ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 10

1119 Words

ตอนที่ 10 : หลบหนีในค่ำคืนที่ไร้ทางออก เสียงระเบิดครั้งที่สองสะเทือนเข้ามาถึงชั้นบนสุด เพนต์เฮาส์สั่นไหว เสียงกระจกบางบานสั่นจนได้ยินชัด ลินยกมือปิดหู เธอไม่เคยอยู่ใกล้ความตายแบบนี้มาก่อน หัวใจเต้นแรงจนเจ็บหน้าอก คิริวหันกลับมาหาเธอทันที ใบหน้าเขาเคร่งเครียด…แต่ดวงตากลับเต็มไปด้วยความห่วงที่กลบทุกอย่าง “ลิน มานี่” เขาคว้ามือเธอทันทีโดยไม่รอคำตอบ มือใหญ่ของเขาอุ่น แต่แรงกดแน่นจนเธอรู้ว่าเขา กลัวเสียเธอไปจริง ๆ การ์ดวิ่งพรวดเข้ามาในห้อง “คุณคิริว พวกมันบุกตึก! ชั้นล่างเสียไปหนึ่งโซนแล้วครับ!” คิริวกัดฟัน “พาพวกมันขึ้นมาถึงชั้นนี้ไม่ได้เด็ดขาด” “ครับ!” คิริวหมุนตัวมาหาลินอีกครั้ง จับไหล่เธอทั้งสองข้างแน่นจนแทบเจ็บ “ฟังฉันดี ๆ” เสียงเขาเข้ม ลึก และจริงจังกว่าเคย “ไม่ว่าเกิดอะไรขึ้น…เธอต้องอยู่ข้างหลังฉันตลอด อย่าออกห่างแม้แต่ก้าวเดียว” ลินพยักหน้าเร็ว ๆ ทั้งตัวสั่น “ค…ค่ะ” คิริวใช้นิ้วโป้งปาดแก้มเธอเบา ๆ สัมผัสนั้นนุ่มผิดกับสถานการณ์อันตรายรอบข้าง “ฉันจะไม่ให้ใครแตะต้องเธอ—สัญญา” หัวใจเธอเต้นแรงจนพูดไม่ออก ก่อนที่เขาจะคว้ามือเธอและวิ่งพาออกจากห้องไป ⸻ ✦ ทางลับที่ไม่ควรรู้…แต่เขาเปิดให้เธอเห็น คิริวพาเธอวิ่งผ่านโถงทางเดินไปยังมุมหนึ่งที่ดูเหมือนเป็นผนังธรรมดา แต่เมื่อคิริวกดรหัสลับ ผนังก็เปิดออกเป็นประตูลับลงสู่ชั้นล่าง “นี่มัน…?” ลินมองตาโต “ทางหนีฉุกเฉินของฉันเอง” เขาตอบสั้น ๆ “ไม่มีใครรู้ นอกจากฉันและคนสนิทที่สุด” “แล้ว…คุณให้ฉันรู้ด้วยเหรอคะ?” คิริวหยุดก้าวหนึ่งวินาที เขาหันมามองเธอ สายตาเขา…ลึกจนหัวใจสั่น “เพราะตอนนี้เธอคือคนที่ฉันต้องปกป้องที่สุด” เขาพูดจบก็ดึงเธอเข้าประตูทันที เสียงปะทะปืนดังมาจากทางเดินด้านหลัง ปัง! ปัง! ลินสะดุ้งจนตัวสั่น คิริวดึงเธอเข้ามาแนบอก แขนแข็งแรงโอบเอวเธอแน่นจนเธอได้ยินเสียงหัวใจเขาชัดเจน “กลัวเหรอ” เขาถามเสียงทุ้มพร่า “กลัวค่ะ…” “จับฉันไว้” เขากระซิบ “ฉันจะพาเธอออกจากที่นี่ให้ได้” เธอจับเสื้อเขาแน่น จนเขาเผลอก้มลงมองมือเล็ก ๆ ของเธอ สายตาเขาอ่อนลงกว่าทุกครั้งที่เธอเคยเห็น ⸻ ✦ ทางเดินแคบ…และระยะห่างที่หายไปทั้งหมด ประตูปิดลงด้านหลัง พวกเขาอยู่ในอุโมงค์ลับที่แสงไฟน้อยมาก ทางเดินแคบจนไหล่ทั้งสองแทบจะติดกัน คิริวให้เธอเดินข้างหน้า ส่วนเขาเดินตามประกบหลัง มือจับเอวเธอตลอด— ไม่ใช่แค่เพื่อคุ้มกัน แต่เหมือนต้องการให้เธออยู่ในอุ่นของเขาเสมอ “คุณคิริว…” ลินถามเสียงสั่น “…ข้างหน้าเราปลอดภัยไหมคะ” คิริวเงียบ แต่จับเอวเธอแน่นขึ้นอีกนิด “ตราบใดที่ฉันอยู่ตรงนี้—เธอปลอดภัย” เขาใช้หลังมือแตะกลางหลังเธอ ไล่ลงมาช้า ๆ เพื่อให้เธอสงบ “ลิน…” เขาเรียกชื่อเธอเบา