“La, sorry na, promise, hindi ko na uulitin, hm?” Naglalambing kong saad habang nakayakap sa bewang nito at nakahambay pa ang isang hita ko sa mataba nitong balakang. Kasalukuyan kaming nakahiga na sa kama, nine thirty na ng gabi at naghihintay na lang kami kung kailan dalawin ng antok.
“Huwag mo na talagang uulitin ‘yun, dahil talagang sasama ang loob ko sayo. Pasensya ka na kung pinagbuhatan kita ng kamay kanina, nadala lang ako ng galit ko.” Malumanay na sabi bago ito pumihit paharap sa akin at saka ako nito niyakap ng mahigpit. Binalot ng kasiyahan ang puso ko kaya mas mahigpit na yakap ang naging tugon ko sa pinakamamahal kong lola.
“Pangako po, hindi na.” Nangangako kong sagot bago mariin na hinagkan ang kanyang noo. Ilang sandali pa ang lumipas ay narinig ko ang mabining paghalik
