HATING YUGTO

Chapter 1: The Meeting That Was Never Meant to Matter

Hindi lahat ng unang pagkikita ay may ibig sabihin.

May mga araw na dumarating sa buhay mo na parang wala lang—walang kakaiba, walang espesyal, walang dahilan para tandaan. Isang normal na umaga, isang ordinaryong desisyon, isang simpleng pagkikita.

At pagkatapos noon, magpapatuloy lang ang lahat.

Ganun ang iniisip ni Mika Valderama.

Ganun ang akala niya.

Maaga pa lang, gising na ang buong Valderama Tower.

Hindi dahil sa utos.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil iyon ang nakasanayan.

Sa bawat palapag ng gusali, may kanya-kanyang ritmo ang mga tao—mga keyboard na mabilis mag-type, mga teleponong walang tigil sa pagtunog, mga usapang pabulong pero puno ng urgency.

Lahat gumagalaw.

Lahat may direksyon.

At sa gitna ng sistemang iyon, may isang sentro.

Isang presensya na hindi kailangang magsalita para maramdaman.

Sa ika-52 palapag, nakatayo si Mika sa harap ng salamin.

Tahimik.

Hindi gumagalaw.

Nakatitig sa lungsod na tila ba kanya.

Ang liwanag ng umaga ay tumatama sa mukha niya, pero hindi iyon sapat para gawing mas mainit ang ekspresyon niya.

Kalmado.

Kontrolado.

Malayo.

“Mika.”

Bahagya siyang kumurap nang marinig ang boses ni Lara sa likod niya.

“Five minutes before the board meeting.”

“Mm.”

Hindi siya lumingon.

Hindi rin siya nagmadali.

Sanay na ang lahat sa ganitong ugali niya—ang hindi pagmamadali kahit alam niyang siya ang hinihintay.

Dahan-dahan niyang inayos ang cuff ng kanyang blazer.

Custom-made. Dark. Precise.

Katulad niya.

Pagharap niya, wala na ang kahit anong bakas ng pagod o iniisip.

“Let’s go.”

Pagpasok niya sa boardroom, parang may invisible switch na napindot.

Tumahimik ang lahat.

Mga boses—nawala.

Mga galaw—huminto.

Mga mata—napunta sa kanya.

Hindi siya ngumiti.

Hindi rin siya nag-acknowledge ng kahit sino.

Diretso siyang naglakad papunta sa head seat at umupo.

“Start.”

At nagsimula ang meeting.

Numbers.

Charts.

Projections.

Hindi siya nagtanong para lang magtanong.

Hindi siya nagsalita para lang marinig ang sarili.

Bawat salita niya ay may timbang.

Bawat desisyon niya ay may direksyon.

“Projected loss?”

“2.3% if we don’t restructure the deal.”

“And if we do?”

“Profit margin increases by 6.8%.”

“Then why is this even a discussion?”

Tahimik.

Walang sumagot.

“Proceed with restructuring.”

“Yes, Miss Valderama.”

Ganun lang.

Isang oras.

Isang oras lang ang kailangan niya para ayusin ang mga bagay na para sa iba ay aabutin ng ilang araw.

Hindi dahil siya ang boss.

Kundi dahil alam niya ang ginagawa niya.

Hanggang sa may isang pangalang pumasok sa usapan.

“Miss Valderama… there’s an update.”

Hindi siya agad tumingin.

“Velasco Group responded.”

Doon siya tumigil.

Hindi halata.

Hindi dramatiko.

Pero sapat para magbago ang hangin sa kwarto.

Velasco.

Isang pangalan na hindi basta binabanggit kung walang dahilan.

“Continue.”

“They accepted the proposal… conditionally.”

“Condition?”

“They want a direct negotiation. With you.”

Silence.

Hindi ito simpleng request.

Ito ay isang move.

“When?”

“Tomorrow. 10 AM.”

Mabilis ang sagot niya.

“Confirm it.”

Kinabukasan, eksaktong alas-nueve treinta, nasa Velasco Tower na siya.

Mas maaga.

Hindi dahil kinakabahan siya.

Kundi dahil ayaw niyang siya ang hinihintay.

Ayaw niyang mawalan ng control.

Pagbukas ng elevator, agad siyang sinalubong ng assistant.

“Miss Valderama, this way.”

Tumango lang siya.

Habang naglalakad, nararamdaman niya ang mga tingin.

Hindi siya lumingon.

Hindi niya kailangan.

Alam niya.

Pagdating sa conference room, hindi siya kumatok.

Diretso niyang binuksan ang pinto.

At doon—

Doon niya siya unang nakita.

Nakatayo.

Tahimik.

