ท่านอดีตสามีข้าผิดไปแล้ว

หมั้นหมาย

ผ่านไปอีกสองวันกว่าฝนจะหยุดตก เว่ยเจ๋อหมิงแต่งตัวด้วยชุดสำนักศึกษาจื้อกั๋วเดินมุ่งหน้ามาที่เรือนตระกูลเถียน ที่เขารอเวลาให้ผ่านไปหลายวันหลังจากกลับลงมาจากภูเขานั้น เป็นเพราะเขาต้องการให้เถียนสวี่หลันได้พักผ่อนให้เต็มที่

ร่างสูงเคาะประตูใหญ่หน้าเรือนสองสามครั้ง ไม่นานก็มีคนเดินมาเปิดประตู

“อ้าว!!เว่ยเจ๋อหมิงเจ้ามาทำอะไรที่นี่ หรือว่ามีธุระกับข้าอย่างนั้นหรือ”

ร่างสูงส่ายหน้าปฏิเสธ

“ข้ามาพบท่านปู่ท่านย่าของหลันเอ๋อ”

เถียนซู่เจิงแสดงอาการตกใจออกมาทางสีหน้า หลันเอ๋อ อย่างนั้นหรือ มิใช่ว่าที่ผ่านมาเขารังเกียจหลานสาวของนางหรืออย่างไร เหตุใดวันนี้ถึงได้เอ่ยชื่อของนางเสียสนิทสนมเพียงนั้น

“เจ้า...เข้ามาข้างในก่อน รอสักครู่ข้าจะไปตามท่านพ่อท่านแม่มาพบเจ้า”

เถียนซู่เจิงจากไปไม่นาน คนทั้งตระกูลเถียนรวมทั้งเถียนสวี่หลันก็มานั่งรวมกันในห้องโถง

“เจ้าหนุ่มแซ่เว่ย ผ่านไปตั้งสองวันเจ้าพึ่งโผล่หน้าจะมาที่ตระกูลเถียนของเราอย่างนั้นหรือ เจ้าเห็นหลานสาวของข้าเป็นอะไร”

แม่เฒ่าจางชี้หน้าเว่ยเจ๋อหมิงด้วยท่าทางเกรี้ยวกราด เถียนสวี่หลันที่กอดอกยืนมองอยู่ด้านหลังได้แต่แอบหัวเราะในใจ เจ้าทำตัวเองนะ กล้าปล่อยให้ข้ารอตั้งสองวัน ต้องถูกท่านปู่ท่านย่าของข้าสั่งสอนเสียหน่อย เว่ยเจ๋อหมิงคุกเข่าลงตรงหน้าผู้เฒ่าทั้งสองอย่างยอมรับในชะตากรรม

“ต้องขออภัยท่านผู้เฒ่าทั้งสองที่ข้าไม่ได้มาพบพวกท่านหลังจากที่เกิดเรื่องขึ้น เป็นข้าที่ผิดเองที่คิดน้อยไปสักหน่อย ข้าเพียงต้องการให้นางได้พักผ่อนให้เต็มที่ก็เท่านั้น ไม่ได้คิดที่หลบหน้าหรือละทั้งความรับผิดชอบเลย”

เว่ยเจ๋อหมิงเอ่ยออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง

“วันนี้ที่ข้ามาที่ตระกูลเถียนก็เพื่อต้องการรับผิดชอบเรื่องที่ข้าเป็นต้นเหตุให้หลันเอ๋อต้องเสื่อมเสียชื่อเสียง อีกอย่างข้ามีเรื่องที่ต้องสารภาพ ความจริงข้านั้นพึ่งได้รู้ใจตนเองเมื่อไม่นานมานี้หลังจากที่เห็นนางตกอยู่ในอันตราย ทำให้ข้ารู้ว่าข้านั้นรักนางมากเพียงใด”

“ท่านผู้เฒ่าทั้งสองถึงแม้ว่าข้าจะเป็นเพียงบัณฑิตยากจนที่ไม่มีสิ่งใดคู่ควรกับนางเลย แต่ข้าเว่ยเจ๋อหมิงขอสาบานต่อบรรพบุรุษตระกูลเว่ยว่า ข้าจะไม่มีวันปล่อยให้นางต้องลำบากเป็นอันขาด ในอนาคตไม่ว่าเกียรติยศชื่อเสียงใดที่ข้าได้รับมา ข้าจะขอมอบให้แก่นางแต่เพียงผู้เดียว ชั่วชีวิตจะไม่รับอนุภรรยาหรือสตรีอื่นใดเข้ามาในชีวิตอีกแล้ว”

ดวงตาซื่อตรงของเว่ยเจ๋อหมิงมองตรงไปยังผู้เฒ่าทั้งสอง ท่าทางที่แสนจริงจังของเขาทำเอาทุกคนต่างก็เชื่อไปด้วยว่าเขาจะต้องทำมันได้อย่างแน่นอน ผู้เฒ่าเถียนท่านปู่ของเถียนสวี่หลันเดิมทีก็นิยมชมชอบในตัวของเว่ยเจ๋อหมิงอยู่แล้ว ยิ่งถ้าหากได้เด็กหนุ่มมาเป็นหลานเขย เขายิ่งถูกใจ

ทางด้านแม่เฒ่าจางที่ได้ฟังคำพูดของเจ้าหนุ่มตรงหน้า นางก็สะบัดหน้าหนี นางไม่อยากจะยอมรับหรอกว่านางเองก็ค่อนข้างพอใจในคำพูดเจ้าหนุ่มผู้นี้ แต่นางมีหลานสาวเพียงคนเดียวจะให้นางยอมยกให้เขาไปง่ายๆ ได้อย่างไร นางคงต้องทดสอบเขาอีกสักเล็กหน่อย

“พวกเราจะมั่นใจในคำพูดของเจ้าได้อย่างไร พูดอย่างเจ้าใครๆ ก็สามารถพูดได้ หากวันหน้าเจ้าได้ดีมีอนาคตแล้วทอดทิ้งหลานสาวของข้า นางมิต้องเจ็บช้ำน้ำใจอย่างนั้นหรือ”

แม่เฒ่าจางมีท่าทีดึงดันไม่ยอมยกหลานสาวให้เว่ยเจ๋อหมิง เถียนสวี่หลันแอบยกนิ้วให้กำลังใจท่านย่าของตนอยู่ด้านหลัง อย่าไปยอมให้เขาพาข้าไปง่ายๆ นะท่านย่า ท่านต้องใจแข็งเข้าไว้

“ที่ท่านพูดมาก็ถูก ตัวข้าในตอนนี้ไม่มีสิ่งใดให้น่าเชื่อถือ แต่ปีหน้าก็ถึงเวลาสอบของเหล่าบัณฑิตทั่วหล้า ข้าต้องการหมั้นหมายหลันเอ๋อเอาไว้ก่อน หลังจากที่ข้าสอบได้เซิงหยวนอันดับหนึ่งข้าจะมาขอนางแต่งงาน”

คำพูดที่ดูหนักแน่นมั่นคงของเว่ยเจ๋อหมิงทำให้แม่เฒ่าจางพูดไม่ออก นางถอนหายใจออกมาอย่างจนใจ จากนั้นจึงหันไปมองหลานสาวที่ยืนอยู่ด้านหลัง หลันเอ๋อย่าช่วยเจ้าเอาคืนเขาได้เพียงเท่านี้ จากนี้ไปหลานคงต้องช่วยตนเองแล้วล่ะ

คนตระกูลเถียนออกไปจากห้องโถงจนหมด เพื่อให้เวลาหนุ่มสาวได้พูดคุยกัน

“เป็นฝีมือของเจ้าใช่หรือไม่ เจ้าตัวดี”

เว่ยเจ๋อหมิงยกมือขึ้นจะเคาะหน้าผากนาง เถียนสวี่หลันรีบยกมือขึ้นปิดหน้าผากตนเองอย่างลนลาน

“ก็เจ้าปล่อยให้ข้ารอตั้งสองวัน ข้าก็ย่อมต้องเอาคืนเจ้าบ้าง โทษฐานที่ปล่อยให้ข้าร้อนใจอยู่ฝ่ายเดียว”

เสียงหัวเราะทุ้มต่ำดังออกมาจากลำคอยาวได้รูปของเว่ยเจ๋อหมิงอย่างพอใจ เถียนสวี่หลันที่ตัวเตี้ยกว่าทำให้นางมองเห็นลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลงเป็นจังหวะตามเสียงหัวเราะได้อย่างชัดเจน ใบหน้างามแดงก่ำขึ้นมาทันทีเมื่อนางนึกถึงเรื่องของคนทั้งสองที่ใกล้ชิดกันตอนอยู่ในถ้ำ

เว่ยเจ๋อหมิงที่ตาไวก็เห็นปฏิกิริยาเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของนางเช่นกัน เขายกนิ้วเคาะหน้าผากมนเบาๆ ด้วยความมันเขี้ยว

“เลิกคิดถึงเรื่องไร้สาระได้แล้ว มานี่สิข้ามีบางอย่างจะให้เจ้า”

เถียนสวี่หลันเดินไปนั่งบนเก้าอี้ด้านข้างเขา เว่ยเจ๋อหมิงหยิบหยกสีม่วงที่แกะสลักรูปมังกรวางลงบนมือของนาง เถียนสวี่หลันรู้สึกได้ทันทีว่ามันอุ่นที่มือของนาง

“สิ่งนี้คือ..”

