ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 17

1045 Words

ตอนที่ 17 : ใต้เงามืด…นางฟ้าที่เขาต้องปกป้องด้วยชีวิต ลมหายใจของลินดังสะท้อนกับผ้าปิดปาก มือเธอถูกมัดไว้ด้านหลัง โลกทั้งใบถูกปิดทึบด้วยผ้าดำที่คลุมศีรษะ เธอไม่รู้ว่าถูกพามาที่ไหน แต่จากกลิ่นสนิมและความเย็นของพื้น… ที่นี่คือโกดังร้างหลังหนึ่ง เธอขยับตัว ความหวาดกลัวตีขึ้นเหมือนพายุจนแทบหายใจไม่ออก คิริว…ช่วยฉันด้วย… เสียงในใจเธอสั่นจนแทบแตก ทันใดนั้น— มีมือหยาบกระชากผ้าคลุมออก ลินกระพริบตาถี่ ๆ ก่อนภาพข้างหน้าจะชัดขึ้น โกดังเก่า ไฟห้อยกระพริบ ผู้ชายสิบกว่าคนยืนล้อม และที่นั่งบนเก้าอี้สูงกลางห้อง— คือผู้ชายที่เธอไม่เคยเห็น แต่แววตานั้น…อันตรายกว่าใครทั้งหมด ผู้ชายผิวซีด ใส่สูทสีเทา ดวงตาเขาคมเย็นเหมือนงูที่จ้องเหยื่อ ริมฝีปากยกยิ้มเหมือนกำลังสนุกกับความกลัวของเธอ “ในที่สุด ก็ได้เจอตัวเธอสักที…ลิน” ลินตัวแข็ง “คุณเป็นใคร…” เขายิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “เรียกฉันว่า ‘เรเวน’ ก็พอ” ชื่อที่ไม่มีอยู่ในแฟ้มคดีไหน— แต่ทุกองค์กรใต้ดินรู้จักดีในฐานะ “เงาที่ไม่มีใครแตะต้องได้” ลินใจเต้นแรง “คุณ…ต้องการอะไรจากฉัน…” เรเวนลุกขึ้น เดินเข้ามาใกล้ ช้า นิ่ง เหมือนราชาที่กำลังเลือกของเล่นใหม่ เขายกคางเธอขึ้นด้วยนิ้วเดียว “สิ่งที่ฉันต้องการคือ…คิริว” ร่างลินชา “ฉันไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น!” “ก็เพราะเขาไม่บอกเธอไง…” เรเวนหัวเราะในลำคอ “ว่าตัวเขาเอง—เป็นกุญแจที่ฉันตามหามานาน” เขาก้มลงกระซิบใกล้หูเธอ “และเธอ…คือทางลัดที่จะลากเขามาหาฉัน” หัวใจลินตกลงก้นเหวทันที ⸻ ✦ ตัดภาพไปฝั่งพระเอก — ราชาแห่งเงาที่เริ่มแตกสลาย รถของคิริวพุ่งมาอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าเขาเต็มไปด้วยความโกรธ ความหวาดกลัว และความรักที่ลุกไหม้จนแทบควบคุมไม่ได้ ทัตสึรายงานข้อมูลจากคอมในรถ “เจอรถของพวกมันครับ! จอดทิ้งไว้ที่โกดังโซนทิศตะวันออก!” คิริวบีบพวงมาลัยแน่นจนหนังหุ้มเกือบขาด “เรเวน…” เสียงเขาลึก ต่ำ และอันตรายจนลูกน้องทุกคนขนลุก “มันแตะต้องลินไม่ได้… มัน ทำไม่ได้…” รถแล่นด้วยความเร็วสูงจนล้อบดถนนจนควันลอยขึ้น หัวใจคิริวเต้นรุนแรงจนเขาเจ็บหน้าอก แต่เขาไม่สนใจ “ลิน…บอกฉันทีว่าเธอยังปลอดภัย…ได้โปรด…” คำขอร้องจากผู้ชายที่ไม่เคยอ้อนวอนใคร ดังก้องไปทั่วรถ ⸻ ✦ กลับมาที่โกดัง — การทรมานทางจิตใจเริ่มขึ้น เรเวนเดินรอบลินเหมือนนักล่าที่กำลังชมเหยื่อ ลินพยายามปล่อยมือที่มัดไว้ แต่เชือกแน่นเกินไป “เธอรู้ไหม…” เรเวนพูดเสียงเบา “คิริวเคยทำอะไรกับฉันไว้” เขาหยุด ยิ้มเย็น “เขาขัดขวางดีลที่ทำให้ฉันเสียเงินไปหลายพันล้าน” ลินเงียบ เพราะรู้ว่าเธอไม่ได้ตอบอะไรเขาได้เลย