Damon POV
Pagdating ko sa office, nakita ko agad si Amara sa mesa niya. Tahimik. Abala. Pero halatang wala ang isip sa ginagawa niya. Pareho pala kami.
Normal lang sana, isang utos, isang tanong tungkol sa trabaho. Pero naalala ko ang sinabi ni Kael.
Huwag utusan. Intindihin.
Lumapit ako nang dahan-dahan.
“Amara,” tawag ko, hindi malamig, hindi rin commanding.
Napatingin siya sa’kin, bahagyang nanigas ang balikat. Sanay na siya, laging handa.
“Lunch mo na ba?” tanong ko.
Kitang-kita ko ang gulat sa mata niya. “Ah… hindi pa.”
“Huwag muna,” sabi ko agad. “I mean—kung may ginagawa ka pa, okay lang. Tanong lang.”
Tumango siya, halatang nag-iingat.
Tumahimik ako sandali bago muling nagsalita.
“Kumusta ka?”
Napakunot ang noo niya. “Okay lang.”
Hindi ako umalis. Hindi rin ako nag-fo
