chapter 3
1113 Words
Nagising si Luna sa malamig na haplos ng hangin mula sa bahagyang nakabukas na bintana. Mabigat pa ang kanyang mga mata, tila ayaw pa nitong bumukas, ngunit ang kakaibang pakiramdam sa kanyang dibdib ang nagtulak sa kanya na tuluyang magising.
Tahimik.
Sobrang tahimik.
Dahan-dahan siyang napamulat, ang kanyang paningin ay agad napunta sa katabing espasyo sa kama. bakante.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
“Alejandro…? ”Mahina niyang tawag, halos pabulong lamang, na para bang natatakot siyang marinig ang sarili niyang boses.
Walang sumagot.
Ang mga alaala ng nagdaang gabi ay unti-unting bumalik sa kanyang isipan. ang init, ang lapit, ang mga titig na tila may kahulugan. Ang paraan ng paghawak ni Alejandro sa kanya, na para bang siya lang ang mahalaga sa sandaling iyon.
Napapikit si Luna.
Akala niya… may ibig sabihin iyon.
Ngunit bakit wala siya ngayon?
Bigla niyang narinig ang tunog ng umaagos na tubig mula sa loob ng banyo.
Napalunok siya.
Nandoon siya.
Hindi siya iniwan.
Bahagyang gumaan ang kanyang pakiramdam, ngunit hindi tuluyang nawala ang kaba sa kanyang dibdib. May kung anong hindi niya maipaliwanag. isang pakiramdam na parang may nagbago.
Dahan-dahan siyang bumangon mula sa kama, hinila ang kumot upang takpan ang kanyang sarili. Napatingin siya sa salamin sa gilid ng kwarto. Magulo ang kanyang buhok; bakas sa kanyang balat ang mga marka ng nagdaang gabi.
Namula siya.
Ngunit kasabay noon ay ang biglang pagpasok ng pag-aalinlangan.
Ano ba talaga ang nangyari sa kanila?
May ibig bang sabihin iyon… o isa lang ba iyong pagkakamali?
Naputol ang kanyang pag-iisip nang marinig ang pagbukas ng pinto ng banyo.
Lumabas si Alejandro.
Basa pa ang kanyang buhok, nakasuot ng simpleng puting polo at itim na pantalon, tila handa na siyang umalis anumang oras. Ang kanyang aura ay malamig, malayo sa lalaking kasama niya kagabi.
Napatigil si Luna.
Nakatitig siya rito, naghihintay ng kahit anong reaksyon. isang ngiti, isang pahiwatig, kahit simpleng pagbanggit ng kanyang pangalan.
Ngunit wala.
Dumaan lamang ang tingin ni Alejandro sa kanya parang isang estranghero.
Parang… wala siyang kilala.
Nanikip ang dibdib ni Luna.
“A-Alejandro…” muli niyang tawag, mas malinaw na ngayon ang boses, ngunit may halong kaba.
Saglit itong huminto.
Ngunit hindi pa rin siya tiningnan ng maayos.
“Yes? ” malamig nitong sagot.
Parang may bumagsak sa loob ni Luna.
Hindi niya alam kung ano iyon. pero masakit.
“Uhm… tungkol sa…” hindi niya matapos ang kanyang sasabihin. Biglang nawala ang lakas ng loob niya.
Tumingin sa kanya si Alejandro, diretso, walang emosyon.
“Look,” maikli nitong sabi, “whatever happened last night… it was a mistake.”
Napakurap si Luna.
Mistake?
Parang may sumampal sa kanya.
“M-Mistake? ”Ulit niya, halos hindi makapaniwala.
Tumango si Alejandro, tila ba napakadali lang sabihin ng mga salitang iyon.
“Yes. It shouldn’t have happened.”
Parang unti-unting gumuho ang mundo ni Luna.
Ang lahat ng inakala niyang totoo. ang mga titig, ang mga haplos, ang mga sandaling akala niya ay may kahulugan. lahat iyon, isang pagkakamali lang pala.
Napahigpit ang hawak niya sa kumot.
“Pero…” nanginginig ang kanyang boses, “hindi naman gano’n ang pinakita mo kagabi…”
Saglit na tumahimik si Alejandro.
Ngunit nang magsalita ito, mas lalo lang lumamig ang kanyang tono.
“Don’t assume things.”
Diretsahan.
Masakit.
Walang kahit anong pag-aalangan.
Napayuko si Luna.
