แพรชมพูวิ่งขึ้นมาที่ห้องนอนของเธอด้วยความรวดเร็ว เพื่อหนีจากความอับอาย ทันทีที่ประตูไม้สีน้ำตาลปิดลง ร่างบางก็ทรุดนั่งลงกับพื้นอย่างหมดเรี่ยวแรง ก่อนยกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมหน้าอกด้านซ้ายที่หัวใจกำลังโหมกระหน่ำเต้นอย่างรุนแรงราวกับจะหลุดออกมา
“โอ๊ย...เธอจะหลับตาทำไม แพรชมพู เธอบ้าหรือเปล่าเนี่ย” เสียงหวานกล่าวโทษตัวเอง
วินาทีนั้นไม่รู้ว่าอะไรมาดลจิตดลใจ ถึงได้ทำเรื่องน่าอายแบบนั้นออกมา แล้วแบบนี้เธอจะไปสู้หน้าเขาได้อย่างไร ป่านนี้คงไม่คิดว่าเธอเป็นสาวไวไฟ อยากจูบกับผู้ชายจนเนื้อตัวสั่นไปแล้วหรือ
ก๊อก~ ก๊อก~ ก๊อก~
เสียงเคาะประตูทำคนตัวเล็กสะดุ้งโหยง ลุกพรวดขึ้นมายืนตัวตรง เธอจ้องมองบานประตูอย่างชั่งใจ ก่อนที่จะตัดสินใจเปิดมัน
“คุณวีร์ มีอะไรหรือเปล่าคะ” ถามจบเธอก็รีบก้มหน้างุด ๆ ด้วยความอายเกินกว่าที่จะสบตาประสานดวงตาคู่คม
“ผมเอานมมาให้ พู่ทานบะหมี่ไปนิดเดียวเอง กลัวว่าจะไม่อิ่ม ดื่มน
