ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 13

883 Words

ตอนที่ 13 : ความจริงที่แทงลึก… และการกลับมาที่ไม่อาจห้ามหัวใจ ลินหนีออกมาไกลจากเมืองราวสิบกิโล รถพาเธอไปยังบ้านพักลับหลังภูเขา บรรยากาศเงียบจนได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง แต่ไม่มีสิ่งไหนดังเท่าเสียงหัวใจที่แตกสลายของเธอ… เธอนั่งกอดเข่าอยู่ริมเตียง เสื้อยังเปื้อนเลือดของคิริว—เลือดที่เธอคิดว่าเป็น “เลือดสุดท้าย” ของเขา เธอจ้องมันด้วยมือที่สั่นจนหยุดไม่ได้ “คิริว…” เสียงเธอสั่นหวานปนเจ็บจนเหมือนตายทั้งใจ “คุณบอกให้ฉันหนี แต่ฉันไม่อยากหนีเลย…” เธอร้องไห้จนหอบ ทุกลมหายใจเหมือนขาดฉีกไปทีละส่วน ทำไมต้องปกป้องเธอจนตัวเองตายด้วย… ทำไมไม่ให้เธออยู่ข้างเขาในวินาทีสุดท้าย… ความสูญเสียกดทับจนเธอแทบล้มลง ⸻ ✦ ความจริงที่เธอไม่ควรเห็น…คลิปสั้นจากโทรศัพท์ทัตสึ สองชั่วโมงต่อมา ทัตสึเดินเข้ามาในห้องเธอเงียบ ๆ “คุณลิน…ผมมีบางอย่างต้องให้ดู” ลินไม่เงยหน้าด้วยซ้ำ เสียงเธอแผ่วจนแทบขาด “ฉันไม่อยากเห็นอะไรทั้งนั้นค่ะ…” แต่ทัตสึวางโทรศัพท์ไว้ตรงหน้า คลิปวิดีโอสั้น ๆ เล่นขึ้นมาโดยอัตโนมัติ ภาพแรก… คือคิริวลุกขึ้นจากพื้นโกดัง เลือดที่เธอเห็น— ถูกทาติดชุดเกราะกันกระสุน ไม่มีบาดแผลจริงสักนิดเดียว เสียงคิริวในคลิปดังขึ้นชัดเจน “บอกลินว่า…ให้รอฉันก่อน ฉันจะไปรับเธอเอง” ลมหายใจของลินติดค้างในอกทันที โลกทั้งใบหมุนกลับด้านในเสี้ยววินาที “คะ…นี่มัน…ไม่ใช่ความจริงใช่ไหมคะ…” เสียงเธอสั่น จับโทรศัพท์ไว้แน่นจนมือสั่นระรัว ทัตสึตอบเสียงเรียบ แต่แฝงความกังวล “เขาตั้งใจแสดงตายเพื่อดูว่าคุณยังจะอยู่ หรือจะหนีไปจากชีวิตเขา…” ลินตัวชา ใจเธอเหมือนถูกบีบอย่างแรง “เขาทดสอบความรักของฉัน…?” ทัตสึพยักหน้า “ครับ” น้ำตาลินพรั่งพรูออกมา ไม่ใช่เพราะเสียใจอีกต่อไป แต่เพราะเจ็บ—เจ็บที่สุด “แล้วตอนนี้เขาอยู่ไหนคะ…?” ทัตสึลังเลหนึ่งวินาที ก่อนจะตอบช้า ๆ “เขากำลังมาตามคุณอยู่ครับ” ⸻ ✦ ประตูถูกผลักเปิด…และเขาก็ยืนอยู่ตรงนั้น เสียงกระจกหน้าต่างสั่น เสียงฝีเท้าหนัก ๆ เดินเข้ามา ทัตสึถอยออกไปด้านข้างทันทีเหมือนรับสัญญาณอะไรบางอย่าง ลินยืนขึ้น มือเธอสั่นจนแทบจับผนังไว้ไม่ไหว เบื้องหน้าประตู— ร่างสูงของคิริวปรากฏขึ้น