บทที่ 3 ท่านหมอช่วยรักษา 1
1160 Words
บทที่ 3 ท่านหมอช่วยรักษา
สามวันต่อมา...
“อาการของเจ้าเริ่มดีขึ้นมากแล้ว” ท่านหมอเหวินตรวจชีพจรของข้าพลางสั่งให้ลูกศิษย์จัดเทียบยาให้สาวใช้ ข้าไม่ต้องการหายป่วยจึงจับมือท่านหมอไว้ อ้อนวอนขอร้องด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
“ท่านอาหมอ โปรดช่วยข้าด้วยเถิด ข้าไม่ต้องการขายพรหมจรรย์”
“เรื่องนี้เป็นเรื่องใหญ่”
“ท่านอาหมอ...” ข้าบีบมือท่านหมอเหวิน เขาเป็นหมอหลวงฝีมือเก่งกาจและเคยรักษาครอบครัวข้ามานาน คุ้นเคยกับสกุลเจี่ยไม่น้อย เทศกาลปีใหม่ สารทจีนหรือมีเรื่องมงคลใดก็เชิญท่านหมอเหวินมาร่วมงานที่บ้านไม่เคยขาด “ท่านพ่อของข้ารู้จักท่านอาหมอตั้งแต่ข้ายังไม่เกิด ท่านโปรดเมตตาข้าเถิด มีวิธีทำให้ข้าป่วยไปเรื่อยๆ โดยที่พวกเขาไม่สงสัยหรือไม่”
ข้าร่ำไห้ และค่อยๆ เรียนรู้ว่าน้ำตาคืออาวุธของสตรี ในเมื่อหวังพึ่งท่านลุงจ้าวชิงไม่ได้ ข้าก็ต้องร้องขอจากผู้อื่น เมื่อเห็นข้าโศกตรม ท่านหมอเหวินก็ใจอ่อนไปแล้วแปดส่วน ยิ่งเห็นข้าอ่อนแอไร้ทางสู้ก็ยิ่งรู้สึกว่าต้องทำอะไรสักอย่างขึ้นมา ท่านหมอจึงกวาดมองใบหน้าหวานซึ้งของเด็กสาวคราวลูก
“ข้ารู้จักเจ้ามาตั้งแต่อยู่ในท้องมารดา ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
“ขอบคุณเจ้าค่ะท่านอาหมอ”
ท่านหมอเหวินอายุน้อยกว่าท่านพ่อ ถือเป็นชายรูปงามของลั่วหยางคนหนึ่ง บุคลิกเงียบขรึมคงแก่เรียนและไม่ค่อยพูด ทั้งชีวิตอุทิศให้ศาสตร์การรักษา ตอนเด็กๆ ข้ากลัวเขามากเพราะต้องดื่มยาขมๆ ทุกครั้งที่ท่านอาหมอมาตรวจอาการ แต่ครั้งนี้ต่อให้ยาขมสักแค่ไหนข้าก็ยินดีดื่มลงไป
“แต่ต้องมีข้อแลกเปลี่ยนนะ”
ข้าพยักหน้ายอมรับ “ข้ายินดีทำทุกอย่างเจ้าค่ะ”
“ข้ากำลังผสมสูตรยาถวายเบื้องบน แต่ขาดส่วนผสมหลักสำคัญอย่างหนึ่ง ข้าจนปัญญาอยู่หลายเดือน หากเจ้ายินดีมอบส่วนผสมนี้ให้ ข้าจะช่วยเจ้าเอง”
“ส่วนผสมอะไรหรือเจ้าคะ”
“น้ำหวานของสาวพรหมจรรย์” ท่านอาหมอเปิดล่วมยา หยิบขวดกระเบื้องเล็กๆ ส่งให้ “ขอเพียงเจ้าหลั่งน้ำหฤหรรษ์จนเต็มขวดนี้”
ใบหน้าของข้าฉาบด้วยสีแดงเรื่อ “มะ...หมายถึงน้ำที่ออกมาแฉะๆ ตรงนั้นหรือเจ้าคะ”
“ใช่แล้ว”
“ตะ...ตอนนี้เลยหรือเจ้าคะ”
“ใช่ นี่เป็นเรื่องด่วน ข้าเองก็ถูกเบื้องบนเร่งมาหลายรอบแล้ว หากเจ้าช่วยข้าได้ ข้าก็จะขอบคุณอย่างยิ่ง”
“ตะ...แต่ว่า...”
