"Yalnız kalmak, terk edilmek, unutulmak... Bunların hangisinden daha çok korkuyorum? Belki de unutulmak en kötüsü. Yalnız kaldığımda bir yerlerde Birinin beni düşündüğünü hayal edebilirim hep. Terk edildiğimde özlendiğimi, o kişinin yaptığından pişman olduğunu hayal edebilirim. Unutulduğumda ise Hayal edecek hiçbir şey bulamam. Sanki bu dünyada hiç var olmamışım gibi... En kötüsü de beni unutan kişiye öfkelenmem söz konusu bile olamaz, çünkü o bunu bilerek yapmamıştır ki. "
Hafıza-ı beşer nisyan ile malüldür der eskiler. İnsan unutur, unutan bir varlıktır. An gelir, hayatının merkezi olan meseleler bile aklından uçar gider. Tıpkı benim bu hayatta her zaman bir fazlalık olduğumu unutmam gibi...
Günlerdir kendimi değerli hissedişim, insan yerine koyulduğumu düşünmem de buraya kadarmış meğe
