"คุณพู่มาถึงแล้วค่ะ แล้วก็ไปกับคุณท่านแล้วค่ะ"
หัวใจพองโตที่เคยลิงโลดดีใจของปวีร์แห้งเหี่ยวลงในบัดดล เมื่อได้ยินคำบอกเล่าจากเด็กรับใช้ของคุณย่าอบเชย
ชายหนุ่มนั่งกลัดกลุ้มอยู่ที่บันไดทางขึ้นเรือน พลางคิดหาเหตุผลที่แพรชมพูทำราวกับว่าพยายามจะหลบหน้าเขา ทั้งที่ค่ำคืนที่ผ่านมาเขาและเธอต่างมีความสุขร่วมกัน ได้เติมเต็มกันและกัน และเขาก็อุตส่าห์วางแผนเอาไว้แล้วว่าจะขอคบกับเธออย่างจริงจัง
แต่ทว่า...เธอกลับหลบลี้หนีหน้าเขาไปเสียอย่างนั้น
“ยังไงวันนี้ต้องคุยกันให้รู้เรื่องให้ได้”
สิ้นเสียงทุ้ม ปวีร์ก็หันไปกวักมือเรียกเด็กรับใช้เข้ามาไต่ถามถึงวัดที่คุณย่าอบเชยเดินทางไปปฏิบัติธรรม พอได้ความชายหนุ่มก็รีบกระโดดขึ้นรถ และบอกพิกัดให้กับพลขับคู่ใจ
จากนั้นรถตู้สีดำคันงามก็มุ่งหน้าสู่วัดป่าแห่งหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากกรุงเทพฯ ซึ่งก็ใช้เวลาไม่นานนัก ล้อทั้งสี่ก็มาหยุดลงที่ลานจอดรถภายในวัดป่าอันแสนร่มรื่น
