บทที่ 1 ขายเสียงเพลง 3
1084 Words
“ทะ...ท่านลุง”
“ชู่ว เจ้าไม่อยากออกไปจากหอเหมยเขียวหรือ”
“ยะ...อยากเจ้าค่ะ”
“เจ้าจงเล่นเพลงต่อไปอย่าได้หยุดเด็ดขาด ลุงจะช่วยคลายหนาวให้เจ้าเอง”
“ตะ...แต่ อ๊ะ”
“ชู่ววว... ไม่ต้องห่วง เฉินฟงไม่ว่าอะไรหรอก”
ข้ายังคงขยับปลายนิ้วดีดสายพิณต่อไป แต่จังหวะเริ่มสั่นไหวไม่มั่นคง ท่านลุงป้อนสุราให้ข้าด้วยจุมพิต กระหวัดปลายลิ้นดุนดันเข้ามาในอุ้งปากน้อยๆ พร้อมป้อนสุราอุ่น สองเต้าของข้าถูกลวนลาม เขาใช้นิ้วชี้สะกิดยอดถันเด็กสาวรัวแรงราวกับกำลังดีดไปตามบทเพลงที่ข้าเล่น
“อึ่กก... อา...”
“จูบแรกสินะ”
“เจ้าค่ะ” ข้ากระซิบแทบริมฝีปากท่านลุง
“อูยย... ดียิ่งนัก ฮวาเอ๋อร์น่ารักเหลือเกิน” ยอดถันของข้ากำลังถูกนิ้วของท่านลุงดีด สะกิดถี่ๆ ท่อนหอกที่ถูไถร่องก้นของข้าก็ขยับแรงขึ้นจนตัวข้ากระเด้งลอย ข้าสับสนแต่ร่างกายข้าตอบสนองอย่างเร่าร้อน แอ่นกายคดโค้งและเผยอริมฝีปาก ตวัดลิ้นเข้าหากัน มันรู้สึกดีแปลกๆ แต่ส่วนลึกก็ร้องเตือนให้ข้าหยุด แต่ข้าไม่อาจหยุดได้เลย นี่เป็นแผนการตบตาคนที่เฝ้าข้างนอกหรือเปล่านะ หากข้าไม่โอนอ่อนตามใจ ท่านลุงจะเคืองโกรธไม่ช่วยไถ่ตัวข้าหรือไม่
“ซี้ดด อา...”
ท่านลุงครางกระเส่าขณะลงมือลวนลามข้า เพลงพิณยังคงเล่นไปเรื่อยๆ จนกระทั่งท่านลุงเริ่มล้วงมือเข้าไปใต้กระโปรงของข้า ตลบเปิดแล้วสอดท่อนหอกบวมเบ่งเข้าไปตรงหว่างขานุ่มๆ ถูไถอาบน้ำหวานจนแฉะ
“ท่านลุง อย่าเจ้าค่ะ”
“ฮวาเอ๋อร์ ลุงรักเจ้าเหลือเกิน อา... หลานข้างามนัก ไม่ต้องห่วง เจ้ายังสามารถเก็บพรหมจรรย์ไว้ให้เฉินฟงแน่นอน”
แท่งหยกของท่านลุงอวบยาวยิ่งนัก มันทั้งร้อนทั้งน่ากลัว มีเส้นเส้นปูดโปนพาดไปตามลำ ท่านลุงเริ่มขยับ ส่วนหัวบานๆ เหมือนดอกเห็ดก็ผลุบโผล่อยู่ตรงหว่างขาของข้า เร็วเร็ว ช้าช้าไปตามเสียงพิณ
“อูวว... ฮวาเอ๋อร์ ฮวาเอ๋อร์หนีบขาไว้ หนีบไว้ ลุงจะถูแรงๆ”
“อ๊ะ... อา... อึ่กก... ท่านลุง ข้ารู้สึกแปลกๆ เจ้าค่ะ”
“ไหนลองบอกลุงซิ”
“อ๊า... อ๊า... ตรงนั้นมันแฉะไปหมดเลยเจ้าค่ะ” ข้าคราง มือสั่นระริกจนแทบบรรเลงไม่เป็นเพลง แท่งหยกของท่านลุงบวมเบ่ง ยิ่งเสียดสีกันข้าก็ยิ่งคายน้ำหวานแฉะๆ เกิดเป็นเสียงเหนอะหนะน่าอาย อีกทั้งส่วนหัวลำบานๆ นั้นถูไถเม็ดทับทิมของข้าไปมา
“ซี้ดด” ท่านลุงประคองข้าให้ลุกขึ้นยืนโดยที่ลำหอกยังติดหนึบอยู่ตรงหว่างขา จากนั้นก็เริ่มโยกเอวเต็มที่ ใบหน้าหล่อเหลาคมเข้มเสียวกระสัน “อูวว... ฮวาเอ๋อร์ของข้า ลุงจะป้อนน้ำแล้วนะ อยากได้น้ำกามของเฉินฟงมั้ย เฉินฟงเขาฝากน้ำกามมาให้ไงจ๊ะ”
“ยะ...อย่าเจ้าค่ะ”
“อา... กลีบสดๆ ของฮวาเอ๋อร์นุ่มมาก ลุงจะแตกแล้ว อ้าขาสิจ๊ะ เดี๋ยวเฉินฟงเขาจะเสียใจนะที่ฮวาเอ๋อร์ไม่รับไมตรี” ข้าทำตามที่ใต้เท้าจ้าวชิงบอก อ้าขาเล็กน้อย แท่งหยกอวบก็จ่อหัวอยู่ที่ร่องสวาท มิได้เสือกใส่เข้าไปแม้แต่น้อย อึดใจถัดมาก็หลั่งน้ำกาม แตกพุ่ง
“อา... จ่อไว้ จ่อไว้ น้ำกามของเฉินฟงจะได้เข้ารู”
“เจ้าค่ะ”
พรวดด... พรวดด...
