Bölüm 22 - Sabahın Sözü
Gecenin yoğun tutkusu ve samimi itiraflarıyla süslenen odada, sabahın ilk ışıkları yepyeni bir günün müjdecisi gibi süzülüyordu. Volkan, kolunun çıplak, sıcak ağırlığı altında uyuyakalmış olan Berivan'ı izlerken, yüreğinde daha önce hiç hissetmediği kadar derin, köklü bir huzur dalgalanıyordu. Bu, bir fırtınanın ardından çöken dinginlik gibiydi; sarsıcı, temizleyici ve nihayetinde sükunet dolu. Berivan'ın dudaklarında, uykusunda bile silinmeyen o hafif, mutlu tebessüm, Volkan'ın için için yanması için yeterliydi. Bu, hamileliğin son aylarında, endişenin ve fiziksel rahatsızlığın gölgelediği o kayıp ifade değildi. Bu, ona, kendisine ve aralarındaki bağa dair inancını yeniden kazanmış bir kadının huzuruydu.
Yavaşça, onu uyandırmamak için özenle hareket ederek doğrul
