**(Unedited)**
WATCHING the night sky never fails to calm my system. It’s already past midnight but I still cannot go back to sleep. It’s because even after two years, the images from that night—when I lost my entire family before my eyes, keep on showing in my dreams. Pero hindi naman na ito kasing dalas kumpara dati. Noon ay halos gabi-gabi ko itong napapaginipan, lalo na’t mas nadarama kong mag-isa ako sa oras na lumubog ang araw. Tahimik ang lahat. At hindi mo alam kung anong nagtatago sa kadiliman ng gabi.
Sa loob ng dalawang taon, ang buwan at ang mga bituwin ang tanging naging kasakasama ko sa tuwing dadalawin ako ng masamang bangungot na iyon. Kaya naman nandito ako ulit sa balcony ng second floor, muling nakatingin sa kalangitan. Form here, I can also see the faint movements