Nakatitig sa kanya na parang kanina pa siya hinihintay.

Adrian Velasco.

Hindi ito ngumiti.

Hindi ito gumalaw.

Tinitigan lang siya.

Diretso.

Walang takot.

Walang pag-iwas.

At sa unang pagkakataon sa matagal na panahon—

May naramdaman si Mika na hindi niya agad maipaliwanag.

“Mr. Velasco.”

“Miss Valderama.”

Umupo siya.

Hindi siya naghintay ng invitation.

Hindi rin siya pinigilan.

Good.

Nagsimula ang meeting.

At agad naging malinaw—

Hindi ito magiging simple.

“Your projections assume stability,” sabi ni Adrian.

“They’re based on data,” sagot niya.

“Data changes.”

“So do strategies.”

Nagtagpo ang mga mata nila.

Hindi ito discussion.

Hindi ito negotiation.

Ito ay laban.

Sa bawat argumento niya, may sagot si Adrian.

Hindi ito nagmamadali.

Hindi ito nagiging emosyonal.

Pero hindi rin ito umatras.

At doon niya na-realize—

This is different.

“Your terms limit growth.”

“They prevent loss.”

“Fear-driven.”

“Risk-aware.”

Tahimik.

Pero mabigat.

Lumipas ang oras.

Walang nanalo.

Walang natalo.

Pero walang umatras.

“Break,” sabi ng isa.

Tumango siya.

Pero hindi siya tumayo.

Si Adrian ang unang gumalaw.

Lumapit sa bintana.

Tahimik.

“Do you enjoy this?” tanong niya.

Hindi ito lumingon.

“What?”

“Conflict.”

Bahagyang ngumiti.

“Only when it’s worth it.”

“And this is?”

Ngayon, lumingon ito.

Diretso sa kanya.

“You tell me.”

Hindi siya agad sumagot.

Hindi siya sanay sa ganitong klase ng tanong.

Hindi siya sanay na siya ang sinusukat.

Natapos ang meeting nang walang kasunduan.

Pero hindi iyon ang mahalaga.

Habang paalis siya—

“Miss Valderama.”

Huminto siya.

“What?”

“Interesting.”

“What is?”

“You.”

Tahimik.

Isang segundo.

Dalawa.

“Likewise.”

Sa elevator, nakatitig siya sa sarili niya.

Same.

Perfect.

Controlled.

Pero—

May kakaiba.

At sa kabilang side—

Nakatayo si Adrian.

Tahimik.

Nag-iisip.

“Finally,” bulong niya.

Hindi nila alam—

Na ang araw na iyon—

Ay hindi simpleng meeting.

Hindi simpleng simula.

Pagkalabas ni Mika ng Velasco Tower, nanatili siyang tahimik sa loob ng itim na sasakyan na naghihintay sa kanya.

Walang nagsasalita sa driver.

Walang sumasagot sa katahimikan niya.

At para sa iba, normal na iyon—dahil ganito siya palagi.

Ngunit sa loob niya, hindi normal ang lahat.

Nakatingin siya sa labas ng tinted window, pero hindi niya talaga nakikita ang lungsod. Dumadaan ang mga gusali, mga sasakyan, mga tao—pero parang lahat iyon ay malayo.

Isang eksena lang na walang kahulugan.

Hanggang sa isang imahe ang paulit-ulit na bumabalik sa isip niya.

Si Adrian Velasco.

Ang paraan ng pagtitig nito.

Diretso.

Hindi umiwas.

Parang hindi siya natatakot sa kanya.

At mas nakakainis doon—

Parang hindi rin siya sinusubukang bilhin.

Sanay si Mika sa lahat ng uri ng tao.

May mga yumuyuko sa kanya dahil sa takot.

May mga lumalapit dahil sa interes.

May mga ngumingiti dahil sa pakinabang.

Ngunit kakaunti lang ang mga taong kayang tumingin sa kanya na parang pantay sila.

At si Adrian… ganoon ang ginawa.

“Miss Valderama,” mahinang boses ng driver.

“Go ahead,” malamig niyang sagot, parang naistorbo.

“Where to next meeting?”

“Cancel everything for today.”

Sandaling katahimikan.

“Understood.”

Walang tanong.

Walang paliwanag.

Ganoon siya sa lahat.

Ngunit kahit matapos niyang putulin ang lahat ng schedule niya, hindi pa rin nawawala ang bigat sa dibdib niya.

Samantala, sa Velasco Tower.

Nakatayo si Adrian sa harap ng glass wall ng kanyang opisina.

Mataas din ang gusali.

Pero hindi niya tinitingnan ang lungsod.

Mas interesado siya sa imahe na hindi pa rin mawala sa isip niya.

