ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 11

1117 Words

ตอนที่ 11 : หลบหนีข้ามเมือง…และหัวใจที่เขาไม่อาจซ่อน อุโมงค์ลับทอดยาวออกนอกตัวตึก แสงไฟสีส้มสลัวส่องตามทางเป็นช่วง ๆ เสียงปืนด้านบนยังคงดังเป็นระยะ แต่ค่อย ๆ ห่างออกขณะที่พวกเขาเร่งฝีเท้าไปยังประตูปลายทาง คิริวจับมือเธอแน่น แน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปจากมือเขาได้ทุกวินาที “คิริว…ฉันวิ่งไม่ไหวแล้ว…” ลินหอบจนแทบทรุด เขาหยุดทันที หันกลับมาประคองเธอไว้ด้วยสองมือ “ไม่ได้พัก” เขาพูดเสียงหนักแน่น แต่แววตากลับเต็มไปด้วยความห่วงจนเธอใจสั่น “อีกไม่ถึงสามนาที ประตูจะปิดอัตโนมัติ ถ้าเราติดอยู่ในอุโมงค์—จะไม่มีทางออก” ลินกัดริมฝีปาก ฝืนก้าวอีกครั้ง แต่ขาของเธอสั่นจนแทบล้ม คิริวสบถเบา ๆ ก่อนจะก้มลง แล้ว—ยกตัวเธอขึ้นพาดแขนทันที “คิริว! ฉันเดินเองได้นะ!” “ตอนนี้เธอทำไม่ได้” เขาตอบเสียงทุ้ม “ปล่อยให้ฉันจัดการ” ลมหายใจของเขาอุ่นชิดต้นคอ กล้ามเนื้อแขนของเขาแข็งแรงจนเธอรู้สึกปลอดภัยมากกว่ากลัว และหัวใจเธอเต้นแรงจนแทบฟังเสียงของมันแทนเสียงปืนด้านหลังได้ ⸻ ✦ เมื่อประตูปลายทางเปิดออก แสงจ้าจากด้านนอกอุโมงค์ทำให้เธอต้องยกมือขึ้นบังหน้า ลมกลางคืนปะทะผิวเหมือนอิสระที่หายไปหลายชั่วโมงกลับมาอีกครั้ง รถ SUV สีดำจอดรออยู่แล้ว บอดี้การ์ดเพียงสองคนที่เหลือยืนเตรียมพร้อม “ไป!” คิริวสั่ง ก่อนจะวางลินลงอย่างเบามือบนเบาะหลัง เขาคาดเข็มขัดให้เธอด้วยมือของตัวเอง ใบหน้าเขาใกล้เธอจนลมหายใจของทั้งคู่ประสานกัน นิ้วเขาแตะแผ่นอกของเธอแผ่วเบาตอนดึงสายเข็มขัดผ่านไหล่ ลินหน้าแดงไม่รู้จะทำอย่างไรดี “คุณ…จะขับเองเหรอคะ?” คิริวเลื่อนสายตามามองเธอ ลึก นับถือไม่ได้ “ฉันไม่ไว้วางใจให้ใครขับตอนที่เธออยู่ในรถ” หัวใจของลินเต้นแรงอีกครั้ง ทำไมคำพูดธรรมดาของเขาถึงทำให้ขาเธออ่อนแบบนี้ทุกที… ⸻ ✦ เริ่มการหลบหนี…และความเงียบที่อันตรายกว่าเสียงปืน รถพุ่งออกไปอย่างเร็ว ยางบดถนนจนเกิดเสียงแหลม ทุกคนเงียบ—นอกจากเสียงหายใจที่หนักขึ้นของลิน เธอมองกระจกหลัง เปลวไฟจากด้านบนตึกยังลุกอยู่ และมันทำให้เธอใจสั่นอีกครั้ง คิริวสังเกตได้ทันที มือเขาเอื้อมมาข้างหลัง— จับมือเธอที่กำลังสั่น ด้วยความแน่นแบบที่เธอไม่เคยสัมผัสจากใครมาก่อน “ไม่ต้องมอง” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ “ข้างหลังไม่มีอะไรเหลือให้เธอแล้ว” ลินก้มหน้า เสียงเธอสั่นเล็กน้อย “ฉันทำให้ทุกคนเดือดร้อนใช่ไหม…” คิริวหันมามองเธอผ่านกระจก ดวงตาคมของเขาเปลี่ยนอารมณ์ทันที “อย่าพูดแบบนั้นอีก” น้ำเสียงเขากดแน่นจนเธอสะดุ้ง “ถ้าไม่มีเธอ…ฉันคงไม่มีเหตุผลที่จะปกป้องอะไรอีกแล้ว” คำพูดนั้น… มันหลุดออกมาจากใจของเขา ไม่ใช่มาเฟีย ไม่ใช่เจ้านาย แต่เป็น “ผู้ชาย” คนหนึ่ง เธอไม่รู้จะตอบอะไร เพราะหัวใจเธอกำลังเต้นแรงจนแทบปวด ⸻ ✦ อันตรายยังไม่จบ…และความใกล้ชิดก็ยิ่งหนีไม่พ้น ไม่นานนัก— ทัตสึรายงานเสียงเครียด “มีรถสองคันตามหลังเรามาครับ!” คิริวสบถเบา ๆ “ไอ้พวกตื้อไม่เลิก…” เขาเหยียบคันเร่งแรงขึ้น รถดีดตัวจนเธอเผลอเอนหน้ามาชนเบาะ “ลิน ก้มลง” คิริวสั่งเสียงเข้ม แล้วเอื้อมมือข้างหนึ่งมากดหลังเธอให้ต่ำลง มือเขาใหญ่ อุ่น และหนักแน่น ปกป้องมากกว่าออกคำสั่ง เสียงกระสุนดัง เพี้ยง! กระจกด้านหลังสั่นสะเทือน เธอสะดุ้งจนตัวลอย คิริวขยับมาด้านหลัง โอบไหล่เธอไว้ด้วยแขนซ้าย กันไม่ให้เศษกระจกโดนเธอ “ไม่เป็นไร” เขาพูดชิดหูเธอ เสียงเขาทุ้มจนหัวใจเธอสั่นไปทั้งร่าง “ฉันอยู่ตรงนี้” ลมหายใจเขาอุ่นข้างแก้มเธอ ร่างกายเขาแนบชิดจนเธอรู้ว่ากล้ามเนื้อเขาตึงจากการข่มความโกรธแค่ไหน เธอหลับตาแน่น มือเล็กเผลอกำเสื้อของเขาไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว คิริวเห็น— และมือเขาโอบเอวเธอแน่นขึ้นเหมือนจะบอกเธอว่า อยู่กับฉัน ไม่ต้องกลัว ⸻ ✦ เมื่อรถหยุด…หัวใจก็ไม่มีที่หลบแล้ว คิริวหักรถเข้าซอยแคบแห่งหนึ่ง พอรถหยุด ทุกอย่างก็เงียบลงในทันที แต่เงียบแบบที่หัวใจเธอเต้นดังที่สุดในรถ เขาหันมาหาเธอ มือเขายังจับเอวเธอไว้ ใบหน้าเขาใกล้จนแทบจะชนหน้าผากเธอ “ลิน…” เสียงเขาเรียบ แต่แฝงอารมณ์บางอย่างที่เธอรับรู้ได้ทันที “เมื่อกี้ฉันเกือบ—” เขากัดฟัน “ฉันเกือบจะเสียเธอไปต่อหน้าต่อตา” ลินมองเขา ดวงตาเขาแดงนิด ๆ เหมือนคนที่กลั้นความรู้สึกไม่อยู่ คิริวเอื้อมมือมาจับแก้มเธอเบา ๆ นิ้วหัวแม่มือไล้ลงบนผิวเธออย่างระวัง “และฉันไม่เคยกลัวขนาดนี้มาก่อนในชีวิต” หัวใจเธอเต้นแรงจนเหมือนจะร้องออกมาดัง ๆ แต่เสียงเดียวที่ดังในรถคือเสียงลมหายใจของเขาที่ชิดริมฝีปากเธอเหลือเกิน เขาโน้มเข้ามาอีก ใกล้… ใกล้จนเธอเผลอกลั้นหายใจ “คิริว…” เสียงเธอสั่นมาก เขาหลับตาแน่นเหมือนสู้กับตัวเอง ก่อนจะเอาหน้าผากมาแตะหน้าผากเธอแทนที่จะล้ำเส้น “อย่า…ทำให้ฉันกลัวแบบนั้นอีก” เขากระซิบชิดปากเธอ “ฉันทนไม่ไหว” มือเขากอดเอวเธอแน่นขึ้น แน่นเหมือนจะไม่ปล่อยให้หลุดไปไหนอีก ⸻ ✦ ปลายทางที่ไม่รู้จัก…แต่เขาเลือกแล้วว่าจะอยู่กับใคร ทัตสึเปิดประตูคนขับ “คุณคิริว เราต้องออกจากเมืองตอนนี้ครับ เส้นตะวันออกปลอดภัยสุด” คิริวยังไม่ละสายตาจากลิน เขาพูดเสียงต่ำกว่าเดิม “ลิน…” เธอกลืนน้ำลาย “คะ…?” “หลังจากคืนนี้—” มือเขากำมือเธอไว้แน่น “…เธอต้องอยู่กับฉัน” หัวใจเธอหยุดเต้นหนึ่งวินาทีเต็ม ก่อนจะแรงกว่าเดิมเป็นสิบเท่า “เพราะฉันจะไม่มีวัน…ยอมให้ใครทำร้ายเธออีก” เขาดึงมือเธอขึ้น กอดไว้แน่นแนบอก เหมือนเธอเป็นสิ่งมีค่าที่สุดที่เขามีตอนนี้ และประตูรถถูกปิดลงอย่างหนัก การหลบหนี… พร้อมกับความรู้สึกลึก ๆ ระหว่างทั้งสอง ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างสมบูรณ์แล้ว

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more