บทที่ 8 ยั่วยวน
ท่านอ๋องสามเสด็จมาสดับเสียงพิณของข้าทุกราตรี ทรงนั่งอยู่ไกลจากเวที เอาแต่ร่ำสุราพลางโอบสาวงามซ้ายขวา แต่นายทหารผู้นั้นกลับหายหน้าไป
วันนั้นเขาจูบข้าอย่างดูดดื่มร้อนแรง เราจ้องตากัน ตวัดลิ้นเข้าหากันและประกบริมฝีปากซ้ำๆ ข้ารู้ว่าไม่ควรปล่อยให้เขาฉวยโอกาสเช่นนี้ แต่ข้ากลับพบว่าพึงพอใจที่ได้สัมผัส
เขาอุ้มข้าไปยังโต๊ะหินตัวนั้น ใบหน้าคมเข้มหล่อเหลาดูตึงเครียด สันกรามขบแน่นเพราะความอดทนกำลังจะหมดลง กล้ามเนื้อทุกมัดเต้นเร่าด้วยความกระหาย และเขาก็ทำให้ข้าแปลกใจ
“ทำไมอยู่ๆ ถึง...”
“ก็แค่ปฏิกิริยาตามธรรมชาติ”
เขามิได้แตะต้องล่วงเกินข้าอีก แต่ตัดสินใจปลดเปลื้องความใคร่ด้วยตนเองต่อหน้าข้า ร่างกำยำคร่อมข้าไว้ ซบหน้าลงบนซอกคอของข้า มือกำรอบแท่งหยกลำเขื่องซึ่งผงาดออกมานอกกางเกง
“อา... อา...”
มือของเขาขยับรวดเร็ว รีดเค้นน้ำกามอย่างหนักหน่วง สองแก้มของข้าแดงก่ำ ตัวแข็งทื่อ เขากำลัง