Mika Valderama.

“Sir,” tawag ng assistant niya mula sa likod.

“Leave it,” sagot niya.

Hindi siya lumingon.

“About the deal—”

“I said leave it.”

Tahimik.

Umalis ang assistant.

At muling bumalik ang katahimikan.

Ngunit hindi ang isipan niya.

Sa dami ng negosasyon na napasukan niya, iilan lang ang tumagal sa alaala niya.

Dahil karamihan sa mga tao, predictable.

Madaling basahin.

Madaling manipulahin.

Pero siya…

Hindi.

Hindi siya sumuko sa pressure.

Hindi siya nagpakita ng kahit anong emotional gap.

At higit sa lahat—

Hindi siya natakot.

Ngumiti si Adrian nang bahagya, halos hindi halata.

“Interesting,” bulong niya sa sarili.

Hindi dahil sa deal.

Kundi dahil sa kanya.

Sa gabing iyon, parehong hindi nakatulog ang dalawang tao na sanay kontrolin ang lahat.

Sa magkaibang gusali.

Sa magkaibang mundo.

Parehong may iisang tanong na hindi nila inaamin kahit sa sarili nila:

“Bakit siya?”

At mas delikado sa lahat—

“Bakit hindi siya mawala sa isip ko?”

Sa Valderama Tower, nakatayo si Mika sa kanyang private office, nakatingin sa mga files na hindi niya binubuksan.

Tahimik.

Nakakapit ang kamay niya sa gilid ng mesa.

Hindi ito galit.

Hindi rin ito inis.

Isa itong bagay na hindi niya kayang pangalanan.

At ayaw niyang pangalanan.

Dahil alam niya—

Kapag pinangalanan mo ang isang bagay, nagiging totoo ito.

At kapag naging totoo—

Nawawala ang kontrol.

Sa kabilang panig, nakaupo si Adrian sa madilim niyang opisina.

Walang ilaw kundi ang city lights sa labas.

May hawak siyang baso ng whiskey, pero hindi niya iniinom.

Tinitingnan lang.

Parang may iniisip.

Parang may hinahanap.

“Control,” mahinang sabi niya.

Kinabukasan, maagang dumating si Mika sa opisina.

Mas maaga kaysa sa usual.

Mas maaga kaysa sa kailangan.

Hindi dahil may problema.

Kundi dahil ayaw niyang maabutan ng sarili niyang iniisip.

Pagpasok niya sa elevator, tahimik ang lahat ng staff na kasabay niya. Lahat nakayuko. Lahat abala sa sariling mundo. Walang tumitingin nang diretso sa kanya.

Sanay siya doon.

Sanay siyang hindi tinitingnan ng matagal—hindi dahil hindi siya importante, kundi dahil nakakabigat siyang titigan.

Pagdating niya sa opisina, agad siyang umupo sa swivel chair niya at binuksan ang laptop.

Reports.

Emails.

Updates.

Lahat sunod-sunod.

Pero kahit anong gawin niya, hindi pa rin siya makapag-focus nang buo.

Napapahinto siya sa gitna ng pagbabasa.

Napapatingin sa blank space sa screen.

At doon niya napansin—

Hindi niya na pala iniisip ang numbers.

Kundi ang mukha nito.

Muling napakunot ang noo niya.

“Irritating,” mahinang bulong niya.

Hindi niya alam kung sino ang tinutukoy niya.

Si Adrian ba.

O ang sarili niya.

Sa Velasco Tower, ganun din ang eksena.

Si Adrian, nakaupo sa mesa, nakaharap sa mga documents ng Valderama deal.

Pero hindi niya binabasa.

Pinaglalaruan lang niya ang pen sa pagitan ng mga daliri niya.

“Sir,” sabi ng assistant niya, maingat. “We received confirmation for another meeting slot request from Valderama Group.”

Tumigil ang kamay niya.

“Who initiated it?”

“Her office.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos, bahagyang tumango si Adrian.

“Accept it.”

“Same terms as yesterday?”

“No,” sagot niya agad.

“Make it private.”

Napatingin ang assistant.

“Private meeting?”

“Yes.”

“Just the two of you?”

Tumigil si Adrian sandali, parang iniisip kung paano sasabihin ang sagot na matagal na niyang alam.

“Just us.”

Nang hapon ding iyon, nakatanggap si Mika ng confirmation.

Private meeting.

No board.

No assistants.

No witnesses.

Sandaling nakatitig lang siya sa screen.

Parang may mali.

Parang may tama.

Parang parehong sabay.

“Bakit kailangan private?” tanong ni Lara.

Hindi agad sumagot si Mika.

