Bölüm 31: Sessiz Yangın
Sabahın ilk ışıkları, konağın taş duvarlarına yavaşça tırmanırken, Berivan elindeki kahve fincanını sessizce masaya koydu. Gözleri pencereden dışarıya, avluda sabah serinliğinde çalışan Tufan’a kaydı. Güneş henüz yükselmemişti ama o, şimdiden gömleğinin kollarını sıvamış, eski bir çeşmenin musluğunu tamir ediyordu. Omuzlarındaki gergin kaslar, günün ilk ışığıyla belirginleşiyordu.
Berivan iç çekti. Kalbi, dün geceden beri huzursuzdu. Volkan’la yaptığı konuşmanın yankısı hâlâ kulağındaydı. “Onu seviyor musun?” sorusu zihninde dönüp duruyordu.
Cevap verememişti çünkü doğru cevap, dile dökülmeyecek kadar yasaktı.
Mutfaktan gelen Gülizar Ana’nın sesiyle irkildi.
“Berivan kızım, çayı demledin mi?”
“Elbette anne, hazır sayılır.”
Sesini sakindi ama elleri titriyordu
