ดั่งต้องมนต์มาเฟีย 7

977 Words

ตอนที่ 7 : ใต้เงามาเฟีย…เขากลับอ่อนแอเพราะเธอ เสียงประตูปิดลงอย่างดัง ปัง… แต่สิ่งที่ดังกว่าคือเสียงหัวใจลินที่เต้นไม่เป็นจังหวะมาจนถึงตอนนี้ เธอยังยืนพิงผนัง ร่างกายอ่อนแรงเพียงเพราะชายคนหนึ่ง “เกือบ” ทำบางอย่างที่ไม่ควรทำ คิริว… ชื่อเขาแค่ลอยเข้ามาในหัว เธอก็หายใจขัดขึ้นทันที อารมณ์ที่เขาทิ้งไว้ก่อนออกไป ทำให้เธอรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังหลงเข้าไปในบางสิ่งที่ยากจะหนี แต่ยังไม่ทันตั้งสติ— เสียงเครื่องสื่อสารจากด้านล่างดังขึ้นรุนแรง ราวกับสถานการณ์ไม่สงบอย่างที่ควร ทีแรกเธอคิดจะเดินไปดูมิหนำซ้ำ แต่ยังไม่ทันขยับ… ประตูเปิดออกอีกครั้งด้วยแรงมากกว่าปกติ คิริวเดินกลับมา สีหน้าเขาเข้มจนเธอรู้เลยว่าข่าวไม่ดี แต่ที่ทำให้หัวใจเธอหยุดเต้นไม่ใช่สีหน้าของเขา… แต่เป็นรอยเลือดที่เปื้อนปลายแขนเสื้อเชิ้ตของเขา “คะ…คุณคิริว! คุณเลือดออก—” “ไม่ใช่ของฉัน” เขาตอบทันที แต่เสียงนั้นทั้งเหนื่อย ทั้งหงุดหงิด ทั้งกดความโกรธบางอย่างไว้เต็มที่ ลินเดินเข้าไปหาโดยไม่คิด มือเธอยกขึ้นจับแขนเสื้อเขาอย่างเป็นห่วงโดยสัญชาตญาณ “คุณเจ็บหรือเปล่าคะ…?” คิริวหันมามอง สายตาคู่นั้น…เปลี่ยนไปทันทีที่เธอแตะตัวเขา เหมือนอารมณ์โกรธที่เขาพยายามกลืนไว้เมื่อกี้ ถูกดึงลงไปทั้งหมด เพราะแค่สัมผัสจากปลายนิ้วของเธอ เขาเงียบไปหนึ่งจังหวะ ก่อนจะพูดเสียงต่ำ “อย่ามาจับฉันเวลาเป็นห่วงแบบนี้…” ลินหน้าแดงวาบ “ทำไมคะ…?” เขาก้าวเข้ามาใกล้ ใกล้จนลมหายใจทั้งคู่ปะทะกัน “เพราะฉันจะทำอะไรที่ไม่ควรทำอีก” เสียงเขาแทบจะกระซิบ แต่แรงพอให้หัวใจเธอสั่นจนเจ็บหน้าอก ลินรีบปล่อยมือออก แต่คิริวคว้ามือเธอไว้ก่อน จับไว้แน่น แน่นจนเธอได้ยินเสียงหัวใจเขาเต้นอยู่ปลายฝ่ามือ มันเต้นแรงกว่าเธอคิด… แรงจนเธอรู้ว่าเขาเองก็ไม่คงที่เหมือนกัน “คิริว…” เธอเรียกชื่อเขาอย่างไม่ตั้งใจ เขายิ่งจับมือเธอแน่นขึ้นอีก “อย่าเรียกฉันแบบนั้น” เขาพูดเสียงทุ้มต่ำ “ฉันไม่ชอบ” “แล้วจะให้เรียกว่าอะไรคะ…” เขาก้มลง หน้าของเขาอยู่แค่ปลายนิ้วจากใบหน้าเธอ “เรียกแบบนั้น…แต่เวลาที่ฉันพร้อม” มืออีกข้างของเขาเลื่อนขึ้นมา แตะที่แก้มเธอเบา ๆ ราวกับกลัวเธอแตกสลาย สัมผัสที่ขัดกับภาพลักษณ์มาเฟียเลือดเย็นอย่างสิ้นเชิง “แล้วตอนนี้…ยังไม่พร้อมเหรอคะ…” เธอถามเสียงสั่น คิริวชะงัก เหมือนคำพูดเธอแทงเข้าไปตรงจุดอ่อนบางอย่างในตัวเขา เขาหลับตา สูดหายใจลึก