Dahil kahit siya, walang malinaw na sagot.

“Prepare it,” sabi niya sa huli.

“Miss Valderama… are you sure?”

“Yes.”

Isang salita lang.

Pero doon nagtatapos ang usapan.

Dumating ang oras ng meeting.

Hindi sa conference room.

Kundi sa neutral ground—isang high-end lounge space sa pagitan ng dalawang corporate towers.

Tahimik.

Halos walang tao.

Malalawak ang bintana.

Mataas ang ceiling.

Parang ginawa para sa mga taong sanay magdesisyon ng malalaking bagay nang walang nakikinig.

Pagpasok ni Mika, naroon na si Adrian.

Nakatayo sa may glass wall.

Nakahawak sa bulsa ng slacks niya.

Hindi siya lumingon agad.

Parang alam niyang darating siya.

“Late ka,” sabi niya nang hindi pa rin humaharap.

“On time,” sagot ni Mika.

Ngumiti si Adrian nang bahagya.

“Depends on perspective.”

Do’n siya humarap.

At sa unang sandali na magkasalubong ulit ang tingin nila—

Parehong hindi nagsalita agad.

Parang may invisible pause sa pagitan nila.

Parang sinusukat ang katahimikan.

“Why private?” tanong agad ni Mika.

Diretso.

Walang intro.

Walang delay.

“Because boardrooms lie,” sagot ni Adrian.

“People lie.”

“Convenient excuse.”

“Or honest observation.”

Naglakad siya palapit sa mesa, pero hindi pa rin siya naupo.

“Hindi ako nandito para sa philosophical discussion,” sabi ni Mika.

“Good,” sagot ni Adrian. “Neither am I.”

Sandaling katahimikan.

At doon niya inilapag ang isang folder sa mesa.

“Then let’s talk reality.”

Hindi agad kinuha ni Mika ang folder.

Tinitigan lang niya ito.

“Anong laman niyan?”

“Alternative structure.”

“Na hindi kasama ang original terms ko?”

“Yes.”

“Bakit?”

Huminto si Adrian.

At sa unang pagkakataon, hindi agad siya sumagot.

Tumingin siya diretso kay Mika.

Hindi tulad kahapon na professional.

Mas… personal.

“Because your version is safe,” sabi niya.

“And mine is sustainable.”

“Or reckless.”

“Or visionary.”

Muling katahimikan.

At sa pagkakataong iyon, hindi na ito tungkol sa negosyo lang.

Dahan-dahang kinuha ni Mika ang folder.

Binuksan.

Binasa.

At sa bawat page, may isang bagay siyang hindi inaasahan.

Hindi ito simpleng counter-proposal.

Ito ay redesign ng buong deal.

Mas malaki.

Mas risk-heavy.

Mas… aggressive.

At kahit ayaw niyang aminin—

Mas interesante.

“Ito ba ang dahilan kung bakit mo ako pinapunta dito mag-isa?” tanong niya habang hindi pa rin tumitingin.

“Partly.”

“Partly?”

Tumitig si Adrian sa kanya.

“Curious ako.”

Doon siya tumigil sa pagbabasa.

“About what?”

“Kung hanggang saan ka aabot bago ka magbago ng isip.”

Tahimik.

Matagal.

At sa unang pagkakataon, hindi agad nakasagot si Mika.

Dahil sa tanong na iyon—

Hindi negosyo ang unang pumasok sa isip niya.

Kundi siya.

At iyon ang mas nakakainis.

Tahimik ang buong lounge.

Hindi dahil walang tao, kundi dahil parang kahit ang hangin ay ayaw gumalaw sa pagitan nilang dalawa.

Si Mika, nakatayo pa rin habang hawak ang folder.

Si Adrian, nakamasid lang sa kanya na parang hindi nagmamadali sa kahit ano.

Parang alam niyang hindi siya tatakbo.

At sa isang bahagi ng isip ni Mika na ayaw niyang aminin—

Tama siya.

“I’m not easy to predict,” sabi ni Mika, malamig ang boses.

“Never said you were,” sagot ni Adrian.

“Pero you’re acting like you can.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Hindi prediction ang ginagawa ko.”

“Then what?”

“Observation.”

Napasinghap si Mika nang mahina, halos hindi halata.

“Observation leads to assumptions.”

“And assumptions lead to patterns,” sagot niya agad.

“Patterns lead to control.”

Do’n siya natigilan.

Kontrol.

Isang salitang palaging nasa kanya.

Isang bagay na hindi niya binibitawan.

Pero ngayon—

Parang may ibang tao na gumagalaw sa paligid ng konseptong iyon na para bang hindi niya pag-aari.

Ibinaba niya ang folder sa mesa nang medyo mas malakas kaysa sa kailangan.

“Hindi mo ako pwedeng i-analyze parang data set,” sabi niya.

Tumango si Adrian, parang inaasahan na niya iyon.

“True.”

Sandaling katahimikan.

Tapos siya naman ang nagsalita.

“But I can still try.”

Muling katahimikan.

At sa pagkakataong iyon, hindi na ito tungkol sa negosyo.

Naramdaman ni Mika iyon.

Kahit ayaw niya.

Kahit nilalabanan niya.

“Why?” tanong niya.

Simple lang.

Pero mabigat.

“Why what?”

“Why me?”

Do’n siya natigilan.

Hindi agad sumagot si Adrian.

Sa unang pagkakataon mula nang magkita sila, parang siya naman ang sinukat.

Hindi ng numbers.

Hindi ng deals.

Kundi ng tanong.

Dahan-dahan siyang lumapit sa mesa.

Isang hakbang.

Dalawa.

Hindi masyadong malapit.

Pero sapat para maramdaman ang presensya niya nang mas malinaw.

“Because you didn’t act like everyone else,” sagot niya.

“Everyone says that,” malamig na sabi ni Mika.

“I know.”

“So cliché.”

Ngumiti siya nang bahagya.

“Cliché doesn’t make it false.”

Huminga nang malalim si Mika.

Parang pinipigilan ang sarili.

“Hindi mo alam kung sino ako.”

“True.”

“Hindi mo alam kung paano ako magdesisyon.”

“Also true.”

“Hindi mo alam kung ano ang kaya kong gawin.”

Tumigil si Adrian.

At tumitig nang diretso.

“Then show me.”

Sandaling nawala ang hangin sa pagitan nila.

Isang segundo.

Dalawa.

Parang may invisible shift.

Hindi agad nakasagot si Mika.

Dahil hindi ito challenge na sanay siya.

Hindi ito negotiation tactic.

Ito ay… invitation.

At mas delikado iyon.

“Careful,” sabi niya sa wakas.

“About what?"

“Baka akala mo alam mo na ako.”

Ngumiti si Adrian—mas malinaw ngayon.

“Or maybe,” sabi niya, mabagal ang boses.

“I’m hoping I’m wrong.”

Tahimik.

Muling bumalik ang katahimikan, pero hindi na pareho.

Mas mabigat.

Mas… personal.

Dahan-dahang isinara ni Mika ang folder.

Hindi pa tapos ang usapan.

Pero sapat na ang narinig niya.

For now.

“I’ll review this,” sabi niya.

“Good.”

“Don’t assume approval.”

“I wouldn’t.”

“Don’t assume anything about me.”

Huminto si Adrian, at bahagyang tumango.

“I’ll try.”

Pag-alis ni Mika, hindi siya lumingon.

Pero ramdam niya ang titig ni Adrian sa likod niya hanggang sa mawala siya sa glass doors.

At sa unang pagkakataon—

Hindi niya iyon kinagalitan agad sa isip niya.

Hindi niya sinabi sa sarili niyang “irrelevant.”

Hindi niya tinanggal.

Sa loob ng lounge, nanatiling nakatayo si Adrian.

Nakatingin sa pintong nilabasan niya.

Tahimik.

Ngunit may kakaibang ngiti sa labi niya.

“Definitely not predictable,” mahinang sabi niya.

Pagkalabas ni Mika ng lounge, hindi agad bumalik sa normal ang paligid niya.

Tahimik pa rin ang hallway.

Tahimik ang elevator.

Tahimik ang mundo.

Pero sa loob niya, hindi.

Parang may naiwan sa loob ng katahimikan na hindi niya maipaliwanag.

Si Adrian.

Ang boses niya.

Ang mga tanong niya.

At higit sa lahat—

ang paraan ng pagtingin niya na parang hindi siya natatakot makita kung ano talaga siya.

Huminga siya nang malalim habang nakasandal sa loob ng elevator.

Malamig ang salamin sa likod niya.

Pero hindi sapat para palamigin ang isip niya.

“Focus,” mahinang utos niya sa sarili.

Isa sa mga salitang palagi niyang ginagamit para ibalik ang kontrol.

Pero sa pagkakataong ito—

hindi agad gumana.

Sa Velasco Tower, ganun din.

Si Adrian, nakaupo sa desk niya, pero hindi pa rin nakatutok sa mga dokumento.

Nakabukas ang laptop.

Nakabukas ang reports.

Pero wala sa mga iyon ang hawak ng atensyon niya.

Nasa ibang bagay.

Sa babaeng hindi niya dapat masyadong iniisip.

