Uncharted Waves

CHAPTER ONE

I LET out a breath of relief as the ship docked at the bustling port of Cebu. Nahiwalay ako sa kasama kong usher habang bumababa sa pantalan, hinayaan ko nalang siya at hindi na hinanap.

I half expected that my parents would contact me somehow–they would wake me up at dawn and scold me nonstop, stating that they'd never let me go out again once I come home–but never have I received anything from them. Kahit mensahe ay wala, is it possible that they really dont care about me?

Isang araw akong nakasakay sa barko pero hindi man lang ba nilang napansin na nawawala ako? Well it's more likely for them to not care for me, pero kahit pag-aalala man lang sana. Iisa na nga lang akong anak nila pero hindi pa nila magawang protektahan.

Kinimkim ko ang konseptong iyon at hinigpitan pa ang hawak sa aking backpack. Hahayaan ko nalang ang sariling magsaya samantalang nandito, kung saan malayo sa kamay ng magulang ko. It's the most that I deserve.

Masayang nanlalaki ang mga mata kong nakatingin sa maraming tao na aking nakakasabay. Lenguwaheng bisaya ang pumuno sa aking pandinig. Wala akong ibang maintindihan sa kanilang pananalita kundi ang natatanging kasiyahan na bumuo sa mga mukha nila.

The air was thick with the scent of salt and adventure, and my senses drank in every detail. It's nice to be free.

I made my way through the lively streets, the vibrant colors of the city enveloping me. Masaya kong narinig ang ingay nang kaligayahan magmula sa mga taong Cebuano, blending with the tantalizing aroma of street food.

Pumasok ako sa isang random na kainan. Simpleng dekorasyon na may maraming maliliit na kampana ang sumalubong sa akin. Sa aking pagtapak ay siya naman ang pagtunog ng mga ito, mahina lang pero magandang pakinggan. Kaya pala Bella's Charm ang pangalan ng kainang ito, classy yet cozy.

Ang mapang-akit na amoy ng mga pagkain ay umalingawngaw sa bawat sulok. This triggered memories of my family dinners tainted by control and suffocating expectations. Umiling ako at pilit kinalimutan iyon, gutom ako. It's good thing that they haven't contacted me yet. Hopefully not, pero baka nga wala silang plano. I don't expect them either.

Umorder ako ng beef stake na parang mute at umakopa nang upuan sa may sulok, my eyes wandering over the eclectic mix of customers. Mga pamilyang nagsasalu-salo sa tawa, mga mag kasintahang nawala sa kanilang sariling mundo, and lone costumer like myself seeking freedom from the heck of life.

Ilang minuto akong nanatili habang ninanamnam ang bawat kagat, lost in my own thoughts. The weight of my worries slowly lifted, replaced by a newfound sense of liberation.

Tumunog ang mga kampana sa pagbukas ng pinto sa kainan, at pumasok dito ang isang lalake. Sa sandaling iyon at nanakaw ang atensyon ko sa pag-notify ng cellphone ko. Mensaheng galing kay Rome. Bago ko pa man mabuksan ito, isang tao ang tumayo sa harap ko.

"Can I?"

Bago ko ito makita ay tumango ako, na siya namang ikinaupo niya. Tahimik kung pinatuloy ang pagkain na siya namang sinimulan ng kaharap ko. I glance at him, dark hair and pale skin, similar to... Mine. Ngumiti siya nang mapansin ako, the way his lips curved up prompt me to recall about Khalid. Agad kong inalis ang tingin sa kaniya at pinako ito sa pwesto ng pintuan.

I was motionless for a moment.

"Bag'o pa ka diri noh?"

"Huh?" Napatitig ako sa kaniya na may nagtatanong na mata. I had zero understanding of what he just said.

"Oh, I asked if are you new in here. And you're indeed." He said, precise. Hindi halatang siya ay Cebuano, akala ko dayo lang din na isang Chinese. His chinito eyes fooled me. "Eyes up bloomy." Ngiti niya, accentuating the slight crease on the side of his chinito eyes and a small dimples on his cheeks.

With a sigh, bumalik ang tingin ko sa pinto. "Kararating lang kanina." Sagot ko sa mahinang boses.

"First time huh." With that, he wink at me and lifted his hand to get the waiter's attention.

Ang ngiti ay hindi kailan nawala sa kaniyang labi. I give him a question look as he held his hand out, holding the woman's hand who approached us and giving it a kiss. Weird. Halatang womanizer.

"Ali Bai, dalhan mo ng espesyal natin si miss New Here." Usal nito sa morena na babaeng nakatayo sa kaniyang gilid. Nakita kung ngumuso ang babaeng sa pangalan ay Bella, pero napalitan ito ng ngiiti sa pag baling niya sa akin.

