Helikopter tümene doğru yaklaşırken aşağıda ambulanslar bizi bekliyordu. Ambulansların yanında usulca bekleyen annem, babam ve kardeşimi gördüm. Gelmişlerdi benim için. O sert babamı dahi özlemiştim. Beni o kadar korumuştu bu zamana kadar ama ben ondan ilk uzak kalışımda başımı belaya sokmuştum.
Sedyeye yatırıldım bizi bekleyen sağlık görevlileri tarafından, ama elimi hiç bırakmayan Vural’ı gören annemle babam ne derdi? Bu düşünceleri bir kenara bırakıp, kendimi ambulansın içinde buldum.
Hastaneye geldiğimiz de doktor Orçun Bey ve ekibi bizi bekliyordu. Herkes meraklı gözlerle bana bakıyordu. ‘Acilen, röntgen, tomografi ve kan tahlilleri istiyorum. Elinizi çabuk tutun’ diyordu hemşirelere.
Çok pis kokuyordum, kendimden midem bulanıyordu resmen. Önce lavaboya gidip elimi yüzümü yıkama