หยกธรรมดาก็ว่าราคาแพงแล้ว ยิ่งเป็นหยกสีม่วงก็ยิ่งเป็นสิ่งที่หาได้ยาก แล้วเขามีสิ่งนี้ได้อย่างไรกัน เถียนสวี่หลันพลิกหยกม่วงในมือไปมา มันให้ความรู้สึกอุ่นและผิวสัมผัสของมันเรียบลื่น หมายความว่าเขาจะต้องสัมผัสมันอยู่เป็นประจำแน่ นางยื่นกลับคืนไปให้เว่ยเจ๋อหมิง

“มันดูมีค่ามากเกินไป ข้ารับเอาไว้ไม่ได้หรอก”

เว่ยเจ๋อหมิงจับมือนุ่มของนางเอาไว้ จากนั้นจึงประทับจุมพิตลงไปแผ่วเบา ดวงตาคมที่มองมายังนางในยามนี้มันช่างหวานซึ้งและดูมั่นคงยิ่งนัก ซึ่งนางไม่เคยได้รับจากเขาเลยสักครั้งในชีวิตก่อน

“อย่าปฏิเสธเลย สำหรับข้าในแผ่นดินนี้ไม่มีสิ่งใดมีค่าเทียบเท่ากับเจ้าได้แล้วหลันเอ๋อ”

เว่ยเจ๋อหมิงคล้องหยกม่วงไว้ที่ลำคอระหงของนาง

“หยกนี้จะทำให้ตัวเจ้าอุ่นอยู่ตลอดเวลา สิ่งนี้เป็นเพียงของขวัญชิ้นแรกที่ข้ามอบให้กับเจ้า เด็กดี ในอนาคตข้าจะมอบทุกสิ่งที่ข้าหามาได้ให้เป็นของกำนัลแด่เจ้าเพียงผู้เดียว”

เว่ยเจ๋อหมิงกดจูบที่มุมปากของนางแผ่วเบา จากนั้นจึงดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมแขน เขากอดกระชับนางเอาไว้เพื่อซึมซับความรักที่คนทั้งสองส่งผ่านถึงกัน

ข่าวเรื่องการหมั้นหมายของคนทั้งสองถูกลือไปทั่วหมู่บ้าน แม้แต่แม่นางเซี่ยมารดาของเว่ยเจ๋อหมิงเองก็พึ่งรู้เรื่อง นางตำหนิบุตรชายที่เขาถึงกลับกล้าบุ่มบามบุกไปที่เรือนตระกูลเถียนเพียงลำพังอย่างไม่เกรงกลัว

ซึ่งเรื่องนี้แม่นางเซี่ยกำลังเข้าใจผิด คิดว่าคนตระกูลเถียนจะต้องไม่พอใจที่หลานสาวของพวกเขาต้องเสียชื่อเสียงเพราะบุตรชายของนาง

เว่ยเจ๋อหมิงจึงต้องรีบอธิบายให้มารดาของตนได้เข้าใจว่าทุกอย่างไม่ได้เป็นดั่งที่นางคิด คนตระกูลเถียนต่างยินดีกับเรื่องที่พวกเขาทั้งสองคนหมั้นหมายกัน

อีกอย่างที่เขาไปที่นั่นเพียงลำพังเป็นเพราะเขาต้องการแสดงความจริงใจต่อเถียนสวี่หลัน และต้องการให้คนตระกูลเถียนเห็นว่าตัวเขามีความเป็นผู้นำที่เถียนสวี่หลันสามารถพึ่งพาได้ในอนาคต

แม่นางเซี่ยถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก อย่างน้อยคนตระกูลเถียนก็ไม่ได้แสดงความรังเกียจต่อบุตรชายของนาง ทั้งที่ทั้งสองตระกูลมีฐานะต่างกัน แต่นั่นเป็นเพียงแค่ความจริงเบื้องหน้าที่ทุกคนเห็นเท่านั้น

“ลูกมั่นใจแล้วใช่หรือไม่ หมิงเอ๋อลูกรู้ใช่ไหมว่าถ้าหากนางแต่งงานกับลูกไปแล้ว นางจะต้องพบเจอสิ่งใดบ้างในอนาคต ลูกคิดว่านางจะทนรับมันได้หรือไม่”

เว่ยเจ๋อหมิงพยักหน้าตอบรับอย่างไม่มีท่าทีลังเล

“ข้าจะเป็นคนปกป้องนางเองท่านแม่ ท่านไม่ต้องเป็นห่วง”

