Bölüm 29: Küllerin Arasında
Avlunun taşları akşam serinliğiyle soğumuş, hava Gülizar Ana’nın demlediği taze nane çayının kokusuyla dolmuştu. Evin içi bir süredir ilk kez bu kadar huzurluydu. Volkan, Barış’ı kucağında hafif hafif sallarken Ezo, mutfaktan kahkaha atarak çıkmış, “Şu çocuğa bak, babasının kopyası olmuş,” diyordu. Berivan uzaktan onları izliyordu; dudaklarında yumuşak bir tebessüm, ama gözlerinde belli belirsiz bir dalgalanma vardı.
Bir süredir kalbindeki fırtına dinmişti; artık korkmuyordu. Ama geçmişin küllerinde hâlâ kıpırdayan bir kıvılcım vardı. Adını anmasa da, o kıvılcımın kaynağı belliydi: Tufan.
O akşam Tufan, birkaç haftadır yapmadığı bir şeyi yaptı; avludaki taş masaya oturdu, elinde sigarasıyla sessizce gökyüzünü izlemeye başladı. Gözlerinde bir yorgunluk vardı a
