ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 5

928 Words

ตอนที่ 5 : ความลับที่ทำให้เขาเข้าใกล้เธอ หลังจากคิริวเดินออกไปจากห้องได้ไม่ถึงนาที ความเงียบก็ถาโถมเข้ามาเต็มพื้นที่ ลินยกมือแตะแก้มตัวเองเบา ๆ—ตรงที่ปลายนิ้วของเขาเพิ่งจะไล้ผ่านเมื่อครู่ ผิวตรงนั้นยังรู้สึกอุ่น…อุ่นจนเธอรู้สึกว่ามันไม่ควรเป็นแบบนี้เลย ทำไมเขาต้องเข้าใกล้ขนาดนั้น… ทำไมเขาต้องแตะ…แบบนั้น… ยิ่งคิด หัวใจยิ่งเต้นแรงไม่หยุด เธอขยับตัวหลบซ้ายหลบขวาเหมือนอยากหนีความรู้สึกแปลกประหลาดในอก แต่หนีเท่าไหร่ก็ไม่พ้น ⸻ เสียงประตูเลื่อนเปิดอีกครั้ง ลินหันขวับ คิดว่าคิริวกลับมาแล้ว แต่เป็นบอดี้การ์ดคนเดิม เขายื่นซองเอกสารบางอย่างให้เธอ “คุณคิริวให้คุณดูครับ” “ให้ฉันดู…?” ลินชี้ตัวเอง ก่อนการ์ดจะตอบ เสียงคิริวก็ดังขึ้นจากด้านหลังเขา “ไปได้แล้ว” การ์ดก้มหัวก่อนเดินออกไป คิริวปิดประตูด้วยท่าทางนิ่งขรึมราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเมื่อครู่ แต่ดวงตาของเขา…กลับไม่เหมือนเดิมเลย มันทั้งลึก ทั้งนิ่ง และเฝ้าจับจ้องเธอราวกับกำลังประเมินทุกลมหายใจของเธอ เขาเดินเข้ามาใกล้ ซองเอกสารนั้นในมือเธอสั่นน้อย ๆ จนเขามองเห็นชัด “เปิดสิ” เขาพูดเรียบ ๆ ลินกลืนน้ำลาย เธอเปิดมันอย่างอึดอัด และเพียงแค่มองเห็นรูปในซอง…หัวใจเธอก็หล่นวาบลงไปถึงท้อง “นี่มัน…รูปของฉัน…? ตอนทำงานพาร์ทไทม์…ตอนเดินกลับบ้าน…ตอนกับหลาน…” รูปถ่ายเธอถูกถ่ายจากหลายมุม หลายวัน หลายที่ เธอไม่รู้เลยว่าตัวเองถูกติดตามมาตั้งแต่เมื่อไหร่ มือที่จับรูปสั่นหนักกว่าเดิม ลมหายใจติดขัดจนพูดแทบไม่ออก “ทำไม…ทำไมถึงมีรูปพวกนี้…?” คิริวมองเธอนิ่งเหมือนกำลังจับทุกอารมณ์ที่ไหลผ่านใบหน้าเธอ ก่อนเขาจะพูดเสียงต่ำ “เพราะเธอไม่ได้ถูกหมายหัวแค่เมื่อวาน…แต่เธอถูกหมายหัวมาสองอาทิตย์แล้ว” ลินเงยหน้าขึ้นมองเขา หัวใจเต้นแรงด้วยความกลัว ความตกใจ และ…ความสับสนที่ไม่รู้จะร้องไห้หรือโกรธดี “สองอาทิตย์…? แล้วทำไมฉันไม่รู้…” “เพราะพวกมันไม่อยากให้เธอรู้” คิริวตอบ “และถ้าเมื่อคืนฉันไม่อยู่ที่นั่น—เธออาจจะไม่ได้นั่งตรงนี้แล้ว” ลินกัดริมฝีปากแน่น น้ำเสียงเธอสั่นจนแทบไม่เป็นตัวเอง “แล้วคุณล่ะคะ…?” “คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่ ทำไมต้องช่วยฉันขนาดนี้…” คิริวเดินเข้ามาใกล้อีกหนึ่งก้าว จนเธอเผลอถอยหลังไปโดยอัตโนมัติ แต่เขายังคงเดินตาม ไม่เร่งรีบ แต่มั่นคงเหมือนเสือที่รู้ว่าหนูไม่มีทางหนีได้ “ฉันช่วยเธอเพราะเธอ…” เขาหยุดหนึ่งจังหวะ สายตาเขามองลึกลงไปกว่าเดิม ลึกจนเหมือนจะทะลุเข้าไปในใจเธอ ลินกลั้นหายใจ เขายกมือขึ้น ปลายนิ้วแตะเส้นผมที่เคลื่อนลงมาคลอแก้มเธอ แล้วค่อย ๆ เกลี่ยมันไปไว้หลังใบหูอย่างช้า ๆ “เพราะเธอทำให้ฉันหลุดโฟกัส” ลินตาโต “หะ…หลุดโฟกัสเหรอคะ?” คิริวขยับเข้ามาใกล้ จนจมูกของเขาเฉียดแก้มเธออีกครั้ง “ตลอดสองอาทิตย์ที่ผ่านมา…พวกมันจับภาพเธอได้หลายครั้ง” เขากระซิบ “และทุกครั้งที่เห็นหน้าเธอ—ฉันกลับหงุดหงิดโดยไม่รู้ตัว” หัวใจลินเต้นแรงจนแทบจะกระดอนออกจากหน้าอก คิริวโน้มศีรษะลงมา ลมหายใจเขาอุ่นจนเธอสั่นทั้งตัว “เพราะฉันจำหน้าเธอได้ตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็นในบาร์” เขากระซิบชิดผิวเธอจนขนอ่อนลุกวาบ “และฉันไม่ชอบให้ใครจ้องเธอ…นอกจากฉัน” ลินถอยหลังไปจนแผ่นหลังติดผนังโดยไม่รู้ตัว คิริวตามเข้ามาอีก ทิ้งระยะห่างระหว่างร่างของเขากับเธอเพียงลมหายใจเดียว มือใหญ่ของเขายกขึ้น วางลงบนผนังขนาบข้างศีรษะเธอ เขาดักเธอไว้หมดทุกทาง ทั้งกาย…และหัวใจ “ฉันควรจะปล่อยให้เธอออกไปจากที่นี่” เขาพูดช้า ๆ ลึก ๆ “แต่ตอนนี้…ฉันทำไม่ได้” “คิริว…” เสียงเธอสั่นจนเธอเองก็ตกใจ เขาเลื่อนใบหน้าลงมาอีก ริมฝีปากเขาแทบจะชนหน้าผากเธอ “เพราะยิ่งมองหน้าเธอ…ฉันยิ่งควบคุมตัวเองได้ยาก” มือเขาที่ขนาบข้างเธอขยับ ราวกับกำลังระงับอะไรบางอย่าง “และเธอ…” เขาสบตาเธออย่างจงใจ “…ทำให้ฉันอยากทำในสิ่งที่ไม่ควรทำ” หัวใจเธอเต้นแรงจนเจ็บ มือเธอกำชายเสื้อแน่นจนข้อนิ้วขาว แต่ก่อนที่เขาจะขยับเข้าใกล้จนข้ามเส้น— ติ๊ง! เสียงเครื่องสื่อสารดังขึ้นอีกครั้ง คิริวกัดฟันเหมือนต้องการฆ่าเสียงนั้นด้วยมือเปล่า แต่เขาถอยออกเพียงนิด…นิดเดียวจริง ๆ ดวงตาของเขายังคงจ้องเธออย่างที่ทำให้ลมหายใจเธอสะดุดไม่หยุด “ฉันจะกลับมา…” เขากระซิบ เสียงพร่าอย่างที่เขาไม่เคยเป็นมาก่อน “อย่าไปไหนทั้งนั้นลิน” แล้วเขาก็หมุนตัวเดินออกไป ทิ้งให้เธอยืนพิงผนัง มือทาบอก หัวใจเต้นจนเหมือนจะหลุดออกมา เธอไม่รู้เลยว่า สิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหลังจากนี้… คือจุดเริ่มต้นของความรู้สึกที่ไม่มีใครควบคุมได้ แม้แต่คิริวเองก็ตาม

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more