“ได้ถ้าหากลูกมั่นใจเช่นนั้นแม่ก็เชื่อลูก แต่เรื่องนี้แม่คิดว่าลูกอย่าพึ่งให้นางรู้เลยจะดีกว่า มันอันตรายเกินไปสำหรับนาง”

เว่ยเจ๋อหมิงเข้าใจความหมายที่มารดาของตนพยายามจะสื่อ หลังจากที่แม่นางเซี่ยได้รู้เรื่องที่บุตรชายบุกเดี่ยวไปขอหมั้นกับหลานสาวตระกูลเซี่ย นางก็จัดหาแม่สื่อและส่งของหมั้นไปที่ตระกูลเถียน ใครจะไปคิดว่าบ้านตระกูลเว่ยที่ใครๆ คิดว่ายากจนที่สุดในหมู่บ้าน จะมีเครื่องประดับและสิ่งของมีค่ามากมายเพียงนั้น

เถียนสวี่หลันที่เคยแต่งงานกับเว่ยเจ๋อหมิงมาแล้วครั้งหนึ่ง นางเองก็ยังไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเองเมื่อได้เห็นของหมั้นหมายที่ถูกส่งมา

แค่หยกสีม่วงลายมังกรที่นางห้อยอยู่บนคอก็นับว่ามีค่ามหาศาลแล้ว นี่เขายังมีสิ่งของมีค่าหลงเหลืออยู่ในเรือนอีกหรือ หากมีเงินทองมากมายเพียงนั้น เหตุใดพวกเขาถึงได้ใช้ชีวิตสมถะเหมือนคนยากไร้เช่นนี้

นอกจากเถียนสวี่หลันที่สงสัย ครอบครัวของนางเองก็สงสัยไม่ต่างกัน แต่ลักษณะท่าทางของเว่ยเจ๋อหมิงที่ดูสุขุมและเยือกเย็นเขาไม่น่าที่จะไปลักขโมยของใครได้ เถียนสวี่หลันมองออกว่าสิ่งของเหล่านี้ไม่ใช่เครื่องประดับทั่วไป บางชิ้นนางเคยเห็นมาก่อนในชีวิตที่แล้ว

มันเคยถูกประดับอยู่บนหัวของเจียงหว่านหรู หญิงสาวที่แต่งงานกับเว่ยเจ๋อหมิงหลังจากที่เขาสามารถสอบจอหงวนได้ในอีกสี่ปีหลังจากนี้ เจียงหว่านหรูเป็นบุตรสาวของราชครูเจียง ขุนนางขั้นหนึ่งและเป็นที่ปรึกษาคนสนิทของฮ่องเต้

และเจียงหว่านหรูเป็นคนช่วยเว่ยเจ๋อหมิงเอาไว้ หลังจากที่เขาถูกนางหักหลังและทำร้ายจนต้องขาหักทั้งสองข้าง เขาจะเหมือนกับซ่งหยางเฉิงหรือไม่นะ ที่แต่งงานกับบุตรสาวของขุนนางใหญ่เพื่อที่จะได้ยกระดับฐานะของตนเองให้สูงขึ้น เถียนสวี่หลันถอนหายใจออกมาเบาๆ นางหมดอารมณ์ที่จะดูของหมั้นที่ถูกส่งมาจากเขาแล้ว

ตอนนี้นางและเขายังรักกันดี แต่ในอนาคตถ้าหากเขาเดินทางไปยังเมืองหลวงเพื่อสอบจอหงวน เว่ยเจ๋อหมิงจะต้องได้พบกับเจียงหว่านหรูอย่างแน่นอน

เมื่อถึงตอนนั้นหัวใจของเจ้าจะยังเหมือนเดิมหรือไม่เว่ยเจ๋อหมิง

เจ้าจะเลิกรักข้าที่เป็นเพียงหญิงสาวชาวบ้านธรรมดาที่ไม่มีสิ่งใดหรือไม่

ครอบครัวของข้าไม่สามารถช่วยให้เจ้าได้กลายเป็นขุนนางใหญ่ได้ เจ้าจะยังอยู่กับข้าต่อไปหรือไม่

เจ้าจะทำอย่างซ่งหยางเฉิงโดยปล่อยให้ฮูหยินคนใหม่ของเจ้าทรมานข้าเหมือนอย่างชีวิตที่แล้วหรือไม่

คำถามมากมายผุดขึ้นในใจ ความหวาดกลัวของเถียนสวี่หลันค่อยๆ เพิ่มพูนขึ้นเรื่อยๆ ตอนนี้นางกำลังคิดว่าตนเองคิดถูกหรือคิดผิดนะที่รับปากแต่งงานกับเขา