บทที่ 4 หลบหนี
ไม่ใช่ข้าเพียงผู้เดียวหรอกที่ต้องเป็นคณิกา
บรรดาหญิงผู้ดีมีตระกูลจำนวนมากเมื่อตกยาก ไร้ทางไร้ที่พึ่งพิง จำยอมต้องขายศิลปะในหอคณิกา บางคนหนีภัยสงคราม บางคนโชคร้ายถูกหลอกพามาขายตั้งแต่ยังเป็นเด็ก โตขึ้นก็ต้องทำงานเป็นคณิกา ต้องรอจนกว่าจะได้คู่ครองหรือมีทางเลือกชีวิตที่ดีกว่านี้ ซึ่งค่านิยมของผู้มีเงินทองและยศศักดิ์นิยมเลี้ยงนางบำเรอรายล้อม ยิ่งมีมากยิ่งเป็นเกียรติ ดังนั้นชะตาชีวิตของเด็กสาวในสังกัดของนางเหยาหนี่ว์ ถ้าไม่ติดโรคจนป่วยตายก็ถูกซื้อไปนางบำเรอ มีน้อยคนมากๆ ที่จะเก็บเงินจนไถ่ตัวเองออกไปได้
แต่น่าเสียดายที่ท่านหมอเหวินมิได้ส่งยามาให้ตามสัญญา คงจะจำไม่ได้ด้วยซ้ำว่ารับปากอะไรไว้ ไม่สิ ตัวข้าไร้ตัวตนด้วยซ้ำไป
ข้าจึงได้เรียนรู้เพิ่มขึ้นว่าจงอย่ามอบสิ่งที่ผู้ชายต้องการจนกว่าพวกเขาจะตอบสนองข้า เด็กโง่งมเช่นข้าได้แต่ร้องไห้เงียบๆ อยู่ริมหน้าต่างชั้นสอง อยู่รวมกับเหล่าหญิ
