ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 6

957 Words

ตอนที่ 6 : ความใกล้ชิดที่ไม่ควรเกิด…แต่หยุดไม่ได้ หลังจากคิริวเดินออกไป ห้องทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบที่แทบจะทำให้รู้สึกอึดอัด ลินพิงหลังกับผนังเหมือนขาของตัวเองไม่ยอมทำงาน หัวใจยังเต้นแรงราวกับเพิ่งวิ่งหนีอะไรบางอย่างมา ไม่ใช่ความกลัว… แต่เป็นความรู้สึกที่เธอไม่เคยมีมาก่อน บางอย่างที่อันตรายยิ่งกว่าเสียงปืนในคืนนี้ ทำไมแค่เขามอง…ร่างกายถึงสั่นแบบนี้ ทำไมต้องพูดใกล้ขนาดนั้น… แล้วทำไมฉันถึง…ไม่อยากให้เขาเดินออกไปเลย เธอเม้มปากแน่น ยิ่งคิดยิ่งสับสน ยิ่งหายใจยิ่งเจ็บหน้าอก เธอหลุดจากภวังค์เมื่อบานประตูเลื่อนเปิดอีกครั้ง เสียงฝีเท้าหนักแต่มั่นคงเดินเข้ามาในห้อง คิริวกลับมาเร็วกว่าที่คิด และสีหน้าเขา…เข้มขึ้นกว่าเดิมสองเท่า “เกิดอะไรขึ้นคะ…?” ลินถามเสียงเบา คิริวไม่ตอบ เขาวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะอย่างแรงจนลินสะดุ้ง ก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธอในระยะที่ทำให้เธอต้องเงยหน้าขึ้นมอง “เข้าใจมั้ยว่าตอนนี้สถานการณ์มันแย่แค่ไหน?” เสียงเขาทุ้มต่ำ แต่เต็มไปด้วยความอึดอัดที่ไม่ปกติ ลินกะพริบตา “ฉัน…ไม่รู้ค่ะ” คิริวยืนจ้องเธออยู่หลายวินาที สายตานั้นทั้งดุ ทั้งหวง ทั้งโกรธ…แต่ซ่อนความกังวลลึก ๆ ไว้ข้างใต้ “พวกมันตามสืบเธอหนักกว่าเดิม” เขาพูดช้า ๆ “และที่แย่กว่านั้น…มันคิดว่าฉันสนใจเธอ” หัวใจลินสะดุ้ง สนใจ…? เขาเข้าใกล้เธออีก เงาของเขาทาบลงบนเธอทั้งหมดเหมือนกำแพงที่ปิดทางหนี “ฉันทำให้พวกมันคิดแบบนั้นเอง…” ลินพึมพำ “ไม่ใช่” คิริวตอบทันควัน “เพราะมันเห็นสายตาฉันเวลามองเธอ” ลินตะลึง เธอหายใจผิดจังหวะ มือสั่นจนต้องกำเสื้อแน่น คิริวโน้มตัวลงมาใกล้จนปลายผมของเขาแตะหน้าผากเธอ เสียงลมหายใจของเขาชิดริมฝีปากเธอในระยะที่อันตรายเกินไป “ตั้งแต่วินาทีที่เธอเดินเข้ามาในบาร์วันแรก—ฉันก็หลุดโฟกัสแล้วลิน” ลินตัวสั่นวูบ เธอไม่รู้ว่าควรตอบอะไร เพราะคิริวไม่ได้มองเธอแบบปกติ… เขามองเธอเหมือนอยากทำอะไรที่ไม่ควรทำ อะไรบางอย่างที่แม้แต่เขาเองก็ห้ามตัวเองไม่ได้ มือใหญ่ของเขายกขึ้นแตะขมับเธอเบา ๆ นิ้วไล้ผ่านแนวกรามลงมาถึงคาง สัมผัสของเขาทั้งอุ่น ทั้งหนัก ทั้งทำให้เธอหายใจไม่ออก “คุณ…คุณไม่ควรมองฉันแบบนั้นนะคะ” ลินพยายามเบือนสายตา