ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 8

1052 Words

ตอนที่ 8 : เช้าวันแรก…ที่เขาไม่ควรคิดถึงเธอ เสียงนาฬิกาดิจิทัลในห้องเงียบกริบยามเช้าตรู่ แสงแดดแรกจากกระจกสูงส่องตรงมายังเตียงที่ลินเพิ่งลืมตาตื่นขึ้น เธอกระพริบตาเบา ๆ ต้องใช้เวลาอยู่พักหนึ่งกว่าจะนึกขึ้นได้ว่าเธอไม่ได้อยู่ที่ห้องตัวเอง แต่กำลังอยู่ในเพนต์เฮาส์ของผู้ชาย…ที่อันตรายที่สุดเท่าที่เธอเคยพบ คิริว… แค่คิดชื่อเขา หัวใจเธอก็เต้นแรงขึ้นมาแบบควบคุมไม่ได้ ลินนั่งชันเข่าบนเตียง สูดลมหายใจยาว เมื่อคืนเธอแทบไม่หลับเลย คำพูดสุดท้ายของเขายังค้างในหัวชัดเจน “ถ้าเธอไม่ล็อกประตู…ฉันอาจจะเปิดเข้ามาเองก็ได้” เพียงแค่นึกถึงน้ำเสียงนั้น ใบหน้าของเธอก็ร้อนผ่าวขึ้นมาเอง ทั้งกลัว ทั้งเขิน ทั้งไม่เข้าใจ เขาพูดแบบนั้นหมายความว่ายังไงกันแน่…? เธอยกมือแตะแขนตัวเองเบา ๆ ยังรู้สึกถึงสัมผัสเขา…ตรงที่เขากุมมือเธอไว้เมื่อคืน หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก เธอสะบัดหัว พยายามตั้งสติ แต่ไม่ง่ายเลย ⸻ เสียงเคาะประตูดังขึ้น “ลิน เปิดประตู” เสียงทุ้มต่ำที่เธอจำได้ดีทำให้เธอสะดุ้งแรง ลินคว้าผ้าห่มขึ้นมากอดแน่นโดยไม่รู้ตัว เหมือนเด็กที่ถูกจับได้ว่ากำลังคิดอะไรไม่ควรคิด “ค…ค่ะ! เดี๋ยวฉันออกไปค่ะ!” “ไม่ต้อง” เสียงเขาดังชิดประตูมากขึ้น “ฉันจะเข้าไปเอง” เธอรีบคว้าลูกบิด มือสั่นจนเปิดแทบไม่ออก แต่พอเปิดออก— คิริวก็ยืนอยู่ตรงหน้าในชุดเชิ้ตสีดำพอดีตัว แขนพับขึ้นถึงข้อศอก เส้นผมยุ่งเล็กน้อยเหมือนเพิ่งล้างหน้าไม่กี่นาที ใบหน้าหล่อดุของเขาในแสงเช้ายิ่งชัดเจนขึ้นกว่าเมื่อคืนอย่างน่ากลัว คิริวดู…มีเสน่ห์มากกว่าที่เธอควรรับมือได้ เขากวาดตามองเธอช้า ๆ ตั้งแต่เส้นผมไปจนถึงไหล่ข้างที่โผล่พ้นผ้าห่ม สายตาเขาหนักจนเธอต้องกอดผ้าห่มแน่นกว่าเดิม “เมื่อคืนนอนหลับไหม” เขาถามเสียงเรียบ แต่สายตาไม่เรียบแบบนั้นแม้แต่นิดเดียว “หะ…หลับค่ะ” เธอโกหกอย่างหมดท่า คิริวเลิกคิ้ว เหมือนรู้ว่าเธอโกหกตั้งแต่คำแรกที่ออกจากปาก “อย่าโกหกฉันตอนเช้า” เขาเดินผ่านเธอเข้าไปในห้องราวกับเป็นของตัวเอง “ฉันได้ยินเสียงเธอขยับทั้งคืน” ลินหน้าแดงวาบ “คุณ…คุณเฝ้าฟังฉันเหรอคะ?” คิริวหยุดเดินชั่วครู่ ก่อนจะหันกลับมามองเธอเต็ม ๆ “ใช่” เขาตอบตรง ๆ “เพราะฉันต้องรู้ว่าเธอปลอดภัย” หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก เขาไม่ได้หลบตา ไม่ได้แก้ตัว พูดตรง ๆ แบบนั้น…มันทำเธอเสียการทรงตัวไปชั่วครู่ ⸻ เขายื่นถุงกระดาษเล็ก ๆ มาให้ “อาบน้ำแล้วออกมากินข้าว ฉันสั่งไว้ให้” “คุณสั่งอาหารให้ฉันเหรอคะ” “ฉันต้องให้เธออดอาหารหรือไง” น้ำเสียงเขาฟังดูหงุดหงิด