BOOK OF A DETECTIVE

FINDING SERENITY

I saw Tiana so that I ran to her and asked "Wala pa rin talaga si Sere?"

"Tanong mo kay lapu-lapu" pamimilosopo nito. Kahit kailan napakagago.

"Hoy, by 12pm, magkita-kita sa likod ng school ah" she nodded and I started to walk on my way to my classroom.

—

Exact 12:00pm, wala pa rin talaga si Sere. Saktong dating din ng tatlo at inihanda ang mga gagamitin o possibleng magagamit namin.

"Tiana, sa'kin ka sasama," sambit ko at sabay-sabay silang lumingon sa'kin.

"Ehem ship" ani Christian. I glared at him and he gives me a peace sign.

"Christian at Heal, magsama na kayong dal'wa," sabay itong lumingon sa akin.

"Magsasama na kami?!" sabay nilang sabi.

"Siraulo, magkasama kasi!" binatukan ko ang dal'wang 'to at sinamaan ng tingin.

"Ay hindi pala, ikaw heal, kaya mo na 'yan, may mga armas ka naman na magagamit." he just nodded. "At ikaw Christian, kaya mo na sarili mo".

—

While Tiana and I is on our way to the Abandoned Hospital, she turned on the radio and starts listening to a random music.

"Tiana" I call her name while my sight is on the road.

"Uhm?" I'm not looking at her but I can see her pretty face on my side.

"I like you" kita ko ang reaksyon niya mula sa rearview mirror na tila napatikom ang bibig at inayos nito ang kanyang salamin.

Nabalot ng katahimikan ang kotse at wala niisa ang nagsalita.

—

"Potanginang Trivan 'yon, wala akong kasama! Si Christian din pala. Trivan at Tiana, magkasama, kingina talaga!"

Para akong gago na kausap sarili ko rito. 'Pag ako ang nakahanap kay Sere, she's mine. And Christian, hanap ka sa'yo.

Pero kingina talaga, mag-isa nanaman ako, alam n'yo ba feeling ng mag-isa? Ha?

(A/N: Hakdog)

Kinginamo manahimik ka author.

(A/N: May reklamo? Patayin kita d'yan e)

Sabi ko nga mananahimik na'ko.

—

I'm already here at the Old Store sa Brgy. Sanggago. Tanginang barangay 'yan.

Sa pagpasok ko sa Old Store na ito, kita ko naman na malaki ito.

Habang naghahanap ako ng tao na makakausap ay may lumabas mula sa pinto sa gilid na isang matanda na payat.

"Ay, magandang hapon po, lolo." nagmano ako dito at kinausap ako nito.

"Oh, anong sadya mo ijo?" batid kong mabait ang matanda.

"Ay may itatanong ho sana. Kilala n'yo ho ba si Serenity? Serenity Scalzi ho" diskusyon ko.

"Ah oo, si Serenity. Halika rito ijo, dito tayo mag-usap," pumasok kami sa pinto kung saan sya lumabas.

Pinaupo ako nito at iniwan na wari ko'y may kukunin. Pagbalik nito, may dala itong tasa na may kape.

"Kape ka muna ijo," inilagay niya ito sa lamesa na nasa aking harap at umupo.

"Ijo, si Serenity. Napakabait na bata no'n, cashier s'ya dito noon, ang gaganda ng mga puna ng mga customer" nagkwento pa ito tungkol kay Sere at masasabi talagang napakabait ni Sere, noon.

"At alam mo ba ijo, naging kasintahan ni Sere ang anak ko na si Kurt, ewan ko ba kung bakit naghiwala—" sandali itong napatigil dahil may dumating na isang binata na base sa suot nito ay nag-aaral ito ng medisina, "Oh, narito kana pala. Si — ano nga pala ang pangalan mo ijo?" Nginitian ko ang binata at ang matanda at binanggit ang pangalan ko, "Christian po, man— kaibigan po ni Serenity " pagsisinungaling ko. Aapiran ko sana ito ngunit nginisian lamang ako at nagdiretso paakyat siguro sa kan'yang silid.

"Siya ang naging kasintahan ni Sere, noon," isang pekeng ngiti ang natanggap ko mula sa matanda, "hindi ko nga alam kung bakit naghiwalay 'yang dalawang 'yan. Nang maghiwalay sila ay hindi man lang umiyak itong si Kurt ngunit si Sere naman ang nakipaghiwalay, ewan ko ba".

Madami pang kinwento ang matanda sa akin. Ang sadya ko talaga rito ay tanungin lamang kung nasa'n si Sere ngunit base sa mga nalaman ko, wari ko'y magagamit ko ang mga 'yon sakaling may mangyarinkay Sere.

Nang sumapit ang ala-singko ng hapon ay nagdesisyon akong magpaalam upang umalis.

"Ay, ala-singko na ho pala, mauuna na ho ako, hinihintay na po ako ng mga kaibigan ko," pagdidiskusyon ko.

"Kaibigan? Hindi ba dapat ay mga magulang?" pagtatanong nito.

"Ay, kasi po nawawala si Sere, kapagdesisyonan po namin na hanapin s'ya, sabi po kasi ay may kakilala daw si Sere rito at kayo raw po yoon," pagtugon ko.

"Ah, gano'n ba, sige maingat ka ijo" tumayo na ako at nagsimulang maglakad papalabas.

Sasakay na ako ng kotse ko ngunit may humabol sa akin at bumungad sa'kin ang binata sa harapan ko at may sinabi sa akin.

"Mag-ingat ka, kayo, mag-ingat kayo" pahabol na sabi nito sa akin at may huling sinabi pa ito, "Mag-ingat kayo kay Sere."

—

Narito kami ngayon sa Abandoned Hospital at kasama ko si Tiana, as usual.

"Kumapit ka sa'kin," ewan ko ba, ang taas ng sikat ng araw pero itong si Tiana takot na takot, one dot sasapakin ko 'to.

Charot, bebe ko 'yan.

(A/N: Yak)

Author n'yo walang bebe.

(A/N: Patayin kita d'yan)

Joke lang, bebe daw n'ya si ano.

(A/N: Shut off)

K.

Wala namang nakakatakot dito ngunit kapit na kapit si Tiana dito sa tabi ko.

"Triv, 'di ba dito raw namatay ang magulang si Sere? Sa hospital na'to. Why don't we look at the papers here baka makita natin ang cause of death nila?" tama si Tiana, tingnan namin ang papers.

"Anong taon namatay ang magulang ni Sere?" tanong ni Tiana habang kinukuha ang mga papel.

"I don't know but she starts living on her own when she's 16 years old." nilingon ko itong bitbit din ang mga papel.

"Uh— 2018?" I nodded.

"What's the name of her parents?" She asked while finding the year 2018 on those papers.

"Jasper and.. Gina" habang kami'y naghahanap dito ay isang matigas na bahay ang humampas sa likod ko, sa pagsigaw ni Tiana ay masasabing nahampas din ito.

"AARGH! What th—" sa paglingon ko, hindi ko inaasahan ang nakita ko.

"SERE?! ANONG GIN—"

"PUTANGINA SERENITY, ANONG NANGYAYARI SAY—" sa pangalawang beses ay hinampas nito ang hawak n'yang kawayan sa aking ulo na naging dulot ng pagtumba ko.