Elfin’den
Mirza odadan çıktıktan sonra uzun süre tavana öylece baktım. Bir insanın en büyük nimeti, sıkıntısız bir hayata sahip olmasaydı. Benim hayatım hiçbir zaman öyle olmamıştı. Sıkıntılar tam bitti derken yine başka bir tanesi baş gösteriyordu. Özellikle de Mirza’yla tanıştıktan sonra hayatım öyle içinden çıkılmaz hale gelmişti ki aşık olduğum için bile sevinemiyordum.
Öylece yatağın içinde dururken telefonum çalmaya başladı. Nurşen görüntülü arıyordu. Açtım. Yanında da Serenay vardı. İyi görünüyordu. “Elfin” dediğinde iç çekerek ona baktım.
Gözyaşlarım hemen akmaya başladı. Birinin bana şu şekil bile bakması yetiyordu. “Güzelim, ağlama lütfen!” diye fısıldadı. Konunun ne olduğunu az çok biliyorlardı. Mirza’yla olan ilişkim hiçbir zaman sağlıklı olmamıştı ki…
“Nurşen, artık kal
