แป้งหอมยังคงกระวนกระวายใจเพราะไม่รู้ว่าพ่อปลื้มรู้ได้ยังไงและพ่อก็คงไม่หยุดสืบเรื่องนี้แน่ๆ แม้จะดูนิ่งๆแต่พ่อก็คือพ่ออยู่ดี
แกร๊ก!
เสียงประตูห้องเปิดออกพร้อมกับปริ๊นซ์ที่เดินเข้ามากอดแป้งหอมด้วยอาการเมา
"แป้งครับคิดถึงจังเลย จุ๊บ! "
"ปริ๊นซ์ปล่อย แป้งมีเรื่องจะคุยด้วย"
"เรื่องอาปลื้มใช่ไหม ไม่ต้องห่วงนะปริ๊นซ์จัดการเรียบร้อยอึก!"
"จัดการยังไงปริ๊นซ์"
"แค่จ้างเด็กไปลบคลิปตอนเราจูบกันออกแล้ว"
"เฮ้อรู้ไหมว่าพ่อมาที่นี่ดีนะว่าปริ๊นซ์ให้คนมาเปลี่ยนคีย์การ์ดแล้วไม่งั้นพ่อเข้ามาเห็นเสื้อผ้ากับของใช้ปริ๊นซ์แป้งโดนแน่ๆ"
"ทำไมทำหน้าแบบนี้กลัวพ่อจับได้เหรอ"
แป้งหอมมองปริ๊นซ์ที่ดูเมาผิดปกติเธอจึงปัดมือออกแล้วมองหน้าปริ๊นซ์ด้วยความสงสัย
"มองอะไร"
แม้อีกฝ่ายจะดูจับผิดแต่ชายหนุ่มก็ยังเปลี่ยนเรื่องมาถามเรื่องอื่นจนแป้งหอมตายใจ
"ถ้างั้นปริ๊นซ์กลับไปอยู่บ้านก็ได้นะแป้งจะได้ไม่เดือด
