It’s been two weeks mula nang makalabas si Arthur sa ospital. Our life came back to normal. Nagbuga ako ng malalim na hininga nang saka isinandal ang ulo sa sandalan ng upuan. Mula sa pagkakatingala ay sinilip ko ang mga lalaking nakaitim na abala sa pagpapantay. They’re being careful daw kasi matapos nilang malaman na may nagpadala sa akin ng box which I think is just a prank. Siguro ay baka tinatakot lang kami no’n para tumigil si dad sa trabaho and when that happens they’ll attack his company to bring him down.
“Hey, pwede ba tayong lumabas ngayon? Bored na bored na ako rito sa bahay.” Nakasimangot na saad ko kay Arthur. Pakiramdam ko nga hindi na ako kilala ng mga kapitbahay namin dahil dalawang linggo na kaming nakakulong dito sa bahay. Kung nagsasalita lang siguro ang kotse ko ay ba