“Sir,” sabi ng assistant, maingat ulit.

“Not now,” sagot niya agad.

Sandaling tumigil ang assistant, tapos umalis.

At muling katahimikan.

Ngunit sa katahimikang iyon, mas malinaw ang mga tanong.

Hindi na tungkol sa deal.

Hindi na tungkol sa negosyo.

Kundi tungkol sa kanya.

Bakit ganoon ang reaksyon niya?

Bakit hindi siya tulad ng ibang taong nakilala niya?

Bakit kahit ilang oras lang silang nag-usap—

parang may naiwan nang marka?

Sa kabilang gusali, si Mika ay nakatayo sa harap ng glass window ng kanyang opisina.

Tanaw niya ang lungsod.

Pero hindi niya talaga nakikita.

Ang nasa isip niya ay hindi mga skyscraper.

Kundi ang isang eksena kanina.

“Then show me.”

Paulit-ulit sa isip niya ang sinabi ni Adrian.

Hindi ito utos.

Hindi ito manipulation.

Parang… hamon na hindi niya agad ma-ignore.

At iyon ang problema.

Hindi siya sanay sa mga taong hindi niya kayang basahin agad.

Hindi siya sanay sa uncertainty.

At si Adrian—

isang malaking unknown.

Tumalikod siya sa bintana.

“Lara,” tawag niya.

“Yes, Miss Valderama?”

“I want a full background check.”

“On Velasco Group?”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos—

“No.”

Napatingin si Lara.

“On Adrian Velasco.”

Tahimik ang buong opisina.

Hindi dahil sa utos.

Kundi dahil sa paraan ng pagkakasabi niya.

Malamig.

Diretso.

Pero may bahagyang… urgency na hindi niya madalas ipakita.

“Understood,” sagot ni Lara.

Ngunit kahit na sinabi niya iyon—

alam ni Mika na hindi iyon sapat.

Dahil ang problema ay hindi kung sino si Adrian Velasco sa papel.

Ang problema ay kung bakit siya mismo ang naiisip niya kahit wala siyang dahilan.

Sa gabing iyon, parehong nasa kani-kanilang mundo ang dalawa.

Ngunit pareho ring hindi makahanap ng katahimikan.

Sa Valderama Tower, si Mika ay nakaupo sa madilim niyang opisina, tanging city lights ang ilaw.

Sa Velasco Tower, si Adrian ay nakatayo sa harap ng salamin, nakatingin sa reflection niya na parang may hinahanap.

At sa parehong sandali—

pareho nilang iniisip ang isang bagay na hindi nila sinasabi kahit sa sarili nila:

“Bakit parang hindi ito tapos sa pagitan namin?”

At sa unang pagkakataon—

hindi na ito tungkol sa unang pagkikita.

Kinabukasan, mas maaga pa sa inaasahan, dumating si Mika sa opisina.

Hindi niya alam kung bakit.

Walang bagong meeting.

Walang urgent na report.

Walang dahilan.

Pero naroon siya.

At iyon ang hindi niya gusto.

Habang naglalakad siya sa hallway papunta sa office niya, napapansin niya ang mga tingin ng mga empleyado.

Hindi iba ang mga tingin na iyon sa dati.

Pero para sa kanya, parang may mali.

Parang may nakikita sila na hindi niya nakikita sa sarili niya.

“Good morning, Miss Valderama,” bati ng isang staff.

Tumango siya.

Walang ngiti.

Walang dagdag na salita.

Pero kahit ganoon, hindi pa rin bumabalik ang normal.

Pag-upo niya sa desk, binuksan niya agad ang files na ipinadala ni Lara.

Background check.

Mahahabang pages.

Detailed records.

Education. Business moves. Partnerships. Early career.

Lahat ng dapat magbigay ng malinaw na larawan.

Pero habang binabasa niya—

mas lalo siyang hindi nakakalapit sa sagot na hinahanap niya.

Dahil walang laman ang report na nagpapaliwanag kung bakit ganoon na lang ang epekto nito sa kanya.

“Too clean,” mahinang sabi niya.

Hindi ito papuri.

Ito ay duda.

Sa Velasco Tower, ganun din.

Si Adrian, nakatayo sa harap ng glass wall ulit, pero ngayon may hawak na siyang folder rin.

Valderama Group internal analysis.

Hindi niya dapat hawak ito personally.

May analysts para doon.

Pero mas pinili niyang tingnan mismo.

At habang binabasa niya—

ngumiti siya nang bahagya.

“Of course,” mahinang sabi niya.

“Controlled even in paperwork.”

“Sir,” sabi ng assistant niya, “Valderama team requested confirmation for next negotiation window.”

Tumigil siya sandali.

