هى وشمس

الباىت الثالث والعشرون

شمس : اتفضل . . . بس فى مسافه امان مبينا علشان متخبطنيش تانى فى الجرح . . وخلى بالك علشان انا الى بتعذب فى الاخر يا بيه هااا واخد بالك انت ؟

احمد : لااازم يعنى ؟

شمس : ااه لاااازم . . ولحد مخف على الاقل وحس بالناس الغلابه الى زيى بعد اذنك

احمد بضحك : انتى هتغنيلنا بقا ولا ايه ؟ لاء اسكتى بالله عليكى علشان خاطر صوتك وحش

شمس بشهقه : دا مين دى الى صوتها وحش ؟ لا بقولك اى دا انا صوتى بيشفى العليل اااه

احمد : طيب طالما هو بيشفى العليل كدا . . ما انتى عليل غنى وهنشوف الجرح هيخف ولا لاء

شمس : ها ها هاى يا خفه . . قولتلك ابعد علشان الجرح

احمد : دا اى الحظ ده . . . طيب انزاحى . .

احمد قعد جنب شمس . . .

شمس : قوم يالا افتح البلكونه . . .

احمد : لاازم ؟ !

شمس : يوووه بقا ي احمد متنجز . . . .

احمد قام علشان يفتح البلكونه . . . .

وبعدين قعد جنب شمس . .

شمس بصيت ل احمد وقالت