Sırt çantama koyduğum üç beş eski kıyafetle çıktığım yolculuk elbette engebesiz, engelsiz olmayacaktı. Kurtuluşum olarak gördüğüm sınava girmek için gerekli belgelerim bile elimde yoktu, kimliksizdim. Sonra kurtarıcı olarak seçtiğim adamın sayesinde elimdeki anahtar her kilide uyuverdi birden. Engellerim aşıldı, kim olduğum anlaşıldı, vesileyle ben de kim olduğumun farkına vardım.
Şimdi çıktığım kapının ardında bıraktığım seçenekler; önümde açılan kapıların da anahtarı olacaktı. Evet, o büyük sınavı bugün arkamda bırakmıştım. Nasıldım ya da başarmış mıydım? Bu konu hakkında kesinlikle bir fikrim yoktu. Şimdi sorsanız heyecanın ne alemde diye; sonrası öncesinden daha da beter diyebilirdim. Şimdi ki heyecanımla hayatımın geri kalanı asla boy ölçüşemezdi. Bakışlarımı okul bahçesinde dolaştır