รอยเลือดปลอมล้างออกหมด แต่ดวงตาของเขาคือสิ่งที่แทงลึกที่สุด ดวงตาคนที่เพิ่งโกหกเธอด้วยเรื่องที่ทำเธอเจ็บที่สุด คิริวหยุดอยู่เพียงสองก้าวจากเธอ ไม่ขยับ ไม่พูด แต่ลมหายใจเขาหนักจนเห็นได้ชัดว่าเขากลัวเธอเกลียดเขามากแค่ไหน “ลิน…” เสียงเขาแหบลึก “เธอเห็นแล้วใช่ไหม” เธอไม่ได้ตอบ เธอเดินเข้าไปหาช้า ๆ จนคิริวคิดว่าเธอจะตีหรือผลักเขา แต่ลิน… ยกมือขึ้น— และฟาดกลางอกเขาอย่างแรง เพราะเจ็บ ไม่ใช่เพราะโกรธ “คุณรู้ไหมว่าฉันร้องไห้จนแทบขาดใจ…” เธอพูดเสียงสั่น “คุณรู้ไหมว่าฉันคิดว่าคุณตายไปแล้วจริง ๆ…” คิริวไม่หลบ ปล่อยให้เธอตีอีกครั้ง อีกครั้ง จนมือเธอสั่นหมดแรง เขาจับข้อมือเธอไว้เบา ๆ สายตาเขาเต็มไปด้วยความเจ็บที่ไม่แพ้เธอ “ฉันรู้…” เขาตอบเสียงพร่าลึก “และฉันเห็นทุกวินาทีที่เธอร้องไห้” “แล้วคุณยังทำแบบนั้นอีกทำไม!?” เธอร้องออกมาทั้งน้ำตา เสียงแตกพร่าอย่างเจ็บลึก คิริวดึงเธอเข้ามากอดทันที แน่น แน่นจนเธอจมหายไปในอ้อมแขนเขา “เพราะฉันต้องรู้…ว่าถ้าทุกอย่างหายไป เธอยังเลือกฉันอยู่ไหม…” ลินตัวสั่น น้ำตาไหลพรั่งพรูบนไหล่เขา คิริวกอดเธอแรงขึ้นอีก ฝังหน้าในผมเธอ เสียงเขาแตกจนฟังแล้วเจ็บถึงกระดูก “ลิน…ฉันขอโทษ…” “…ฉันทรมานยิ่งกว่าเธอสิบเท่า” เธอทุบอกเขาอีกรอบ—เบากว่าเดิมเพราะหมดแรง “คุณมันคนเลว…ฮึก…ฉันเกลียดคุณมาก…” คิริวผละออกเล็กน้อย จับหน้าเธอสองข้าง เช็ดน้ำตาให้เธอด้วยมือสั่น ๆ “เกลียดฉันก็ได้…” เขาพูด “แต่ขออย่างเดียว…” เขาโน้มหน้าลง หน้าผากแตะหน้าผากเธอ ลมหายใจเขาสั่นไม่ต่างกัน “อย่าทิ้งฉันไป” หัวใจเธอแตกกระจายอีกครั้ง แต่ครั้งนี้…แตกเพราะรักมากเกินไป เธอกัดริมฝีปาก น้ำเสียงพร่าเหมือนคนเพิ่งผ่านความตายมา “ฉันจะไม่ทิ้งคุณ… แต่คุณห้ามโกหกแบบนี้อีก…” คิริวหลับตา พยักหน้า กอดเธอแน่นจนเหมือนจะกลืนเธอเข้าไปในอก “ฉันสาบาน…” เขากระซิบชิดริมฝีปากเธอ เสียงทุ้มต่ำจนลมหายใจเธอขาดห้วง “จากนี้ไป ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอร้องเพราะฉันอีก ไม่ว่าจะต้องฆ่าใครก็ตาม” อ้อมแขนเขารัดแน่นขึ้น ลมหายใจร้อนของเขาชิดแก้มเธอมากขึ้น จนเธอรู้ว่า— คืนนี้… ความสัมพันธ์ของทั้งสอง จะไม่มีวันกลับไปเหมือนเดิมอีกต่อไป

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more