บทที่ 5 ค้นหาทางรอด
เขาพาข้ามาส่งที่ทางเข้าด้านหลังหอเหมยเขียว ที่นั่นเป็นดงไผ่เปลี่ยวและไม่ค่อยมีผู้คนสัญจรผ่านไปมา ประตูทางเข้าสูงจนข้าต้องเงยหน้ามอง ตอนแรกข้าคิดว่าคงจะหลั่งน้ำตาอีกแน่ แต่ก็ไม่ ข้าหยุดฟูมฟายโทษฟ้าดิน แค่ยืนนิ่งๆ ดั่งนักโทษที่กำลังขึ้นแท่นประหาร นางเหยาหนี่ว์พุ่งมาทันทีที่เด็กรายงานว่าพบข้าแล้ว นางโกรธเกรี้ยวที่ต้องยกเลิกการประมูลของข้าอย่างกะทันหัน ต้องเสียหน้าเสียความน่าเชื่อถือให้แก่ลูกค้ากระเป๋าหนักไปโข นางเงื้อก้านสูบยาทำจากหยกจะฟาดข้า แต่นายทหารคนนั้นกอดอกคุมเชิงอยู่ข้างหลังข้า แค่หรี่สายตาจ้อง นางเหยาหนี่ว์ก็ชะงักอ้าปากค้าง
“ในเมื่อนางเป็นสินค้าสำคัญ ก็อย่าได้ทุบตีนางเด็ดขาด นางหลงทางอยู่ในตลาดแล้วถูกหลอกไปขาย ข้าช่วยพานางกลับมาแล้วก็ถือว่าเป็นอันจบ”
แล้วเขาก็ดึงบังเ**ยนม้า กระตุ้นสีข้างให้ม้าวิ่งจากไป
ข้าเม้มริมฝีปาก เขาคิดว่าตัวเองใหญ่โตมาจากไหนกัน แต่ที่แน่