แต่คิริวจับคางเธอให้หันกลับมามองเขาอีกครั้ง “แล้วเธอจะให้ฉันมองแบบไหน?” เขากระซิบเสียงพร่า “ในเมื่อแค่เห็นหน้าเธอ…ฉันก็ไม่อยากให้ใครเข้าใกล้แล้ว” ใจเธอกระตุกวาบจนเจ็บ เธออยากถอยหนี แต่แผ่นหลังติดผนัง และร่างสูงของเขาก็ปิดทางไว้หมด ตอนนี้มีแค่เขากับเธอ และพื้นที่ระหว่างกันที่แค่นิดเดียวก็จะหายไป คิริวขยับเข้าใกล้ช้า ๆ ช้าเหมือนจงใจทรมานความรู้สึกของเธอ หน้าเขาอยู่ใกล้จนลมหายใจของทั้งคู่ปะทะกัน กลิ่นกายของเขาโอบรัดเธอไว้จนเธอรู้สึกเหมือนกำลังถูกกลืนไปทั้งตัว “คุณคิริว…” เธอเรียกเขาเสียงเบา แต่เหมือนยิ่งเรียก…เขายิ่งไม่อยากถอย “เวลาที่เธอกลัว…เธอเคยรู้มั้ยว่าหน้าตัวเองเป็นยังไง” คิริวพูดเสียงต่ำจนเหมือนกระซิบอยู่ในใจเธอเอง มือเขาเลื่อนขึ้นมาจับเอวเธอ ไม่แรง แต่แน่นพอจะทำให้เธอขาสั่น “มันทำให้ฉันเสียการควบคุมทุกที” ร่างของลินชาวาบ เธอไม่เคยรู้ว่าเสียงผู้ชายจะทำให้ขาอ่อนขนาดนี้ “คิริว…” เสียงเธอสั่นอย่างชัดเจน เขาก้มลงมาอีก หน้าผากเขาแตะแผ่วกับหน้าผากเธอ อุณหภูมิของเขาไหลทะลุเข้ามาในร่างเธอเหมือนไฟที่ระอุช้า ๆ เขาหลับตาชั่วครู่ เหมือนกำลังสู้กับตัวเอง ก่อนจะกระซิบช้า ๆ “อย่ามองฉันแบบนั้นลิน…ฉันจะไม่หยุด” ลินหายใจติดขัด หน้าแดงจนร้อนวาบไปถึงหู ใจเต้นแรงจนเธอมั่นใจว่าคิริวต้องได้ยิน “ฉัน…ฉันไม่ได้ทำอะไรเลยนะคะ” คิริวลืมตาขึ้นมาช้า ๆ สายตาที่มองเธอในระยะใกล้ขนาดนี้… ทั้งร้อน ทั้งลึก ทั้งเหมือนจะกลืนเธอเข้าไปทั้งคน “ก็เพราะเธอไม่ทำอะไร…ฉันถึงทนไม่ไหว” เขาเกือบแตะริมฝีปากของเขากับเธอ เกือบ… แค่เสี้ยวนิ้วเท่านั้น หัวใจลินเต้นแรงจนเหมือนกำลังจะร้องออกมา แต่ทันใดนั้น— เสียงโทรศัพท์บนโต๊ะก็สั่นขึ้นมาอย่างแรง คิริวกัดฟันแน่น ก่อนจะค่อย ๆ ถอนหน้าออกมาช้า ๆ อย่างหงุดหงิด อย่างเสียดาย และอย่างคนที่พลาดอะไรสำคัญไปหนึ่งก้าว เขาหันไปมองโทรศัพท์เพียงเสี้ยววินาที แต่ก่อนจะเดินไป… เขากลับโน้มลงมากระซิบที่ข้างหูเธอแทน “จำไว้นะลิน…” น้ำเสียงทุ้มต่ำจนหัวใจเธอสั่นขึ้นมาอีกระลอก “ฉันยังไม่จบเรื่องเมื่อกี้นี้เลย” เขาถอยออกอย่างช้า ๆ ทิ้งให้เธอยืนพิงผนัง ใบหน้าร้อนจัด หัวใจเต้นแรงจนทำอะไรไม่ถูก เมื่อประตูปิดหลังเขาไป— เธอทรุดลงนั่งบนโซฟาอย่างหมดแรงทันที คืนนี้… ไม่ใช่แค่คิริวที่ควบคุมตัวเองไม่ได้ แต่เธอเองก็…ห้ามหัวใจตัวเองไม่อยู่เหมือนกัน

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more