Bölüm 12: Sessiz Fırtına
Volkan'ın odasının penceresinden dışarı baktığı gece, içinde bir savaş hüküm sürüyordu. Bir yanda Dilan'ın yaralı bakışları ve boğuk fısıltısı, "Ya benim kanım, Volkan?" bir yanda; Berivan'ın yorgun, "Neden?" sorusu ve o kırılgan anları. İki kadın arasında sıkışmış, kendi kimliğini yeniden inşa etmeye çalışan bir adamdı. Dilan'ın gözyaşları, onlarca yıllık bir birlikteliğin, ailenin bekçisi gibiydi. Ama Berivan'ın varlığı ve karnındaki çocuk, ona hiç tatmadığı, ezici ama bir o kadar da canlandırıcı bir sorumluluk duygusu veriyordu. Bu, Gülizar Ana'nın ona dayattığı soyut "miras" sorumluluğundan farklı, somut, nefes alan, acı çeken bir sorumluluktu.
Ertesi sabah, evdeki gerilim daha da yoğunlaşmıştı. Kahvaltı sofrası, sessiz bir savaş alanına dönmüştü. Gülizar Ana
