Ortama derin bir sessizlik çöktü. Üstümüzde gergin bir hava vardı. Esved'in kaşları çatılmış, yüzü oldukça ciddi bir hal almıştı. Gözlerinde toplanmış öfke bulutlarına somut bir nesneymişcesine dokunabilirdim.
Yanımızdaki yaşlı adam, "Kim?" diye sordu ifadesizce. Gözleri o kadar boş bakıyordu ki, onun düşünceleri olmayan bir robot olduğuna inanabilirdim.
Annem hepimizin avucuna saatli bomba bırakarak sessizliğe gömülmüştü. Onun bu sessizliği rahatsız ediciydi. Esved'in ve yaşlı adamın bakışları merakla üzerimize çevrilmişken kaşlarım alayla havalandı. Annemin endişeli haline kıyasla oldukça rahattım. "Kim?" diye sordum. "Kim öldürecekmiş beni?"
"Halit Erdem." dedi Esved, annemin yanıtsız bıraktığı soruyu onun yerine cevaplayarak. Babasından yabancı biri gibi bahsediyordu.
"Baban mı?"
