“ขอชื่นใจก่อนเริ่มงานหน่อยได้ไหมครับคุณเลขาฯ”
เสียงทุ้มเจือความออดอ้อนอีกทั้งสายตา
เว้าวอนของคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานภายในห้องท่านประธาน ทำเอาเลขาฯคนสวยที่กำลังวางแก้วกาแฟลงบนโต๊ะถึงกับชะงัก ก่อนส่งยิ้มแสนหวานให้กับชายหนุ่ม ทว่าเพียงเสี้ยววินาทีก็เปลี่ยนเป็นขึงขังขึ้นมา
“ไม่ได้ค่ะ เดี๋ยวซัปพลายเออร์ก็จะมาถึงแล้ว”
เมื่อเลขาฯคนสวยพ่วงตำแหน่งแฟนสาวยื่นคำขาดมาแบบนั้น คนคลั่งรักจึงหน้าตาห่อเหี่ยวขึ้นมาทันที ชายหนุ่มนั่งห่อไหล่หลังงองุ้ม ก่อน
ค่อย ๆ หมุนเก้าอี้หันไปทางหน้าต่างบานใหญ่ที่อยู่ข้างหลัง
แพรชมพูโคลงศีรษะเบา ๆ ด้วยความขบขันปนสงสาร เธอค่อย ๆ สืบเท้าก้าวเข้าไปหาคนตัวโต ก่อนจะโน้มลงฉกวูบเข้าที่แก้มสากฟอดใหญ่ จากนั้นก็ทำท่าจะกลับหลังหันเพื่อวิ่งหนีออกไปจากห้อง ทว่าฝ่ามือหนาเข้าคว้าข้อมือเล็กเอาไว้ได้ทัน และออกแรงดึงรั้งร่างบางลงมานั่งบนตักแกร่ง
“ว้าย! คุณวีร์”
“จับตัวได้แล้ว กระ