ๆ ในทางเดินแคบนั้น เสียงเขาใกล้ชิดจนเหมือนกระซิบที่ข้างหู “ฉันบอกให้เธออยู่ใกล้ฉันใช่ไหม” “ค่ะ…” คิริวโน้มหน้าเข้ามา ร่างสูงของเขาทาบลงบนเธอจากด้านหลัง ปลายจมูกเฉียดเหนือใบหู ลมหายใจเขาอุ่นจนเธอขาสั่น “ดีมาก” เสียงเขาลึกจนเธอใจเต้นแรง “เพราะตอนนี้ฉันไม่อยากให้เธอห่างแม้แต่ครึ่งก้าว” ⸻ ✦ จุดอับ…และคนที่รออยู่ข้างหน้า พวกเขาเดินลึกลงไปสักพัก จู่ ๆ เสียงฝีเท้าดังขึ้นจากปลายทางอุโมงค์ คิริวหยุดทันที ดึงลินเข้ามาชิดตัว แขนเขาโอบรอบไหล่เธอ มืออีกข้างล้วงปืนออกมาช้า ๆ “หลบหลังฉัน” เขาพูดเสียงเข้ม ลินขยับไปด้านหลัง หัวใจเต้นแรงจนแทบจะร้องออกมาดัง ๆ คิริวยืนบังเธอไว้ทั้งหมด ร่างสูงของเขาคือกำแพงมนุษย์ที่ไม่มีวันให้เธอเจ็บ เสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา แรง เร็ว เหมือนคนวิ่งหนีอะไรบางอย่าง คิริวเล็งปืนไปด้านหน้า สายตาคมกริบของเขาเปลี่ยนเป็นสายตาฆาตกรในเสี้ยววินาที แต่ทันทีที่เงาคนปรากฏ— คิริวลดปืนลงทันที “ทัตสึ!” คนที่วิ่งมาเป็นการ์ดคนสนิทของเขา ใบหน้าเปื้อนเลือดเล็กน้อย แต่ยังหายใจทัน “คุณคิริว! พวกมันขึ้นลิฟต์ฝั่งตะวันตกแล้วครับ!” คิริวสบถเบา ๆ “ไอ้พวกบ้า…” การ์ดรีบรายงานต่อ “แต่ตอนนี้พวกมันยังไม่รู้ว่าทางหนีจริง ๆ อยู่ตรงนี้—คุณต้องรีบออกจากเมืองเดี๋ยวนี้!” ลินเงยหน้ามองคิริว ดวงตาเขาหนัก…เหมือนแบกโลกไว้ทั้งใบ แต่พอเขาหันมามองเธอ สายตานั้นกลับอ่อนลงจนหัวใจเธอเจ็บ “ลิน” เขาจับมือเธอแน่น “ไปกับฉัน” เธอตกตะลึง “ไป…ไปไหนคะ?” “ออกจากเมืองนี้” เขาคล้องนิ้วมือเธอไว้กับของเขาแน่น “ไปให้ไกลที่สุด ก่อนที่พวกมันจะจับเราได้” “แต่ฉัน…ฉันไม่อยากให้คุณเดือดร้อนเพราะฉัน—” คิริวหยุด ดึงเธอเข้ามาจนเธอชนหน้าอกเขาเต็ม ๆ เขาก้มลง หน้าผากเขาแตะหน้าผากเธอ ความอุ่นของเขากลบความกลัวในตัวเธอจนหมด “ฟังฉันให้ดี…” เสียงเขาแผ่วลึกจนเธอรู้สึกได้ถึงหัวใจเขาที่เต้นแรงไม่ต่างจากเธอ “เธอไม่ได้ทำให้ฉันเดือดร้อน เธอทำให้ฉัน… มีเหตุผลที่จะฆ่าไอ้พวกนั้นให้หมด” ลินสั่นวูบ หน้าแดง หัวใจเต้นจนแทบระเบิด เขาเลื่อนมือจากแก้มเธอ ลงมาวางบนต้นคอ ไล่ลงมาถึงไหล่ของเธอ “ฉันพาเธอออกไปเอง และต่อให้โลกทั้งโลกตามล่าเธอ…” เขาวางมืออีกข้างที่เอวเธอ ดึงให้เข้ามาแนบกับตัวเขา “…เธอก็จะยังอยู่ข้างฉัน” ทัตสึรีบเร่งเสียง “คุณคิริว! อีกยี่สิบนาทีพวกมันถึงอุโมงค์แล้ว!” คิริวพยักหน้า ก่อนจะมองลินอีกครั้ง สายตาเขา…เต็มไปด้วยความรู้สึกที่คุกรุ่นและลึกจนเธออ่านไม่ออก “รีบไปกัน—ตอนนี้” มือใหญ่ของเขาคว้ามือเธอไว้ และการหลบหนีอันตราย ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกต้องห้าม… ก็เริ่มต้นขึ้นจริง ๆ

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more