“อ๊า... อ๊า...” มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ เพราะน้ำกามของท่านลุงถูกฉีดเข้าไปในรูเสียว มันทั้งร้อนทั้งแฉะไปหมด ก้นขาวเหมือนหมั่นโถวเด้งหนึบๆ รสสวาทที่ข้าไม่คุ้นเคยวิ่งพล่านไปทั้งตัว ร่างกำยำใช้นิ้วถ่างกลีบหลานสาวให้แบะอ้า จ้องมองน้ำกามของตนหยาดไหลออกมาจากรู
“อา... สีชมพูสด สวยมาก... กลีบอวบๆ โหนกอูมๆ แบบนี้ถูกใจลุงมาก ลุงจะไปบอกเฉินฟงให้นะ”
“ยะ...อย่าบอกนะเจ้าคะ”
“ไม่อยากให้ข้าบอกเขาหรือว่าเจ้างดงามเพียงใด หนำซ้ำยังอ้าขารับน้ำกามของเขาอย่างเอร็ดอร่อยแค่ไหน”
“ได้โปรดอย่าบอก หลานอายเจ้าค่ะ”
“ไม่ต้องอาย เป็นคู่หมั้นกันแท้ๆ ลุงเห็นฮวาเอ๋อร์มาตั้งแต่เล็ก รับรองได้เลยว่าเขาจะต้องดีใจมากแน่ๆ ที่ฮวาเอ๋อร์น่ารักขนาดนี้ หรือว่าเจ้าไม่อยากแต่งงานกับเขาแล้ว”
“ท่านลุง ฮือๆ”
“เอาล่ะๆ ไม่บอกก็ไม่บอก เรายังมีเวลาอีกตั้งหนึ่งชั่วยาม ให้ข้าจ่อรูป้อนน้ำกามของเฉินฟงอีกเยอะๆ ดีกว่า”
“เจ้าค่ะ” ข้าไม่อาจทัดทาน ได้แต่อ้าขาออกกว้างและเล่นเพลงพิณต่อเนื่องไปเรื่อยๆ ข้ารู้ว่าตัวเองช่างโง่งมเพียงใดที่ถูกหลอก แต่ข้าก็ยอมเพื่อหวังว่าจะหลุดพ้นออกจากที่แห่งนี้โดยเร็ว
“เจ้านี่ช่างโง่เขลา คิดหรือว่าผู้ชายจะรักษาคำพูด” นางเหยาหนี่ว์มีหรือจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น นางยืนกอดอกและมองขาด้วยสายตาสมเพช ข้าเชิดหน้าขึ้น ไม่ว่าอย่างไรข้าก็เชื่อใจท่านลุงจ้าวชิง
“เด็กเอ๊ย ถูกหลอกเสียแล้ว ดีนะที่ยังไม่เสียพรหมจรรย์”
“ท่านลุงรีดน้ำกามของคู่หมั้นข้าใส่ในตัวข้า มันเป็นหลักฐานว่าข้าเป็นของพี่เฉินฟงแล้ว ท่านลุงรับปากแล้วว่าจะช่วยข้าออกไปได้แน่นอน และข้าก็จะไม่ยอมถูกประมูลพรหมจรรย์เด็ดขาด”
นางเหยาหนี่ว์หัวเราะเมื่อเห็นท่าทีจองหองของข้า นางเดินวนรอบตัว จับปลายคางของข้าและดันให้แหงนหงาย
“เช่นนั้นก็ถนอมพรหมจรรย์ของเจ้าเอาไว้ให้ดี เมื่อใดที่เจ้าสูญเสียมันไป เจ้าจะได้รู้ว่าเจ้ามันช่างไร้ค่าในสายตาผู้ชายเพียงใด”
แล้วนางก็เหวี่ยงหน้าข้าให้สะบัดไปอีกข้าง เนื้อตัวของข้าเย็นวาบ นึกถึงพี่เฉินฟง เขาไม่มีทางเป็นเช่นนั้น ท่านลุงจ้าวชิงรับปากข้าแล้วว่าจะช่วยข้าออกไปและยกย่องให้ข้าเป็นเจ้าสาวของพี่เฉินฟง
แต่ข้า... ข้าเสียเกียรติตกมาอยู่ในหอนางโลมเช่นนี้ หัวใจของเขาจะไม่หวั่นไหวต่อคำนินทาหรือ
ข้าทรุดตัวลง กอดตัวเองไว้แน่นแล้วสิ้นสติไปทั้งน้ำตา
- Writer
- chap_listContents
- likeADD