บทที่ 6 หญิงงามแห่งหอเหมยเขียว 2

1259 Words

“ข้าจะร้องนะ” “ตามใจ” น้ำเสียงทุ้มต่ำของเขาทำให้ข้าสะกิดใจนึกถึงใครบางคน แต่ข้านึกไม่ออกว่าเคยพบเขามาก่อนหรือไม่ คนตัวใหญ่สอดลิ้นเข้ามาขณะตะโบมจูบดูดดื่ม ข้าตัวสั่นระริก ตกใจแต่ยังตั้งสติได้ เราตวัดลิ้นเข้าหากันอย่างโหยหิว “อย่ากลั้นหายใจสิ” “ข้าเปล่า” “หายใจเข้าช้าๆ ดี... หายใจออกช้าๆ แบบนั้นแหละ” เมื่อเขารู้ว่าข้าตื่นสนามยิ่งนัก ดังนั้นจึงแกล้งดึงมือข้าไปกำรอบโคนท่อนเนื้อซึ่งกำลังแข็งชูชันชี้หน้า ส่วนหัวเหมือนดอกเห็ดของมันเป็นสีแดงอมชมพู มีรอยบากบานตรงกลางและมีน้ำใสๆ ไหลออกมา “ทะ...ท่านเมาแล้ว” “ใช่ แล้วเป็นอย่างไร” “ก็ท่านรังเกียจข้า” เขาฟังแล้วหัวเราะร่วน ลมหายใจร้อนๆ ราดรดแก้มข้า “ข้าอดทนไว้ต่างหาก” “นั่นเป็นเรื่องของท่าน ข้าจะให้ใครลูบไล้เนื้อตัวก็เรื่องของข้า” “ใช้มือนุ่มๆ ของเจ้าถูจนกว่ามันจะคายน้ำกามออกมาสิ” “ทำไมข้าต้องทำด้วยเล่า” “หรืออยากให้ข้าสอดใส่ ถูแรงๆ แล้วหลั

Free reading for new users
Scan code to download app
Facebookexpand_more
  • author-avatar
    Writer
  • chap_listContents
  • likeADD