هى وشمس

البارت الثامن والعشرون

شمس كانت زهقت خلاص من قاعده السرير الممله وطقهت منخا لان شمس بطبيعتها بتحب تشتغل فى البيت وتشوف كل حاجه وراها وتعملها لكن الجرح الى كان فى بطنها هو الى كان مكتفها ومخليها مش قادره تتحرك خالص وولا تعمل اى حاجه

شمس : طيب حضره سلامه معاليك انا صحيت فسيبنى اقوم اعملك اكل قمر بدل الدليفرى الى نشفت بيه بطننا ده

لو سمحت يفندم . . ادينى الأءن بس

احمد : انا جعان حضرتك ومبعرفش ادى لحد إذن او افكر وانا جعاان

شمس : طيب . . . .

احمد : يالا افتحى علب البيتزا علشان نبدأ ناكل يالا

شمس : ايه ده كل دى بيتزا ليه ان شاء الله ؟ هو انت عازم حد ؟

احمد وهو بياكل كان ميت من الجوع . . .

احمد : انتى مش بتاكلى ليه ؟ !

شمس : باكل اهو . . هو حضرتك مش شايفنى ؟

احمد بص ف عيونها وقالها . . المشكله انى شايف

احمد : لاء انتى مبتاكليش . . .

شمس : بصراحه بقا . . انا مش بحب البيتزا اصلا . . .

احمد