ก่อนจะเปิดตามามองเธออย่างยอมรับความจริงที่ตัวเองไม่อยากพูดออกมา “…ไม่” เสียงต่ำจนแทบเป็นเสียงลมหายใจ “ฉันไม่พร้อมจะได้ยินชื่อฉันจากปากเธอ…ในตอนที่ฉันควบคุมตัวเองไม่ได้” หัวใจลินเต้นแรงจนเธอต้องจับชายเสื้อเขาไว้ ไม่งั้นอาจยืนไม่ไหว แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร คิริวก็ดึงมือเธอขึ้นมา ยกขึ้นแตะที่อกเขา—ตรงตำแหน่งหัวใจที่กำลังเต้นหนักและแรง “ฟังดี ๆ ลิน” เขากดมือเธอไว้ตรงหน้าอกตัวเอง “นี่…คือสิ่งที่เธอทำกับฉัน” เสียงหัวใจเขาดังชัด แรง เร็ว ควบคุมไม่ได้ เธอเงยหน้าขึ้นช้า ๆ คิริวกำลังมองเธอเหมือนเธอเป็นสิ่งเดียวในโลกตอนนี้ แต่ก่อนที่อะไรจะเกินเลย— เขาก็เบือนหน้าออกเล็กน้อย เหมือนกำลังสู้กับตัวเองอย่างหนัก “อย่าเข้าใกล้ฉันมากเกินไป…” เขากระซิบ “…ฉันจะเผลอทำสิ่งที่เธอไม่พร้อมรับ” ลินใจเต้นแรงจนแทบหายใจไม่ออก เธออยากถอย แต่ขาไม่ขยับ อยากพูด แต่เสียงไม่ออก คิริวเปิดตาขึ้น ดวงตาเขาคมกริบราวกับจะแทงทะลุหัวใจของเธอ แล้วเขาก็ยื่นหน้าเข้ามา…ใกล้ทีละนิด ใกล้จนริมฝีปากเขาเฉียดริมฝีปากเธอเพียงเสี้ยวลมหายใจ แต่— เขาหยุดลงในระยะที่หวั่นไหวที่สุด “อย่าให้ฉันต้องขาดสติไปมากกว่านี้…” เขาพึมพำ น้ำเสียงนั้นพร่าลึกจนเธอแทบทรุด เขาเลื่อนมือจากแก้มเธอ ลงมาจนถึงปลายนิ้ว ก่อนจะปล่อยช้า ๆ อย่างเสียดาย “คืนนี้…นอนในห้องนี้” เขาชี้ไปที่ประตูห้องนอนฝั่งซ้าย “ฉันจะอยู่ข้างนอก” ลินเบิกตา “ทำไมคะ…?” คิริวหันมามอง สายตาเขา…ทั้งทรมานและปรารถนาในเวลาเดียวกัน “เพราะถ้าเรานอนในห้องเดียวกันคืนนี้…” เขากัดฟัน “…ฉันจะไม่ปล่อยให้เธอนอนคนเดียวบนเตียงแน่นอน” หัวใจเธอเต้นแรงจนน้ำตาจะไหล เพราะคำพูดนี้… มันไม่ใช่คำขู่ แต่มันคือความจริงของผู้ชายคนหนึ่ง ที่กำลัง พ่ายแพ้ให้ผู้หญิงเพียงคนเดียว แต่ยังพยายามถอย เพื่อไม่ให้เธอกลัวเขามากเกินไป คิริวเดินไปเปิดประตูห้องให้ แต่ก่อนจะก้าวออกไป เขาหันกลับมามองเธออีกครั้ง น้ำเสียงเขาแผ่ว…แต่ลึกจนใจเธอสั่น “ลิน…” “คืนนี้…ล็อกประตูด้วย” “ทำไมคะ…?” เขายิ้มนิด ๆ แบบที่อันตรายเกินกว่าจะเรียกว่ารอยยิ้ม “เพราะถ้าเธอไม่ล็อก…” สายตาเขากวาดลงมาที่ริมฝีปากเธอ “…ฉันอาจจะเปิดเข้ามาเองก็ได้” แล้วเขาก็ปิดประตูลงเบา ๆ ทิ้งเธอไว้กับหัวใจที่เต้นแรงจนแทบจะระเบิดออกมา และทิ้งคำถามหนึ่งที่เธอไม่กล้าตอบ… คิริว…แค่ปกป้องเธอ หรือเขากำลังหลงเธออย่างถลำลึกกันแน่?

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more