หลังจากทั้งสามชีวิตเดินทางมาถึง
บ้านสวนวราสินธุ์ เด็กรับใช้ในบ้านก็เรียงแถวกันเข้ามาช่วยขนสัมภาระของเจ้านายขึ้นไปเก็บบนห้อง
“คุณพู่คะ เมื่อเช้าคุณไม้แวะมาหาด้วยค่ะ” หัวหน้าแม่บ้านวัยกลางคนหันไปกล่าวกับแพรชมพู ก่อนจะมาช่วยประคองคุณย่าอบเชยขึ้นไปบนเรือน
“อ้าว แล้วพี่ไม้มีอะไรหรือเปล่าคะ ไม่เห็นโทรหาพู่เลย”
“เอ...ป้าก็ลืมถามไปเลยค่ะ แต่คุณไม้บอกว่าเย็น ๆ จะเข้ามาใหม่ค่ะ”
“อ๋อ...โอเคค่ะ”
คุณย่าอบเชยลอบมองปฏิกิริยาหลานชายสุดที่รัก พอเห็นว่าปวีร์กำลังทำหน้าตึง อีกทั้งยังตั้งใจฟังบทสนทนาของแพรชมพูและมะลิ ท่านก็นึกอยากแกล้งขึ้นมา
“ยัยพู่ ถ้าพี่ไม้เขาว่างก็ชวนเขาทานข้าวเย็นบ้านเราด้วยนะลูก เดี๋ยวย่าจะให้แม่ครัวทำของโปรดเขาไว้ให้”
“ได้เลยค่ะคุณย่า” หญิงสาวยิ้มรับจนตาหยี
เมื่อแพรชมพูตกปากรับคำเป็นมั่นเหมาะ
คุณย่าอบเชยก็หันหลังเดินขึ้นเรือนไป ด้านคนที่ยืนฟังอยู่นานก็อดรนทนไม่ไหว ทำเนียนเดิน
