ดั่งต้องมนต์มาเฟีย จบ

847 Words

ตอนสุดท้าย : หัวใจที่ฝากไว้กับความตาย เสียงปืนดังขึ้นในโกดังมืด— ปัง! ลินหลับตาแน่น คิดว่ากระสุนคงมาที่เธอ แต่กลับได้ยินเสียงบางอย่างล้มลงกับพื้น ตุบ— เมื่อเธอลืมตาช้า ๆ ภาพตรงหน้าก็ทำให้เธอหัวใจหยุดเต้น ร่างของ คิริว ยืนบังเธอไว้เต็มตัว เลือดสีแดงสดไหลพรั่งพรูลงบนพื้น ลินร้องทันที “คิริว—!!” เขาหันกลับมามองเธอ รอยยิ้มอ่อน…อ่อนที่สุดในชีวิต แม้เลือดจะค่อย ๆ ไหลจากมุมปาก “ลิน…ไม่เป็นไรนะ…” เขาบอกทั้งที่ตัวเองเป็นฝ่ายจะล้ม ลินรีบพยายามรับร่างเขาไว้ มือเธอสั่นจนแทบจับเขาไม่มั่น “ไม่นะ…ไม่นะคะ…ฮึก…คุณสัญญาแล้วว่าจะไม่ทิ้งฉัน…” คิริวแตะแก้มเธอ มือเขาเย็นลงเรื่อย ๆ “ฉันทำได้…แค่สัญญาจะรักเธอจนลมหายใจสุดท้าย…” ⸻ ✦ ผู้หักหลัง…คือคนที่เขาเลี้ยงมาเอง เสียงหัวเราะของเรเวนดังขึ้นอีกครั้ง แต่ยังไม่ทันที่คิริวจะตอบโต้อะไร ชายคนหนึ่งก้าวออกมาจากเงามืดด้านหลัง ทัตสึ… มือขวาของคิริว คนที่คิริวไว้ใจที่สุด ชายที่เขานับว่าเป็น “ครอบครัว” แต่ตอนนี้เขายืนถือปืน… เล็งมาที่คิริวโดยไม่ลังเล “ทัตสึ…?” ลินอ้าปากค้าง “ทำไม…?” คิริวยิ้มบาง ๆ เหมือนรู้อยู่แล้วตั้งแต่แรก “ฉันเลี้ยงหมา…แต่ลืมใส่โซ่ให้มัน” ทัตสึสีหน้าเย็นชา “ขอโทษนะครับท่าน…แต่เงินของเรเวนมากกว่าสามชีวิตคุณรวมกัน” คิริวหัวเราะแผ่ว “ฉันรู้…เพราะนายมองฉันแบบนี้มาตลอด” ลินจ้องทัตสึด้วยความเกลียดชัง “คนทรยศ…!” ทัตสึไม่เหลียวมอง “ผมแค่ทำเพื่ออยู่รอดครับ คุณลินไม่เข้าใจโลกเรา…” คิริวไอเลือดออกมา แต่ยังลุกขึ้นค้ำตัวเองไว้เพื่อบังลินอยู่ดี “อย่า…แตะเธอ…” แม้จะเจ็บจนยืนแทบไม่อยู่ เขาก็ยังยืน นี่แหละ—มาเฟียตัวจริง ที่รักใครแล้วรักจนวันตาย ⸻ ✦ นาทีสุดท้าย…หัวใจเขาอยู่กับเธอ ทัตสึเล็งปืนอีกครั้ง เรเวนยิ้มพอใจ ลินร้องไห้จนแทบขาดใจ “คิริว…อย่าปล่อยฉันนะ…ขอร้อง…” คิริวเอื้อมมืออ่อนแรงขึ้น แตะแก้มเธออีกครั้งราวกับจำสัมผัสนี้ให้แม่นที่สุดก่อนหมดลมหายใจ “ลิน…” เสียงเขาเบามาก แต่ยังอ่อนโยนแบบที่มีให้แค่เธอคนเดียว “ขอบคุณ…ที่ทำให้ชีวิตของฉันมีอะไรดี ๆ ครั้งแรก…” น้ำตาเธอไหลท่วม หัวใจเธอแทบแตกเป็นชิ้น ๆ “ฉันรักคุณนะคะ…รักมาก…ฮึก…อย่าตายนะ…คิริว…” เขายิ้มอ่อน