INTRO

1330 Words

INTRO น้ำใสเดินเข้ามาในซอยหมูบ้านย่านสลัมชุมชนแอร์อัด ที่เต็มไปด้วยบ้านหลังเล็กๆ และสภาพทรุดโทรม น้ำใสเดินมาเรื่อยๆ จนมาถึงบ้านตัวเอง เธอเปิดประตูเข้าไปในบ้านก่อนจะเดินตรงเข้าไปในห้องนอนของตัวเองพบพิรุณผู้เป็นแม่ยืนค้นอะไรบางอย่างอยู่ที่ชั้นเก็บของของเธอ “แม่ทำอะไรจ๊ะ!?” น้ำใสถามขึ้นด้วยความตกใจเมื่อเห็นสภาพห้องตัวเองโดนรื้อข้าวของกระจัดกระจายเต็มพื้นไปหมด “แกเอาเงินไปซ้อนไว้ที่ไหน เอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ!” พิรุณหันไปตวาดลูกสาวอย่างไม่สนใจนักก่อนจะก้มหน้าก้มตารื้อของต่อ “แม่หยุดเถอะอย่าทำแบบนี้เลยนะแม่น้ำขอ” น้ำใสรีบเข้าไปห้ามปรามแม่ก่อนจะดันแม่ให้ถอยห่างจากชั้นเก็บของ “หน็อยแน่ะ! นี่แกกล้าขัดฉันเหรอเงินแกอยู่ไหนเอามาให้ฉันเดี๋ยวนี้นะ ฉันจะไปต่อทุนเอามา!!!” พิรุณตวาดน้ำใสก่อนจะกระชากกระเป๋าสะพายของเธอไป แม่เธอคิดการพนันหนักเงินที่มีก็มักจะเอาไปเล่นการพนันจนหมด “น้ำไม่มีหรอกแม่ ปล่อยกระเป๋าน้ำเถอะนะน้ำขอ...” น้ำใสยกมือไหว้ขอร้องผู้เป็นแม่อย่างอ้อนวอน “ไม่มีได้ยังไง!!! แกทำงานงกๆ เงินมันไปไหนหมดห๊ะ! เอากระเป๋ามานี่นะ” พิรุณยังคงพยายามแย่งกระเป๋าสะพายของน้ำใส เพียะ! “อ่ะ!” พิรุณฟาดฝ่ามือลงบนแก้มเนียนอย่างแรงหนึ่งครั้งทำให้ใบหน้าสวยหันไปตามแรงตบ พิรุณใช้จังหวะที่น้ำใสเผลอกระชากกระเป๋าไปพร้อมกับค้นหาเงินในกระเป๋า น้ำใสทรุดนั่งลงกับพื้นพร้อมกับยกมือขึ้นมากุมใบหน้าไว้ น้ำตาไหลออกมาอาบแก้มอย่างกลั้นไม่ได้ “นี่ไงเงิน นังลูกทรพีแกกล้าโกหกฉันเหรอ ไหนแกบอกไม่มีเงินไง!!!” พิรุณหยิบเงินจำนวนหนึ่งออกมาจากกระเป๋าสตางค์ของน้ำใสก่อนจะปากระเป๋าใส่น้ำใสและยืนนับเงินในมือ “แม่...น้ำขอละ ฮึกๆ” น้ำใสคลานเข้าไปกอดขาพิรุณแน่นด้วยคราบน้ำตาก่อนจะพูดอ้อนวอนว่า “เงินนี้น้ำจะเก็บไว้จ่ายค่าเทอมเรียนต่อไหนจะค่าใช้จ่ายในบ้าน ค่าเช่าบ้านเดือนนี้อีก ฮึกๆ” “แกก็ไปทำงานหาเงินสิ!!! ฉันขอเอาเงินนี้ไปเล่นต่อทุนก่อน ได้เดี๋ยวคือน่าปล่อยฉัน!” “แม่ขอเงินน้ำคืนเถอะ ฮึกๆ น้ำขอนะแม่นะ” “อีลูกคนนี้หนิน่ารำคาญจริงๆ ปล่อยกู!” “อ่ะ!” พิรุณสะบัดขาอย่างแรงจนทำให้น้ำใสหลุดมือจากขาของพิรุณ ก่อนที่พิรุณจะเดินออกไปอย่างอารมณ์ดีโดยไม่ได้สนใจเสียงร้องของน้ำในเลยแม้แต่น้อย น้ำใสมองสภาพห้องรอบๆ ก่อนจะค่อยๆ พยุงตัวเองลุกขึ้นและเก็บกวาดห้องให้เรียบร้อย 21:00 น. น้ำใสที่กำลังนั่งอ่านหนังสืออยู่ในห้องอย่างตั้งใจ จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเอะอะโวยวายจากด้านนอกเธอจึงรีบออกไปดูทันที “พี่สินไปเมามาที่ไหนอีกละเนี่ย วันๆ ไม่รู้จักทำงานแดกแต่เหล้าอยู่นั่นแหละ น่าเบื่อทั้งลูกทั้งผัว!” พิรุณบ่นสินผู้เป็นสามีเมื่อสินกลับบ้านมาในสภาพเมามายไม่ได้สติ “มึงหุบปากไปเลยอีพิรุณ ถ้ามึงไม่หุบปากกูจะเอาตีนยัดปากมึง” สินชี้หน้าพิรุณด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจัง “อ่าวไอ้นี่ จะเอาให้ได้เลยใช่ไหม!” “พ่อแม่...เกิดอะไรขึ้นจ๊ะ?” น้ำใสที่เพิ่งวิ่งออกมาพบผู้เป็นพ่อกำลังจะเดินเข้าบ้านด้วยสภาพโซเซจึงรีบวิ่งไปประคอง “พ่อเมามาอีกแล้วเหรอ?” “ให้พ่อกินเถอะลูกเดี๋ยวพ่อก็ตายแล้ว” “พูดแบบนี้อีกแล้วนะพ่อ เข้าบ้านนอนกันน้ำใสพาไป” พูดจบน้ำใสก็จัดการประคองสินเข้าไปในห้องก่อนจะรีบวิ่งไปเอาผ้าเช็ดตัวผืนเล็กมาเช็ดตัวให้ผู้เป็นพ่อ “...นี่ลูก” สินยื่นเงินจำนวนหนึ่งที่เพิ่งจกออกมาตากกระเป๋ายื่นให้น้ำใส “อะไรจ๊ะ?” น้ำใสทำหน้ามึนงงเมื่อเห็นพ่อยื่นเงินจำนวนหนึ่งให้ “เก็บไว้ใช้ อย่าให้แม่เอ็งรู้พ่อมีให้แค่นี้แหละ” พูดจบสินก็นอนหลับทันที น้ำใสรับเงินใส่ไว้ในกระเป๋าก่อนจะเช็ดตัวพ่อต่อ เธอถอนหายใจให้กับชีวิตแต่เธอไม่เคยท้อเลยสักครั้งกับการต้องดิ้นรนต่อสู้... ทีโอ ณ ห้องประชุมที่โรงแรมหรู “ผมไม่โอเค เราไม่ได้ตกลงกันแบบนี้ตั้งแต่แรกทางเราไม่มีทางยกหุ้นให้คุณเกินที่ตกลงกันไว้แน่นอน!” ชายวัยกลางคนท่านหนึ่งเอ่ยแย้งขึ้นด้วยความไม่พอใจกับข้อเสนอของมาเฟียหนุ่มที่นั่งใช้เท้าพาดอยู่บนโต๊ะอย่างสบายใจโดยมีการ์ดยืมคุมอยู่สี่คนไม่ห่าง “ชู่วววว...