“Accepted,” sagot niya.

“Same format?”

“Same.”

Sandaling katahimikan.

Pagkatapos—

“No.”

Napatingin ang assistant.

“Change it.”

“Paano po?”

“Dinner.”

Natigilan ang assistant.

“Dinner meeting?”

“Private.”

“Just you and Miss Valderama?”

Tumango si Adrian.

“Not in a boardroom.”

Habang nasa kabilang gusali, natigilan si Mika nang marinig ang update.

“Dinner meeting?” ulit niya.

“Yes, Miss Valderama,” sagot ni Lara.

Hindi agad siya sumagot.

Dahil ibang-iba ito sa lahat ng negotiation formats na alam niya.

“Location?” tanong niya.

“Sent by Velasco Group. High-end restaurant, exclusive booking.”

Tahimik si Mika.

Hindi ito normal.

Hindi ito strategy na standard.

At alam niya iyon.

Pero ang hindi niya alam—

bakit hindi siya agad tumanggi.

“Confirm,” sabi niya sa wakas.

Sandaling katahimikan muli.

“Are you sure?” tanong ni Lara.

“Yes.”

Isang salita lang ulit.

Pero sa pagkakataong ito—

hindi na siya sigurado kung negosyo pa ang dahilan.

Sa gabing iyon, parehong naghahanda ang dalawang tao na sanay magdikta ng sitwasyon.

Ngunit sa pagkakataong ito—

hindi nila kontrolado ang eksena.

Sa Velasco side, si Adrian ay nakatingin sa reservation confirmation.

“Dinner,” mahinang sabi niya.

Parang sinusubukan ang salita.

Parang inaamoy kung anong mangyayari.

Ngumiti siya nang bahagya.

“Let’s see how you handle this,” bulong niya.

Sa Valderama side, si Mika ay nakatayo sa harap ng salamin.

Suot na niya ang formal attire.

Handa na.

Pero hindi pa rin niya maipaliwanag kung bakit may kakaibang bigat sa dibdib niya.

Hindi ito kaba.

Hindi ito excitement.

Isang bagay na mas delikado—

anticipation.

At sa unang pagkakataon mula nang magkakilala sila—

hindi na simpleng meeting ang susunod.

Kundi isang sitwasyon na walang boardroom walls na magliligtas sa kanila.

At doon magsisimula ang mas malinaw na bitak sa pagitan ng kontrol at pagkawala nito.

Pagpasok ni Mika sa restaurant, agad niyang naramdaman ang pagkakaiba.

Hindi ito ordinaryong dinner meeting.

Hindi ito lugar na para lang sa business negotiation.

Malawak ang space, low lighting, at halos tahimik ang paligid—parang sinadya para walang ibang marinig kundi ang mga salitang sasabihin sa pagitan ng dalawang taong mag-uusap dito.

Exclusive.

Controlled.

Private.

Parang kagaya ng taong nag-imbita sa kanya.

“Miss Valderama.”

Isang staff ang lumapit at magalang siyang ginabayan.

Hindi niya sinagot.

Sumunod lang siya.

Mahigpit ang hawak niya sa clutch bag niya, pero hindi niya alam kung bakit mas mabigat ito kaysa sa normal.

Hindi dahil sa takot.

Kundi dahil alam niyang hindi ito ordinaryong gabi.

Pagdating sa private dining area, nandoon na siya.

Si Adrian Velasco.

Nakatayo sa tabi ng mesa, nakapamulsa, nakatingin sa bintana kung saan tanaw ang ilaw ng lungsod.

Parang hindi siya naghihintay.

Parang alam niyang darating pa lang talaga ang eksena.

“On time,” sabi niya nang hindi pa lumilingon.

“Expected,” sagot ni Mika.

Ngumiti si Adrian nang bahagya bago siya humarap.

At sa sandaling nagtagpo ang mga mata nila—

parang huminto ang hangin.

Hindi malakas.

Hindi dramatic.

Pero sapat para mapansin nilang pareho.

“Sit,” sabi niya.

Hindi utos.

Pero hindi rin imbitasyon.

Isang neutral na salita na may bigat.

Umupo si Mika sa tapat niya.

Tahimik.

Kontrolado.

Ngunit sa loob niya, may isang bahagi na hindi na kasing tahimik ng nakasanayan.

“Dinner?” tanong niya agad.

“Interesting choice for negotiation.”

“Not negotiation,” sagot ni Adrian habang nauupo rin.

“Then what is it?”

Sandaling katahimikan.

Tumingin siya diretso sa kanya.

“Conversation.”

Napakunot ang noo ni Mika.

“Business is a conversation.”

“Not this one.”