เรเวนยื่นโทรศัพท์มาให้เธอดู เป็นภาพคิริว— ตอนเดินในโกดัง ตอนยิงคนของมัน ตอนยืนท่ามกลางเลือด แต่ที่ทำให้ลินหายใจติดขัด… คือภาพสุดท้าย ภาพคิริว กำลังพูดกับลูกน้องว่า— “เธอคือครอบครัวของฉัน” น้ำตาเธอไหลออกมาทันทีอย่างห้ามไม่ได้ เพราะรู้ว่าเขา…รักเธอมากขนาดไหน เรเวนมองน้ำตาของเธอแล้วหัวเราะเบา ๆ “ดีมาก…ยิ่งเธอรักเขาเท่าไหร่ ตอนเขาตายต่อหน้าเธอ…มันจะยิ่งสนุก” ลินเงยหน้าทันที “อย่าทำอะไรเขานะ! ฉันขอร้อง—!” เรเวนหยุด ใบหน้าเขาใกล้เธอจนลมหายใจแทบปะทะกัน “ฉันจะไม่แตะต้องเขา…” ลินชะงัก ก่อนเขาจะพูดประโยคที่ทำให้เลือดในกายเธอเย็นเฉียบ “…เพราะฉันจะให้เธอเป็นคนดูเขาตายเอง” เธอสะอึก น้ำตาไหลไม่หยุด แต่ทันใดนั้น— เสียงระเบิดดังสนั่น โครมมมม!! กำแพงโกดังปลิวกระจาย ฝุ่ นควันพุ่งขึ้นทั่วบริเวณ ลูกน้องเรเวนชักปืน แต่เรเวนยกมือห้าม “เขามาแล้วสินะ…” ⸻ ✦ คิริวบุกเข้ามาเหมือนพายุสีดำ ร่างสูงในเสื้อดำเดินออกมาจากควัน ช้า แต่ทรงพลังจนทุกคนถอย คิริว… แววตาเขาเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกแย่งคู่ ดุ อำมหิต และพร้อมฆ่าทุกคนที่ขวาง เขาตะโกนครั้งแรกในเรื่อง เสียงแตกด้วยความสั่นสะเทือนของหัวใจที่ใกล้จะขาด “ลิน!!!” ลินเงยหน้า น้ำตาเธอทะลักทันที “คิริว—!!” เสียงของเธอทำให้เขาแทบวิ่งทันที แต่กระสุนสิบกว่านัดพุ่งใส่เขา คิริวพุ่งหลบอย่างรวดเร็ว ท่าทางสวยเฉียบเหมือนนักฆ่าที่เชี่ยวกรากที่สุด เขายิงโต้กลับ ลูกน้องของเรเวนล้มลงทีละคน แต่เขา— ตาไม่เคยละจากลินแม้เสี้ยววินาที “ลิน! รอฉัน!” เธอร้องไห้ ดิ้นจากเก้าอี้ “คิริว! ระวัง—!!” แต่แล้ว— ลูกน้องคนหนึ่งของเรเวนโผล่มาจากด้านข้าง เล็งปืนตรงหัวลิน “หยุด!” มันตะโกน “ไม่งั้นผู้หญิงนี่ตาย!!” คิริวหยุดทันที มือกำปืนแน่นจนเส้นเลือดขึ้น หัวใจเขาหล่นวูบ— ครั้งที่สองที่เขาต้องเห็นเธออยู่ในปากนรก น้ำเสียงเขาแตกจนแทบฟังไม่รู้เรื่อง เพราะเป็นความกลัวล้วน ๆ ไม่ใช่ความโกรธอีกต่อไป “อย่าแตะเธอ… อย่าแตะต้องผู้หญิงของฉัน…” ลินน้ำตาร่วง “คิริว…อย่าเข้ามานะ…ฉันไม่เป็นไร…” “ลิน—!!” เสียงเขาสั่นจนลมหายใจหลุดผิดจังหวะ “ฉันสัญญาว่าจะไม่ให้เธอร้องเพราะฉันอีกแล้ว… ฉันสัญญาแล้ว…!” เรเวนปรบมือช้า ๆ “โรแมนติกดีนี่…เหมือนฉากจบของคู่รักเลย” คิริวหันขวับมองเรเวน ดวงตาเต็มไปด้วยความเกลียดชังลึกจนพื้นโกดังสั่นตาม “ถ้าเธอเป็นอะไรไปแม้แต่นิดเดียว… ฉันจะฉีกแกเป็นชิ้น ๆ ต่อหน้าศพแกเอง” เรเวนหัวเราะ “งั้นดูนี่สิ—” เขายกมือขึ้น ลูกน้องที่จับลินอยู่— กดไกปืน ลินเบิกตากว้าง คิริวตะโกนสุดเสียง “ลิน!!!!” เสียงปืนดังขึ้น— ปัง!!!! และฉากจบของตอนนี้… จะทิ้งไว้เพียงเลือดหยดหนึ่งที่กระเด็นลงพื้น โดยไม่เห็นว่าเป็นของใคร

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more