หลังจากเสร็จสิ้นภารกิจส่งบิดามารดาที่สนามบิน ปวีร์ก็ไปส่งคุณย่าอบเชยกับแพรชมพูที่คฤหาสน์วราสินธุ์ และอยู่รับประทานอาหารเย็นร่วมกับสองสาวต่างวัย ก่อนที่เขาจะขอตัวออกไปข้างนอกเนื่องจากมีนัดพบปะสังสรรค์กับเพื่อนสนิท
กว่าจะเดินทางมาถึงบาร์สุดหรูที่ตั้งอยู่ชั้นล่างของโรงแรมห้าดาวก็เลยเวลานัดไปเกือบชั่วโมง เนื่องจากเขาออกจากบ้านช้ากว่าที่ควร เพราะมัวแต่ชวนสาวน้อยหน้าใสคุยเรื่องต่าง ๆ สัพเพเหระ โชคดีที่คุณย่าอบเชยอยากขึ้นไปพักผ่อนเสียก่อน จึงทำให้
บทสนทนาจำต้องจบลงอย่างเลี่ยงไม่ได้
พอมาถึงสถานที่นัดหมาย ปวีร์ก็เห็นเพื่อนรักกำลังนั่งทำหน้าบอกบุญไม่รับอยู่หน้าเคาน์เตอร์บาร์ พร้อมส่งสายตาแผ่รังสีอำมหิต
“อะไรของมึง มองตาแข็งเชียว รอนิดรอหน่อยแค่นี้” ว่าพลางหย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้สตูล ก่อนหันไปส่งสัญญาณเรียกบาร์เทนเดอร์
“รอนิดรอหน่อยของมึงจะชั่วโมงนึงแล้ว”
อัครพลเพื่อนรักว่าจบก็ยกแก้วใสที่ภา
