ดั่งต้องมนต์มาเฟีย3

892 Words

ตอนที่ 3 : เพนต์เฮาส์ที่ไม่ควรเหยียบเข้าไป ประตูห้องเพนต์เฮาส์เปิดออก พร้อมกับแสงไฟสีอุ่นที่ค่อย ๆ สว่างขึ้นอัตโนมัติ เผยให้เห็นพื้นที่กว้างสูงโปร่ง ราวกับโลกอีกใบที่ถูกตัดขาดจากความวุ่นวายภายนอกทั้งหมด ลินชะงักอยู่หน้าประตู ไม่ใช่เพราะความหรูหรา… แต่เพราะ นี่คือสถานที่ของผู้ชายที่ทั้งเมืองไม่กล้าแม้แต่จะมองตา “เข้ามา” เสียงทุ้มของคิริวดังอยู่ด้านหลัง ก่อนมือใหญ่จะดันประตูให้เปิดกว้างขึ้นอีก เธอถอนหายใจแผ่ว ๆ แล้วก้าวเท้าเข้าไปอย่างระมัดระวัง เสี้ยวนาทีที่ย่างเข้ามา ความเงียบก็เข้าจู่โจมเธอทันที เพนต์เฮาส์แห่งนี้… สวย แพง และอันตรายมากในเวลาเดียวกัน ผนังกระจกสูงเกือบถึงเพดานทำให้เห็นวิวเมืองทั้งเมืองแบบไร้สิ่งบัง แสงไฟจากถนนด้านล่างสะท้อนในดวงตาของเธออย่างวาบไหว ราวกับกำลังถูกดึงดูดสู่โลกที่ไม่ใช่ของตัวเอง “นั่ง” คิริวเดินไปที่โซฟาแล้วออกคำสั่งสั้น ๆ โดยไม่มองเธอด้วยซ้ำ น้ำเสียงของเขาไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ และลินก็ไม่รู้ว่าต้องทำอะไรอย่างอื่นนอกจากทำตาม เธอนั่งลงอย่างเกร็ง ๆ มือกุมเข่าทั้งสองข้างไว้แน่นจนเริ่มเจ็บ คิริวเดินไปหยุดที่มุมบาร์เล็กในห้อง หยิบแก้วขึ้นมาสองใบ เสียงน้ำแข็งกระทบแก้วดังใส ๆ ในความเงียบ ทำให้หัวใจเธอสั่นขึ้นมาเฉย ๆ ไม่นาน เขาก็เดินกลับมา ร่างสูงของเขาทิ้งตัวนั่งลงข้างเธอ…ใกล้เกินไป ใกล้จนเธอสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของเขาผ่านอากาศ “ดื่ม” เขายื่นแก้วให้ “ฉัน…ไม่ค่อยได้ดื่มค่ะ” “ฉันไม่ได้ถามว่าเธอดื่มเก่งหรือเปล่า” เขาว่าเสียงเรียบ “ฉันให้ดื่ม” ไม่รู้ทำไม พอเขาพูดแบบนั้น ลินกลับยกแก้วขึ้นจรดริมฝีปากโดยไม่ทันคิด เครื่องดื่มแตะลิ้นแค่เล็กน้อย ก่อนเธอจะรีบวางลงเพราะความแสบปลายคอ คิริวเหลือบตามอง มุมปากเขาดูเหมือนจะยกขึ้นนิดหนึ่ง แต่ก็ไม่ชัดพอจะเรียกว่ารอยยิ้ม “เด็กจริง” เขาพึมพำเบา ๆ แต่ดังพอให้เธอได้ยิน เขาขยับเข้าใกล้—ใกล้จนเธอไม่แน่ใจว่าควรหายใจยังไง มือใหญ่ของเขายื่นมาหยุดที่ปลายคางของเธอ นิ้วหัวแม่มือเกลี่ยเบา ๆ เพื่อให้เธอเชิดมองเขา ลินสะดุ้ง แต่กลับหนีไม่ได้แม้ปลายนิ้วเดียว “เธอกลัวฉันมาตลอดตั้งแต่เจอ…แต่ทำไมตอนนี้ถึงไม่ผลักฉันออก” ลมหายใจของเขาเฉียดริมฝีปากเธอจนแผ่ววาบ หัวใจเธอเต้นแรงอย่างน่าอาย และเหมือนเขารับรู้ทุกอย่างผ่านปลายนิ้วที่สัมผัสผิวหน้าเธออยู่ “ฉะ…ฉันไม่รู้” เสียงเธอสั่นจนฟังแทบไม่รู้เรื่อง คิริวโน้มตัวเข้ามาอีกนิด เงาของเขาทาบลงบนเธอทั้งหมด ดวงตาคมของเขามองเธอราวกับกำลังอ่านทุกความกลัว ทุกความสั่นไหว ทุกความลับในอกของเธอ “ไม่รู้…หรือไม่กล้าพูด?” เขาถามเสียงต่ำ เธอเผลอหลบตา แต่เขาจับคางให้เงยหน้าขึ้นอีกครั้ง “จำไว้ลิน” น้ำเสียงเขากดลึกจนเธอขนลุกทั้งตัว “ฉันไม่ชอบให้คนโกหกฉัน แม้แต่เรื่องความรู้สึกของตัวเอง” ลมหายใจของเธอสะดุด พร้อมกับความร้อนแล่นขึ้นหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ นี่มันอะไรกัน… ทั้งที่กลัวเขาแทบตาย แต่ทำไมเวลาเขาเข้าใกล้ เธอกลับ— ติ๊ง— เสียงลิฟต์ส่วนตัวดังขึ้น การ์ดสองคนโผล่เข้ามาพร้อมรายงานสถานการณ์ “คุณคิริว พวกนั้นถอยไปแล้วครับ แต่คาดว่าจะยังไม่หมดเรื่องง่าย ๆ เราตรวจพบว่ามีคนตามสืบว่าผู้หญิงคนนี้เป็นใคร” สายตาของคิริวแข็งขึ้นทันที มือที่จับคางเธอเมื่อครู่ค่อย ๆ เลื่อนมาวางบนหลังมือเธอแทน จับไว้…แน่นกว่าเดิม “กันพื้นที่ชั้นนี้ให้หมด ไม่ให้ใครขึ้นมาได้แม้แต่คนเดียว” เขาออกคำสั่งเสียงเด็ดขาดจนลมหายใจของห้องเหมือนหยุดไปชั่ววินาที หลังการ์ดออกไป บรรยากาศตกลงสู่ความเงียบอีกครั้ง คิริวยังคงจับมือเธอแน่น…จนเธอรู้สึกถึงจังหวะเต้นของหัวใจตัวเองบนปลายนิ้วเขา “ลิน” เขาเรียกชื่อเธออีกครั้ง แต่คราวนี้…ไม่เหมือนเดิม เสียงของเขาอ่อนลง ไม่ใช่เย็นชา ไม่ใช่อันตราย แต่ลึกจนเธอแทบลืมหายใจ “จากนี้ไป เธอไม่ได้กำหนดชีวิตตัวเองแล้ว” เขาโน้มหน้าเข้ามาใกล้จนหน้าผากของเขาเกือบแตะหน้าผากเธอ “ฉันต่างหาก…ที่จะเป็นคนกำหนดทุกอย่างของเธอ” ลินเบิกตา หัวใจเต้นจนเจ็บหน้าอก “คุณ—” “และฉันจะไม่ปล่อยให้ใครแตะต้องเธอ…แม้แต่นิดเดียว” เขาพูดช้า ๆ เสียงทุ้มต่ำกดอยู่ตรงลมหายใจของเธอ จนทุกคำเหมือนจะซึมเข้าผิวหนัง เธอไม่ทันตอบ เพราะคิริว… ยกหลังมือขึ้นแตะปลายแก้มเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นทั้งอ่อนโยน…และอันตรายอย่างที่สุด เหมือนการประกาศว่า เธอเป็นของเขา ทั้งที่ยังไม่มีคำพูดใด ๆ ยืนยัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more