“ไม่ต้องอาย ข้ากับลูกศิษย์จะออกไปรอด้านนอก” ท่านอาหมอขยับกายลุกขึ้น เรือนกายสูงใหญ่ค้ำตระหง่าน ข้าก้มหน้าพลางคว้าชายเสื้อท่านอาหมอไว้ ไม่กล้าสบตา
“ขะ...ข้าทำไม่เป็นเจ้าค่ะ”
ข้าอายเหลือเกิน ยิ่งถูกจ้องมองด้วยสายตาเคร่งขรึม ข้าก็ยิ่งรู้สึกสะท้านไปทั้งกาย “ท่านอาหมอ... ข้าเชื่อใจท่าน”
ข้าสวมแค่เสื้อสีขาวซึ่งเป็นเสื้อตัวใน มิได้สวมเอี๊ยมเพราะต้องเช็ดตัวบ่อย นั่งพิงพนักเตียงและห่มผ้าปิดที่เนินอก ผ้าห่มแพรเนื้อเนียนลื่นแนบเรือนร่างของข้าทุกสัดส่วน ข้าเรียนรู้จากท่านลุงจ้าวชิงแล้วว่าสายตาของบุรุษเช่นนี้หมายความว่าอย่างไร ข้าจึงดึงผ้าห่มแพรลงไปถึงช่วงเอว ยอดถันชูช่อเสียดชุดเนื้อบาง ท่านหมอเหวินจึงหันไปสั่งงานสาวใช้ของข้า
“ข้าจะฝังเข็มให้นาง ต้องใช้สมาธิมาก อีกสักครู่จะต้องใช้น้ำร้อน รบกวนเจ้าออกไปเตรียมให้ข้าด้วย”
“เจ้าค่ะ”
ในที่สุดก็เหลือเพียงข้า ท่านหมอเหวินและอาตงซึ่งเป็นลูกศิษย์คอยถือล่วมยา ข้ากลับลังเล นึกกลัวว่าจะซ้ำรอยอย่างท่านลุงจ้าวชิงอีก ท่านอาหมอมองออกว่าข้าไม่ไว้ใจ เขาจึงอธิบายอย่างละเอียดให้ข้าเข้าใจ
“ในยามนี้ร่างกายเจ้ามีธาตุหยางเกิน ร้อนรุ่มไม่เป็นสุข แต่ธรรมชาติแล้วร่างกายของสตรีจะมีธาตุหยินล้นเหลือไม่มีวันหมด เพราะฉะนั้นอาการป่วยของเจ้าย่อมต้องหายดีในเร็ววัน หากจะชะลออาการป่วยเอาไว้ เจ้าก็จะต้องระบายธาตุหยินออกมา”
“ระบายธาตุหยิน...”
“หยางคือไฟ ความร้อนที่ไหลเวียนในร่าง หยินคือความเย็น ธาตุไฟในร่างเจ้าคือคำตอบ”
“ข้า...ข้าไม่เข้าใจ”
“ดอกไม้จะบานก็ด้วยธาตุไฟ ผลไม้จะสุกก็ด้วยธาตุไฟ คนจะเปลี่ยนวัยก็ด้วยธาตุไฟ จะตายก็ด้วยธาตุไฟ กินอาหารให้ย่อยเพื่อแปลงวัตถุธาตุไปเป็นเลือดเนื้อก็ด้วยธาตุไฟ ชะล้างเชื้อด้วยวิธีธรรมชาติ ร่างกายสั่งตัวเองให้ตัวร้อนเป็นไข้ก็ธาตุไฟ หูเปิดตาสว่าง ตื่นได้ตอนเช้า สมองทำงานก็ด้วยธาตุไฟ มีพละกำลังเคลื่อนไหว ร่างกายทำประโยชน์ได้ ทำงานได้ก็ด้วยธาตุไฟ”
“ดังนั้นหากความร้อนเย็นในร่างของข้าเสียสมดุล อาการป่วยของข้าก็จะยืดเยื้อต่อไป”
“ถูกต้อง เมื่อระบายหยินออกแล้วเสริมกับยาของข้าเข้าไป จะทำให้เจ้าอยู่ในภาวะหยางเกินหยินพร่อง เป็นไข้แต่ไม่มีอันตรายถึงชีวิต ส่วนข้าจะได้น้ำหวานของเจ้าที่หลั่งออกมาไปเป็นวัตถุดิบยา ถือว่าได้ประโยชน์ลงตัวทั้งสองฝ่าย”
“เช่นนั้นท่านอาหมอโปรดรีบระบายหยินออกจากร่างกายข้าเถิดเจ้าค่ะ”
“เสียมารยาทแล้ว” ท่านหมอเหวินกล่าวขออภัยข้าพลางขยับมานั่งตรงหัวนอน ให้ข้าเอนกายพิงแผงอกกำยำเอาไว้ และให้อาตงถอดกางเกงของข้าออก เอาหมอนมาหนุนสะโพกข้าไว้ ทำให้ร่องโหนกนูนลอยเด่นน่าแยง
“ไม่ต้องกลัวนะ ทำใจสบายๆ”
ท่านหมอตรึงแขนข้าไว้พลางเขี่ยยอดถันจนมันชูน่ารัก จากนั้นก็บอกให้ข้าอ้าขาออกกว้างๆ ให้อาตงดู
“อวบอูมเด้งกระแทกตาจริงๆ ขอรับ”
กลีบสาวอวบอูมปิดสนิท พอเขาลองเขานิ้วแหวกดูก็มีน้ำหวานไหลเยิ้มออกมาเป็นสาย สวยใสฉ่ำวาวจนชายฉกรรจ์หน้าดำคร่ำเคร่งทันที อาตงถึงกับหอบหายใจแรง แก่นกายแข็งโด่ตุงกางเกง
“สีชมพูสวยมาก ข้าจะเอานิ้วเขี่ยและให้อาตงใช้ลิ้นเลีย ตกลงหรือไม่”
“แต่... แต่ว่าท่านอาหมอ”
“ไม่ต้องอาย คิดเสียว่านี่เป็นการเตรียมตัวยา ข้าจะเริ่มแล้วนะ”
นิ้วร้อนๆ ลากลงมาที่กลีบร่องสีชมพูหวาน กลีบสาวแบะอ้าไปตามจังหวะเสียดสีเนิบนาบ ก่อนจะสอดนิ้วเข้าไปช้าๆ เริ่มกระแทกเบาๆ ร่องเสียวแสนหวานก็คายน้ำออกมาราวกับน้ำพุแฉะๆ
“อ๊ะ อ๊า”
- Writer
- chap_listContents
- likeADD