Bir annenin evladını isteyerek bırakmasını terk etmesini anlayamıyordum. Benim annem gözünü kırpmadan babamla beni beraber evden atmıştı. Beni daha küçücük yaşımda bırakmış, annesizliğe mahkum bırakmıştı. 15 yaşında bir çocuğun bu acıları çekmesi normal miydi? Ben çekmiştim. Sırf babam üzülmesin diye. Ama neydi bu durum bana? Annem neden kocasına sahip çıkmamıştı. Durumu iyiyken keyfi iyiydi de babam düşünce ona neden bir tekme de o kadın atmıştı.
Şimdi oğlumu izlerken düşünüyorum da.. Ben evlatlarımı bırakmazdım. Bırakamazdım. Her şey den önce onlar benim canımdı be. Yanımın yarısıydı. Benim evlatlarımdı. İnsan nasıl kıyardı çocuğuna. Hiç mi vicdanı sızlamıyordu. Peki ya babam? Ben ona bakmaktan memnundum. Neden o da beni bir başıma bırakmıştı ki.. Babaannem..
Birden aklıma gelen insa
