ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 4

827 Words

ตอนที่ 4 : ใกล้ชิดเกินกว่าจะควบคุม บรรยากาศภายในเพนต์เฮาส์เงียบกว่าที่ควรจะเป็น ความเงียบแบบที่ทำให้ได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจตัวเอง ลินนั่งตัวแข็งอยู่บนโซฟา ขณะที่คิริวยังคงยืนอยู่ตรงหน้า ร่างสูงของเขาบดบังแสงไฟจากด้านหลังจนเธอรู้สึกเหมือนถูกขังอยู่ใต้เงาอันตรายนั่น เขาไม่พูด แต่สายตาของเขากำลังพูดแทนทุกอย่าง มันทั้งคม ทั้งลึก ทั้งกดดัน… และราวกับต้องการอ่านความคิดเธอให้ทะลุ “ลุกขึ้น” เขาออกคำสั่ง เสียงทุ้มต่ำเรียบเฉย แต่ดังก้องอยู่ในหัวเธอทันที ลินกลืนน้ำลาย เหมือนตัวเองกำลังเดินเข้าสู่พื้นที่ที่ไม่ควรขยับเข้าไป แต่ก็ลุกขึ้นช้า ๆ ตามคำสั่ง ทันทีที่เธอยืนเต็มความสูง คิริวก็ขยับเข้ามาใกล้ ใกล้จนปลายผมของเธอแตะกับสาบสูทของเขา “ฉันมีเรื่องต้องถาม” เสียงของเขาต่ำลงกว่าเดิม ราวกับกลัวว่าเสียงจะหลุดไปให้ใครได้ยิน ทั้งที่ในห้องนี้มีแค่เธอกับเขา “เรื่อง…อะไรคะ” เขาไม่ตอบ แต่ยกมือขึ้นมาประคองใบหน้าเธอแทน ปลายนิ้วแตะผิวของเธอเบา ๆ จนหัวใจเธอสะดุ้งอย่างควบคุมไม่ได้ “ในบาร์…” เขาพูดช้า ๆ “ผู้ชายคนนั้นจับมือเธอแรงไปใช่ไหม” เธอไม่คิดว่าเขาจะถามเรื่องนี้ และไม่คิดว่าเขาจะ จำได้ “เขาแค่เมา…ฉันไม่ได้เป็นอะไร—” “โกหก” คิริวพูดขัดทันที ดวงตาของเขาคมขึ้นในเสี้ยววินาที มือใหญ่เลื่อนจากใบหน้าไปจับข้อมือเธอเบา ๆ เหมือนต้องการตรวจสอบสภาพจริงด้วยตัวเอง ปลายนิ้วเขาลูบผ่านรอยแดงจาง ๆ ที่ยังหลงเหลืออยู่ สัมผัสนั้นทั้งอุ่น ทั้งอ่อนโยน และทำให้เธอหายใจไม่ทั่วท้อง “พวกมันทำเธอเจ็บ” เขาพูดเบา ๆ แต่เสียงข้างในกลับดุดันราวกับพายุใต้ผิวน้ำ “ฉันไม่น่าปล่อยให้เหตุการณ์นั้นเกิดขึ้นด้วยซ้ำ” “คุณไม่ผิดนี่คะ…” เธอเงยหน้าขึ้น แต่พอเห็นสายตาของเขา เธอก็พูดไม่ออกทันที สายตาคิริวตอนนี้— ร้อนแรง อันตราย และเต็มไปด้วยความหวงที่เขาไม่อยากยอมรับออกมา “ตั้งแต่นี้ไป” เขากระซิบ “ถ้าใครแตะต้องเธออีก…ฉันจะไม่เตือนแล้ว” หัวใจเธอกระตุกวาบ ก่อนที่เธอจะตอบอะไร เขาก็โน้มตัวลงมาใกล้อีก ใกล้จนเธอรับรู้ถึงลมหายใจร้อน ๆ ที่พาดผ่านริมฝีปากตัวเอง “และเธอ…” นิ้วหัวแม่มือของเขาปาดผ่านมุมปากเธออย่างช้า ๆ “ห้ามยิ้มให้ผู้ชายคนอื่นอีก” ลินสะดุ้ง “ฉ…ฉันไม่ได้—” “เมื่อกี้เธอยิ้มให้การ์ดของฉัน” “ฉันแค่…ตอบเขาเฉย ๆ…” เสียงเธอแผ่วลงโดยไม่รู้ตัว คิริวขยับหน้าเข้ามาชิด เงาของเขาทาบลงบนเธอจนแทบไม่เหลือช่องว่าง “ไม่ต้องตอบใคร” เขากระซิบ “นอกจากฉันคนเดียว” อกของเธอเต้นแรงจนรู้สึกได้ว่าคิริวเองก็คงได้ยิน เขามองเธอไม่กะพริบ สายตาเหมือนจะกลืนเธอทั้งตัว “คุณคิริว…” เธอถอยหลังหนึ่งก้าว แต่เขาเอื้อมมือมาจับเอวเธอไว้ ไม่รุนแรง แต่แน่นพอให้รู้ว่าเขาไม่ให้เธอหนี “กลัวฉันเหรอ” เขาเอียงหน้าเข้ามา ใกล้จนปลายจมูกของเขาเฉียดแก้มเธอ ลินเม้มปาก หัวใจเธอเต้นจนเหมือนจะหลุดออกมา “…กลัวค่ะ” คิริวหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงนั้นทั้งทุ้ม ทั้งอันตราย และฟังแล้วกลับทำให้เธอร้อนวาบขึ้นหน้าอย่างควบคุมไม่ได้ “ดี” เขากระซิบชิดผิวเธอ “เธอควรจะกลัวฉันมากกว่านี้ด้วยซ้ำ” มือใหญ่เลื่อนจากเอวขึ้นมาแตะต้นแขนเธอ ไล่ขึ้นมาถึงลำคอเบา ๆ ก่อนจะหยุดลง…ที่หลังใบหูของเธอ สัมผัสนั้นทำให้ขาเธอแทบอ่อน “แต่จำไว้ให้ดีลิน” น้ำเสียงเขาแผ่วลงจนเกือบเป็นเสียงลมหายใจ “ฉันเป็นอันตรายกับทุกคน…ยกเว้นเธอคนเดียว” เธอเผลอสูดลมหายใจเข้าแรง ไม่รู้ว่าเพราะคำพูด…หรือเพราะมือเขาที่ยังแตะอยู่ตรงหลังคอเธอ คิริวโน้มหน้าเข้าชิดขึ้นอีกจนริมฝีปากเขาแทบจะสัมผัสขอบแก้มเธอ หัวใจเธอเต้นแรงจนได้ยินเป็นเสียง แต่ก่อนที่ความใกล้ชิดนั้นจะข้ามเส้นลึกไปกว่านี้— ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากเครื่องสื่อสารของการ์ดดังขึ้นหน้าประตู “คุณคิริวครับ…มีข่าวด่วนเกี่ยวกับผู้หญิงคนนั้น” คิริวชะงัก แต่สายตาเขาค้างอยู่ที่ริมฝีปากเธออีกหนึ่งวินาทีเต็ม ๆ แล้วเขาก็พูดเสียงต่ำพร่า… “คุยเสร็จแล้ว ฉันจะกลับมาต่อ” ลินไม่รู้ว่าเขาหมายถึง คุยเรื่องงาน…หรือกลับมาทำให้เธอหวั่นไหวต่อ แต่หัวใจเธอ… กลับเต้นแรงกว่าเดิมจนแทบห้ามไม่ได้

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more