ดีแลนบอกตัวเองว่าเรื่องที่ปีศาจผมทองข้างตัวของเขากรอกหูมาไม่ใช่เรื่องจริง
ถึงยังไงซะหมอนั่นก็เป็นภาพหลอนของเขามาตั้งแต่แรกแล้ว อย่างไรมันก็แค่อยู่ในความคิดของเขา และสิ่งที่อยู่ในความคิดของเขาก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นความจริงทั้งหมดเสียหน่อย
“ไม่เอาน่า ดีแลน” เด็กชายผมทองครางอย่างเสียไม่ได้ “นายฉลาดกว่านั้นนะ รีบๆ ยอมรับความจริงให้ได้สักที”
ดีแลนหันขวับไปมองคนพูดด้วยสีหน้าถมึงทึง ตอนนี้เขาอยู่ระหว่างทางไปที่ป้ายรถบัสของโรงเรียน และถ้าเขามัวแต่โอ้เอ้แบบนี้เขาก็มีสิทธิ์จะตกรถ
“งั้นนายก็รีบๆ บอกมาสักทีสิว่าฉันตายเพราะอะไร แล้วใครเป็นคนฆ่าฉัน ทุกอย่างจะได้จบ”
เด็กชายคนนั้นสั่นหัว
“ฉันไม่สามารถพูดเรื่องนี้ได้ ถ้านายไม่ได้อยากรู้จริงๆ”
“ฉันก็บอกนายอยู่นี่ไงว่าอยากรู้”
“ใช่ ดีแลน นายคิดว่านายอยากรู้ แต่ความไม่อยากรู้ของนายมันมีมากกว่า นายตั้งสติให้ดีสิดีแลน พิจารณาความรู้สึกที่แท้จริงของตัวเอง แล้