จุ๊จุ๊ อย่าเสียงดังไปผมไม่ชอบพูดอะไรซ้ำๆ อย่าทำให้อะไรมันยุ่งยากดีกว่า” ทีโอมาเฟียหนุ่มบอกเสียงเรียบแต่แฝงไปด้วยความดุดัน “คุณกำลังจะเอาเปรียบบริษัทเรานะ” “หึ... พูดแบบนั้นมันก็ไม่ถูกนะครับ เรียกว่าสมบัติผลัดกันดูแลดีกว่า การที่ผมจะขึ้นมาเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ในบริษัทของคุณผมก็มีค่าตอบแทนให้อย่างเหมาะสม เพียงแต่ผมอยากมีสิทธิ์ในการตัดสินใจทุกอย่างในบริษัทนี้” “นี่คุณกำลังจะขโมยบริษัทของผมไปหน้าด้านๆ แบบนี้เหรอ!?” “หึ ทุกอย่างผลประโยชน์ต่างตอบแทนไม่มีใครเอาเปรียบใคร คนอย่างผมอยากได้อะไรก็ต้องได้ก่อนจะพูดอะไรดูอะไรในแฟ้มเอกสารนี้ซะ จะได้ตัดสินใจได้ง่ายขึ้น” ทีโอหันไปส่งสัญญาณให้ลูกน้อง ก่อนที่ลูกน้องจะเดินเอาแฟ้มเอกสารไปวางตรงหน้าชายวัยกลางคน “นะ นี่มัน...” ชายวัยกลางคนเบิกตาโตด้วยความตกใจเมื่อได้อ่านเอกสารในแฟ้มแล้ว “จะให้ผมแฉความเน่าเฟะของคุณทั้งหมดแล้วล้มละลายหรือจะไปดีๆ เลือกเอา” 10 นาทีต่อมา “ดีใจด้วยครับนาย” คริส กล่าวคำยินดีกับทีโอหลังจากที่เดินออกมาจากห้องประชุม “หึ ขอบใจ” ทีโอหัวเราะในลำคอใบหน้าของเขาดูมีแผนการอะไรในใจตลอดเวลาจนคาดเดาไม่ออก “นายจะไปไหนต่อครับ” “ไปโรงแรมกูจะไปนั่งดื่มให้หายเครียดสักหน่อย” พูดจบทีโอก็เดินทางมายังโรงแรมหรูของตัวเองที่อยู่ใจกลางเมืองเขาเดินขึ้นไปบนสกายเลาจ์เพื่อนั่งดื่มที่บาร์เพียงลำพัง “มาคนเดียวเหรอคะ ให้เจสนั่งเป็นเพื่อนไหมคะ?” สาวคนหนึ่งที่แต่ตัวยั่วยวนเดินเข้ามาทักทายเขาทำให้สายตาคมหันไปมองตามเสียงด้วยสายตาที่เย็นชา “เชิญ” ทีโอตอบสั้นๆ ก่อนจะยกแก้วเหล้าขึ้นมาดื่ม “คุณทีโอนั่งคนเดียวแบบนี้ไม่เหงาแน่เหรอคะ?” เจสเลื่อนมือไปจับมือหนาหลวมๆ เพื่อเป็นการลองเชิง “...” ทีโอตวัดหางตามองเพียงนิดแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรกลับไป “เราไปต่อคืนนี้กันดีไหมคะ? เจสรับรองว่าคุณจะลืมไปลงแน่นอน” เจสส่งสายตายั่วยวนไปให้อีกฝ่ายแต่อีกฝ่ายกลับนิ่งเฉยจนเธอรู้สึกประหม่า “หึ พวกผู้หญิงแบบเธอฉันเจอมาเยอะแต่ฉันไม่เคยคิดจะขึ้นเตียงด้วยเลยสักครั้ง เพราะอะไรรู้ไหม เพราะฉันไม่ใช่ผู้ชายที่คลำไม่มีหางก็เอาไปทั่ว ขอตัว...” ไม่รอให้อีกฝ่ายได้พูดอะไรมากกว่านั้นร่างสูงก็ลุกขึ้นยืนและเดินออกมาอย่างไม่สนใจในทันที **************

Free reading for new users

Scan code to download app

App Store Google Play

Facebookexpand_more