"Hi!" She chimed, ang kaniyang mahabang pilik mata ay gumagawa ng kung anong hiwaga sa bawat pag kisap ng kaniyang mga mata. "Ako's Bella." She smiled, elevating the mood with her relaxing ambiance.

Bella... Bella's Charm!

"Oh. Hello, I'm Cadita." Pakilala ko naman na may ngiti–for the first time today, ngumiti rin ako. Pakiramdam ko ay parang natuyo ang buong mukha ko sa kakaiyak, sa barko na nag simula pa sa bahay. Though, hindi ko na pala masasabing bahay ko pa ang pinanggalingan ko. Saglit akong napatitig sa nakapatay na cellphone. Yet no calls from my parents.

"Wait lang. Dalhan kita ng paborito ni Marc." Sabik ngumiti sa akin si Bella at bumalik ka agad sa counter bago ko pa man siya matanggihan.

"She just made my day." Bulong ko habang sinusundan ng tingin ang babae.

"Yeah, she generally my solace." Narinig kong sinabi ng kaharap ko. I stared at him in wonderment. Halatang nagmamahal ang taong ito.

"Kasintahan mo siya?" Hindi ko mapigilang matanong iyon. Kumunot nalang ang noo ko nang marinig itong tumawa.

"Uh no. Nililigawan ko palang." Sagot niya na may pagmamalaki sa tono. Napataas nalang ako ng kilay. "And also my wife."

Halos ilalaglag ko na sa panga ang sinabi niya, kundi lang tumunog ang cellphone ko. I stared still, nakita kong si Rome ang nasa caller ID kaya agad ko itong pinulot at tumalikod muna sa pagkakaupo.

"Hey Cadz!" Bungad niya, evidently in a good mood. "Nahanap ko malapit lang sa daungan ang isang vacation resort, pwedeng doon ka muna mag stay."

"Yeah?"

"Solaz de Las Flores, nakalagay dito na komportable itong pagtutuluyan, at mura lang ang monthly. Pwede din three months avail." She articulated, wari ay binabasa pa ang nakasulat sa kung saang impormasyon niya ito nakuha.

"Ilang reviews?" Tanong ko nalang wala na akong ibang masabi.

"Wag mo nang alamin. Just so you know, Las Flores is by the sea Cadz!" Sa sinabi niyang iyon ay biglang bumalik ang sabik sa isipan ko. "Excited ka na right?"

Namalayan ko nalang ang sariling tumatango sa kaniyang sinabi.

"Meron silang beach houses!" Hiyaw niyang malakas. "Cadita, this vacation will be ultimate!"

"Rome!" I hushed her. "Hindi ito bakasyon." Pagtatama ko. "Tumatakas nga lang ano diba?"

"Ano ka ba! Find your voice Cadz, and let it soar." She muttered. "Dapat pagbalik mo ay magiging ayos ka na."

"Everything will be alright Rome." I assured her, smiling, before bidding each other's goodbye and ending the call.

"Ito na." Narinig kong halal ni Bella. Lumapit siya sa amin, dala ang isang parihaba na pinggan. "Masi!"

"Masi?" Tumaas ang isang kilay ko. Nakaharap sa akin ang tinawag niyang masi na kung tignan ko ay parang mochi. "Thanks, pero masarap naman ang beef stake, enough na yun sa akin."

"Hindi mo malalaman kung anong sarap niyan pag hindi mo susubukan." Pamimilit sa akin ni Marc. Napatingin nalang ako sa ibaba–mukhang masarap nga naman.

"Thanks." Usal ko at hinawakan ang tinidor. Sinimulan kong tuhugin ang isang bilog at kaunting kumagat. Naamoy ko ang peanut butter nitong palaman, malambot, chewy at flavorful ang lahat! Lalo ko pang dinagdagan ng sauce nitong gata, matamis at malinamnam sa loob ng aking bibig.

"Masarap ba?"

I lifted my eyes to Bella, who is ardently waiting for my response. Hindi na ako magpaligoy-ligoy at tumango na ka agad. "It's delish!"

"Ow." Bella sighed in delight, her lips curved up in a wide smile.

Napabuntong hininga naman ako at handa nang tumayo. "Everything's been great Bella and Marc, thank you sa Masi and for everything but I need to go."

I shook hands with them both, baring a much satisfied grinned. "Enjoy every moment here. Sana bumalik ka, I'll be glad to see you again." Masiyang habilin ni Bella sa akin. "Maayong pag-abot dinhi sa Cebu."

I smiled to them for the last time before exiting the comfort of the Bella's Charm dinner. I trailed the lead of cars, walking in the sidewalk, and immerse in deep thoughts.

Maybe Rome was alright... I've already spend most of my life immersed in a world rife with deception and manipulation by my parents grasp, and never got to experience this much liberation. Nandito na lang naman ako, kaya tutodo ko na ito! I'm now determine to forge my own path, free from the shackles of my parents suffocating control.