ดวงตาไหวด้วยความสุขสุดท้ายของชีวิต “ฉัน…ก็รักเธอ…” เขาโน้มหน้าฝืนแรงสุดท้าย แตะริมฝีปากลงบนหน้าผากเธออย่างแผ่วเบา จูบที่ไม่ใช่ความต้องการ แต่เป็นการมอบหัวใจทั้งหมดให้เธอ “ขอโทษ…ที่ไม่ได้อยู่ดูอนาคตของเรา…” น้ำเสียงเขาลดลงเรื่อย ๆ จนแทบเป็นกระซิบ “แต่ต่อให้ตาย… ฉันก็ยังเป็นของเธออยู่ดี…” ลมหายใจเขาขาดห้วง ดวงตาเขาเริ่มพร่า มือที่แตะแก้มเธอค่อย ๆ ร่วงลง “ลิน…อยู่ให้ได้… เพราะฉัน…อยากให้เธอมีชีวิตที่ฉันไม่มีวันมีได้…” คำสุดท้าย… “ลิน…ของฉัน…” ร่างของคิริวทรุดลงในอ้อมแขนลิน หมดลมหายใจ ทิ้งไว้เพียงความอบอุ่นสุดท้ายที่เลือนหายไปช้า ๆ ⸻ ✦ เมื่อคิริวหยุดหายใจ…โลกทั้งใบของลินก็หยุดตาม ลินกรีดร้อง เสียงเธอดังสะท้อนโกดังเหมือนหัวใจแตกเป็นพันชิ้น “คิริววววววว!!!!! ไม่!!!!” เธอกอดเขาแน่น เลือดเขาเปื้อนเสื้อเธอ แต่เธอไม่สนใจอะไรทั้งนั้นอีกแล้ว ทัตสึมองภาพนั้นนิ่ง ๆ ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เรเวนยิ้มเย็น “สุดท้ายก็จบแบบที่ฉันต้องการ…” แต่ทันใดนั้น— เสียงปืนก็ดังขึ้น ปัง! ทัตสึล้มลงกับพื้นทันที กลุ่มลูกน้องลับของคิริวบุกเข้ามา และเรเวนถูกล้อมจากทุกทิศ แต่ไม่มีอะไรเรียกคิริวกลับมาได้อีกแล้ว ไม่มีอะไรเยียวยาหัวใจลินได้ในวินาทีนั้น เธอซบหน้ากับอกของเขา ที่ไร้การเต้นไปแล้ว น้ำตาเธอเปื้อนแผ่นอกเขาที่เริ่มเย็นลงเรื่อย ๆ เธอพึมพำทั้งน้ำตา “…คุณสัญญาว่าจะกลับมาหาฉันทุกครั้งที่ยังมีลมหายใจ…” เธอสะอื้นหนัก “แต่ตอนนี้…คุณไม่มีลมหายใจแล้ว…” เธอกอดเขาแน่นขึ้นอีก เหมือนจะรั้งชีวิตเขากลับมาโดยไม่สนความจริง “คิริว…คุณใจร้ายที่สุดเลย… ทิ้งฉันไว้คนเดียวแบบนี้…” ⸻ ✦ ปลายทางของมาเฟีย…มีแต่ความตาย ในโลกของความจริง มาเฟียที่รักใครจนหมดตัว ย่อมลงเอยแบบเดียวเท่านั้น— ถูกหักหลัง ถูกลอบยิง และตายในอ้อมแขนคนที่เขารักที่สุด คิริวไม่ได้ตายเพราะความอ่อนแอ แต่เพราะเขาเลือกที่จะยืน “ตรงหน้าเธอ” ตลอดมา แม้ต้องแลกด้วยชีวิต เขาตาย… เพราะรักเธอมากกว่า ตัวเขาเอง และหลังคืนนั้น ลินไม่ได้เสียแค่คนรัก แต่เสียครึ่งหนึ่งของหัวใจไปด้วย

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more