Ramdam niya ang pag-init ng kanyang mga mata, ngunit pinigilan niya ang kanyang mga luha.
Ayaw niyang makita nitong umiiyak siya.
Hindi niya kayang ipakita kung gaano siya nasaktan.
Nakita niyang kinuha ni Alejandro ang kanyang wallet mula sa mesa. Hindi niya agad naintindihan kung ano ang gagawin nito. hanggang sa inilabas nito ang isang makapal na bundle ng pera.
Nanlaki ang kanyang mga mata.
Hindi…
Hindi niya gagawin iyon.
Ngunit ginawa niya.
Iniabot ni Alejandro ang pera sa kanya, walang emosyon ang mukha.
“Here,” sabi nito, “consider it compensation.”
Tuluyang nanigas si Luna.
Parang tumigil ang oras.
“Compensation…? ”Halos hindi lumabas ang boses niya.
Para saan?
Para sa sarili niya?
Para sa nangyari sa kanila?
Unti-unting naghalo ang sakit at galit sa kanyang dibdib.
“Anong tingin mo sa’kin? tanong niya, nanginginig ang boses ngunit pilit pinatatag. “Babaeng binabayaran? ”
Hindi sumagot si Alejandro.
Ngunit ang katahimikan nito ay mas masakit pa sa anumang salita.
“Take it,” dagdag pa nito, “it will be better for both of us.”
Napatawa si Luna. isang mapait, pilit na tawa.
“Better? ”Ulit niya." “Para kanino? ”
Hindi pa rin ito sumagot.
Dahan-dahang ibinaba ni Luna ang kumot at tumayo mula sa kama, kahit ramdam niya ang kahinaan ng kanyang katawan. Humarap siya kay Alejandro, taas-noo, kahit ang kanyang puso ay unti-unting nadudurog.
“Alam mo,” mahina ngunit malinaw niyang sabi, “mas gugustuhin ko pang wala kang ibigay kaysa tratuhin mo ako na parang wala akong halaga.”
Hindi niya tinanggap ang pera.
Hindi siya gagalaw para kunin iyon.
Dahil hindi siya gano’n.
Saglit na nagtagpo ang kanilang mga mata.
At sa unang pagkakataon, tila may bahagyang pagbabago sa ekspresyon ni Alejandro. isang iglap lang, halos hindi mahahalata.
Ngunit sapat iyon para mapansin ni Luna.
May kung ano roon.
Isang bagay na pilit nitong tinatago.
Ngunit agad din iyong nawala.
Bumalik ang malamig nitong anyo.
“Suit yourself,” sabi nito, saka inilapag ang pera sa mesa.
Kinuha nito ang kanyang coat at walang lingon-lingon na naglakad papunta sa pinto.
Hindi na siya pinigilan ni Luna.
Hindi na rin siya nagsalita.
Dahil alam niyang kahit anong sabihin niya… wala na itong pakialam.
Bago tuluyang lumabas si Alejandro, saglit itong huminto. nakatalikod pa rin.
Para bang may gustong sabihin.
Ngunit sa huli, wala.
Binuksan nito ang pinto.
At umalis.
Tuluyang iniwan si Luna sa katahimikan.
Pagkasara ng pinto, doon lang bumigay si Luna.
Unti-unting pumatak ang kanyang mga luha.
Tahimik.
Masakit.
Hindi dahil sa nangyari kagabi.
Kundi dahil sa kung paano niya ito binalewala ngayong umaga.
Napaupo siya sa gilid ng kama, hawak ang kanyang dibdib.
“Bakit…? ”bulong niya sa sarili.
Bakit parang ang dali para dito na kalimutan ang lahat?
Samantalang siya…
Hindi niya magawa.
Napatingin siya sa perang iniwan sa mesa.
Parang tinutusok ang kanyang puso sa bawat pagtingin niya rito.
Hindi niya iyon ginalaw.
Dahil para sa kanya, ang perang iyon ay simbolo ng kung paano siya tinrato.
Parang isang bagay.
Parang walang halaga.
Ngunit sa kabila ng lahat…
May isang tanong na patuloy na umiikot sa kanyang isipan.
Talaga bang wala lang iyon kay Alejandro?
O may tinatago lang ito?
Mahigpit niyang ipinikit ang kanyang mga mata.
Dahil sa kaibuturan ng kanyang puso, may bahagi sa kanya na nagsasabing…
Hindi ganoon kasimple ang lahat.
- Writer
