บทที่ 7 สืบความจริง
ชื่อเสียงของข้าขจรขจายไปไกลมากขึ้น จนแม้แต่เชื้อพระวงศ์ต่างแคว้นก็ยังต้องการตัวข้า แต่ใจข้ากลับเอาแต่ครุ่นคิดหาทางรื้อคดีเพื่อคืนความบริสุทธิ์ให้แก่สกุลเจี่ย วันนี้ข้าจึงใช้ข้ออ้างออกไปเยี่ยมท่านแม่ แล้วก็หาซื้อเครื่องหอมและเลือกซื้อแพรพรรณสำหรับตัดชุดร่ายรำ นางเหยาหนี่ว์อนุญาตและให้สาวใช้สองคนกับคนดูแลอีกสี่คนติดตามข้า นางมิได้กลัวข้าหนีหรอก แต่กลัวว่าหากเจอคนใหญ่คนโตระหว่างทาง อาจฉุดข้าไปก็เป็นได้
“รีบไปที่ร้านผ้าและร้านเครื่องหอมแล้วรีบกลับ ห้ามออกนอกเส้นทางเด็ดขาด”
“ทราบแล้วเจ้าค่ะท่านแม่”
ข้าขึ้นเกี้ยว ออกเดินทางไปตามถนนซึ่งคลาคล่ำไปด้วยผู้คน เมื่อข้ามองผ่านม่านโปร่งบาง ข้าก็รู้สึกเหมือนปลาที่ว่ายทวนน้ำ เหนื่อยล้าจะอยากจะจมน้ำตายไปเสียให้พ้นๆ ระหว่างทางมีชาวบ้านร้านตลาดเรียกข้าว่าหญิงโสเภณี น้ำตาของข้าก็ร่วงหล่นอยู่ภายใต้หมวกสานคลุมผ้าปิดบังโฉม
“ไปๆๆ ไป ไปซะป้