Dumating ang pagkain.

Hindi nila pinansin agad.

Mas interesado sila sa katahimikan sa pagitan nila kaysa sa mga pinggan sa mesa.

“Bakit ka pumayag?” tanong ni Adrian.

Diretso.

Walang paligoy-ligoy.

“Because I don’t reject opportunities without understanding them,” sagot ni Mika.

“Or because you’re curious?”

Sandaling tumigil siya.

“Don’t assume.”

Ngumiti si Adrian.

“I’m not assuming. I’m observing.”

At doon, bumalik ang parehong linya nila mula sa unang meeting.

Parang paulit-ulit na umiikot ang mundo nila sa parehong eksaktong punto.

Observation.

Control.

Patterns.

“Do you always analyze people like this?” tanong ni Mika.

“Only the interesting ones.”

“Then I must be boring before this deal.”

“Or you just didn’t notice me before.”

Tahimik.

Mas mabigat ngayon.

Nag-angat ng wine glass si Adrian pero hindi ininom.

“Tingnan natin,” sabi niya.

“Ang alin?”

“Kung hanggang saan mo kayang hindi maapektuhan.”

Napatingin si Mika sa kanya.

“By you?”

“By anything outside your control.”

Sandaling katahimikan ulit.

Pero sa pagkakataong ito—

may kakaibang tension na hindi negosyo ang pinanggagalingan.

“Control is not something I lose,” malamig na sabi ni Mika.

“Everyone loses control,” sagot ni Adrian.

“Not me.”

“Then you haven’t met the right variable yet.”

Isang tingin.

Isang linya.

Isang sandaling halos hindi mapansin ng iba—

pero sa pagitan nila, parang may nabasag na invisible boundary.

Dahan-dahang tumayo si Mika.

“Is this your way of wasting my time?” tanong niya.

“Sit down.”

Hindi niya agad ginawa.

Tumingin siya nang diretso.

“Make me.”

Tahimik.

At sa unang pagkakataon—

hindi agad nakasagot si Adrian.

Dahan-dahan siyang tumayo rin.

Hindi mabilis.

Hindi aggressive.

Pero bawat galaw niya ay may bigat.

Lumapit siya sa mesa, mas malapit kaysa kanina.

Mas malapit kaysa safe distance.

At doon—

tumigil ang mundo sa pagitan nila.

“Careful,” mahinang sabi niya.

“About what?” malamig na sagot ni Mika.

“About thinking you’re still in control of the room.”

Isang segundo.

Dalawa.

Napansin niya ang isang basong tubig sa gilid ng mesa na halos matumba dahil sa paggalaw niya.

Awtomatiko siyang umabot para ayusin ito—

at sa parehong sandali—

umabot din si Adrian.

Nagtagpo ang kamay nila.

Isang touch lang.

Mabilis.

Pero sapat.

Pareho silang natigilan.

Hindi agad bumitaw.

Parang kahit simpleng contact na iyon ay may sariling gravity.

Nag-angat ng tingin si Mika.

At doon—

masyadong malapit si Adrian.

Mas malapit kaysa dapat.

Mas malinaw kaysa kanina.

“Adrian…” mahinang sabi niya, hindi niya alam kung babala o pagtigil.

Ngumiti siya nang bahagya.

Pero hindi umatras.

At bago pa makagalaw si Mika—

biglang bumukas ang pinto ng private dining room.

“Sir—there’s an issue with the Valderama acquisition files—”

Tumigil ang staff.

Nakita sila.

Masyadong malapit.

Masyadong tahimik.

Masyadong… iba.

Sandaling katahimikan.

Napatingin si Mika sa pinto.

Pagkatapos kay Adrian.

At sa unang pagkakataon mula nang magkakilala sila—

may ibang emosyon sa mata niya.

Hindi galit.

Hindi malamig.

Kundi—

pagtatago.

“Leave,” malamig na sabi ni Adrian sa staff.

Mabilis na sumunod.

Bumalik ang katahimikan.

Ngunit hindi na pareho ang hangin sa loob ng silid.

Dahan-dahang umatras si Mika.

“Meeting’s over,” sabi niya.

Hindi niya na hinintay ang sagot.

Tumalikod siya.

Pero bago pa siya makalabas—

narinig niya ang boses ni Adrian sa likod niya.

Mababa.

Kontrolado.

At may bahagyang ngiting hindi niya nakikita.

“Next time… don’t step closer if you’re not ready to lose control.”

Huminto si Mika.

Hindi lumingon.

At sa unang pagkakataon—

wala siyang agad na sagot.

Hindi siya lumingon, pero bumilis ang t***k ng puso niya.

END OF CHAPTER 1