แต่สายตากลับไม่สอดคล้องกันเลย เพราะมันเต็มไปด้วยความเป็นห่วงแบบที่เขาไม่ยอมพูดออกมา คิริวเดินเข้าใกล้ ใกล้แบบที่หัวใจเธอหยุดเต้นไปหนึ่งจังหวะ เขาก้มมองเธอในระยะที่ใกล้เกินจำเป็น ก่อนจะพูดเบา ๆ “…ผมเธอยุ่งหมดแล้ว” ปลายนิ้วเขายื่นขึ้นมา— เกือบจะแตะเส้นผมเธอ แต่เหมือนเขาดึงมือกลับไปในวินาทีสุดท้าย เหมือนกลัวว่าถ้าสัมผัส…เขาจะไม่หยุดเพียงแค่นั้น “ไปอาบน้ำ” เขาเอียงหน้าเล็กน้อย แต่สายตายังคงมองลึกลงมาแบบที่ทำให้ขาเธออ่อน “เสร็จแล้วมาคุยกัน เรื่องสำคัญ” “เรื่องอะไรคะ…?” คิริวเงียบไปหนึ่งวินาที แล้วพูดช้า ๆ “เรื่องที่ทำให้เธอถูกตามล่า” หัวใจเธอร่วงวูบ เธออยากถามต่อ แต่เขาชี้ไปที่ประตูห้องน้ำก่อน “อย่าให้ฉันต้องเข้าไปตามนะลิน” ลินรีบหมุนตัวเดินเข้าห้องน้ำแทบวิ่ง เพราะเธอรู้ว่า…ถ้าเขาเดินตามเข้ามาจริง ๆ คืนที่ 8 คงไม่จบแบบนี้แน่นอน ⸻ ⧉ หลังอาบน้ำ – ความใกล้ชิดที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ ลินเดินออกมาในเสื้อเชิ้ตตัวใหญ่ที่คิริวเตรียมไว้ให้ ชายเสื้อเกือบคลุมเข่าทั้งสองข้าง เนื้อผ้านิ่มและมีกลิ่นน้ำหอมของเขาจาง ๆ แค่สวมเสื้อ…เธอก็เหมือนถูกเขาโอบจากด้านหลังทั้งตัว เมื่อเดินมาถึงโซนครัว คิริวกำลังยืนชงกาแฟ ร่างสูงของเขายืนเอนนิด ๆ ใต้แสงแดด เส้นเลือดที่ท่อนแขน และกล้ามเนื้อใต้เสื้อเชิ้ตชัดจนเธอเผลอมองนานเกินควร เขาหันมาพอดี ดวงตาคมกริบคู่นั้นจับจ้องเธอทันที เขามอง… และมองแบบไม่หลบ มองแบบผู้ชายที่ไม่ค่อยเก็บความคิดของตัวเองได้ดีนักเมื่ออยู่ต่อหน้าเธอ “เสื้อ…มันใหญ่ไปนิดนะคะ” ลินพึมพำ คิริวตอบทันที “มันดูดีบนตัวเธอ” คำพูดนั้นเรียบง่าย แต่ทำให้หน้าเธอร้อนวาบขึ้นมาทันที เขาวางแก้วกาแฟหนึ่งใบตรงหน้าเธอ ก่อนจะเอื้อมมือ…แตะแขนเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นทำให้หัวใจเธอชะงัก “กินข้าวก่อน” เขาพูด “แล้วฉันจะเล่า…ว่าทำไมพวกมันถึงตามล่าเธอ” “ฉันอยากรู้ค่ะ แต่…” เธอช้อนตามองเขา “คุณจะเล่าแบบไม่ทำให้ฉันกลัวได้ไหม” คิริวมองลึกเข้าไปในดวงตาเธอ เขาโน้มตัวลงเล็กน้อยจนลมหายใจอุ่น ๆ ของเขาแตะข้างแก้มเธอ “ฉันไม่ทำให้เธอกลัว” เขากระซิบ “ฉันจะทำให้เธอปลอดภัย” มือใหญ่ยกขึ้น— แตะเส้นผมเปียก ๆ ของเธอเบา ๆ ไล้จากขมับลงมาเส้นหนึ่ง แล้วปล่อยช้า ๆ เหมือนเขาไม่อยากปล่อยเลย “เริ่มกินได้แล้ว” น้ำเสียงเขานุ่มลงผิดปกติ “ก่อนที่ฉันจะเผลอทำมากกว่านี้” หัวใจเธอเต้นแรงจนแทบถือช้อนส้อมไม่ไหว และเธอรู้แล้วว่า… คืนนี้— เธอคงไม่ใช่คนเดียวที่ “ควบคุมตัวเองไม่ได้”

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more