Tufan, Esra’nın elindeki kapıda öylece bakakaldı. Ne yani bu kadar basit miydi? Madem ki basitti, neden zamanında vermediler bu bilgiyi? Kaşlarını çatarak Esra’ya baktı:
“Neden şimdi?”
“Ne şimdi?”
“Bunca yıl, benim bunu aradığımı biliyordunuz. Yıllarca çabaladım, nokta dahil bir iz bulamadım. Bana hiçbir bilgi verilmediniz. Birden bire neden böyle bir şey yapıyorsunuz?”
Esra elindeki kağıdı geri çekti, ama kaldırmadı:
“O zamanlar zamanı değildi Tufan.”
“Sen biliyordun yani?”
“Hayır. Bugün öğrendim bende. O kadar araştırma yaptım, tek biz iz bulamadım. Ama bugün ne olduysa, buldum işte.”
Tufan ona inanmak istiyor, ama yapamıyordu. Esra’da bir haller vardı:
“Nedense sana inanamıyorum Esra.”
“Sen bugünkü yaşadıklarından dolayı böylesin. Ama abartıyorsun Tufan. Öyle ya da böyle devle
