หลังจากแพรชมพูโบกมือลาปวีร์ เธอก็รีบเดินเข้าไปในศาลาปฏิบัติธรรม ก่อนจะเข้าไปนั่งขัดสมาธิเคียงข้างคุณย่าอบเชย โดยมีป้ามะลินั่งเยื้องไปทางด้านหลัง
“หายไปไหนมาลูก ย่าเป็นห่วงว่าจะให้มะลิออกไปตามแล้วเชียว” เมื่อหญิงชราหันมาเห็น
แพรชมพูเข้าก็เอ่ยถามด้วยความห่วงใย เนื่องจากท่านเห็นว่าคนอื่น ๆ ที่ออกไปช่วยกันทำความสะอาดลานวัดได้ทยอยกลับเข้ามาเกือบหมดแล้ว
“เอ่อ…พู่ไปยืนรับลมมาค่ะ อากาศข้างนอกดี๊ดี” แพรชมพูกล่าวความจริงไปเพียงแค่บางส่วน ทว่าส่วนสำคัญที่เหลือเธอจำต้องเก็บซ่อนเอาไว้
“ทีหลังจะหายไปไหนบอกย่าก่อนนะลูก”
“ค่ะคุณย่า”
สิ้นเสียงหวาน คุณย่าอบเชยก็หันกลับมานั่งสมาธิกำหนดลมหายใจเข้าออก ก่อนค่อย ๆ ปิดตาลงช้า ๆ แพรชมพูก็ทำแบบเดียวกัน
จนกระทั่งเวลาล่วงเลยผ่านไปหลายนาที คุณย่าอบเชยก็รู้สึกได้ถึงการเคลื่อนไหวของใครบางคน ท่านจึงค่อยเปิดเปลือกตาขึ้น ก่อนจะหันไปมอง
“ตาเถร! คุณพระคุณเจ้าช่วย” คุ
