คำตอบที่ได้คือ...
“ไม่ได้หรอกนะ ข้าไม่มีอำนาจดูแลเรื่องนี้”
“เหตุใดเล่าเจ้าค่ะ”
“คดีนี้อยู่ในอำนาจของกรมอาญา ไม่ใช่ข้า” เอี้ยนฟงหวงสบตาคนตัวใหญ่ที่คุมเชิงอยู่ข้างข้า สีหน้าท่าทางเหมือนพูดไม่ออกบอกไม่ถูก ข้าจึงเอี้ยวหันไปมองนายทหารหนุ่มคนนั้นก็พบว่าเขาเพิ่งยกถ้วยชาขึ้นซด ท่าทางองอาจและยิ้มเมื่อรู้ว่าข้ามอง ไม่เห็นมีอะไรสักหน่อย เหตุใดใต้เท้าเอี้ยนถึงดูหวาดเกรงนัก
“ข้า... ข้าน้อยไม่เข้าใจเจ้าค่ะ ทำไมศาลต้าหลี่ถึงรื้อคดีไม่ได้”
“กรมอาญา[1] มีอำนาจในการไต่สวนคดีความที่ใหญ่กว่าศาลต้าหลี่ แปลว่าใต้เท้าเอี้ยนเข้าไปยุ่งด้วยไม่ได้อย่างไรเล่า”
นายทหารหน้าบากเอ่ยขึ้นเรียบๆ ข้าจึงพยายามทักท้วงว่าคดีของท่านพ่อน่าสงสัยเพียงใด ที่จู่ๆ กรมอาญาก็เข้ามารวบรัดปิดคดี ข้าพยายามเสนอเนื้อตัวอย่างเปิดเผย แต่เอี้ยนฟงหวงเป็นผู้ใหญ่ที่น่านับถือ เขากลับเตือนสติข้าด้วยซ้ำ
“เรื่องบางเรื่องก็มีความซับซ้อนเกินมือเ
